Ik was niet iemand die al standaard in de overdrive zat.
Mijn uitdagingen lagen juist op het vlak van überhaupt in beweging komen. Freeze, uitstel, weerstand: dat was mijn dagelijkse realiteit.
Er was een enorm gat tussen mijn ambities en dromen, en wat ik er van dag tot dag uit wist te krijgen. En als iemand die alles probeerde om productiever te zijn, kwam ik ook uit bij de 5AM Club* als potentiële heilige graal.
Het idee: als ik vroeg opstaan + direct productief zijn als gewoonte eigen maak, dan dicht ik eindelijk dat gat. Dan moet ik wel succesvol worden.
Maar ik ontdekte door schade en schande dat het averechts werkte.
Niet op één manier, maar op vijf verschillende lagen overbelastte ik mezelf. En ik creëerde een innerlijke strijd bovenop die overbelasting.
Dit is het verhaal van hoe de 5AM Club mijn productiviteit saboteerde en wat ik nu doe in plaats daarvan.
* The 5 AM Club is de titel van een productiviteitsboek en een beweging van mensen die de vroege ochtend gebruiken om hun beste werk te leveren en daarmee tot uitzonderlijke resultaten en successen te komen.
Wat ik vroeger deed
5 uur opstaan om productief te zijn.
Het idee was simpel: nu is mijn geest helder. Nu kan ik mijn beste werk doen. Nu heb ik geen afleiding, geen verplichtingen, geen externe druk. Het zijn alleen mijn laptop, de stilte en ik.
De 5AM Club beloofde me alles wat ik zocht: focus, rust, voorsprong op de dag. Het voelde als de ultieme hack voor iemand die worstelde om structureel in beweging te komen.
En in eerste instantie leek het te werken.
Die eerste paar weken voelde ik me trots. Ik was een van die mensen die om 5 uur opstond en aan de slag ging, terwijl de rest van de wereld nog sliep. Het voelde als een identiteit waar ik trots op kon zijn: een statement dat ik serieus was, gedisciplineerd, anders dan de rest.
Maar langzaam begon het te kantelen.
En toen ik eenmaal doorhad wat er aan de hand was, zag ik vijf verschillende lagen van overbelasting die ik mezelf had aangedaan.
Laag 1: Ik was actief tijdens mijn hersteltijd
Mijn lichaam was nog aan het herstellen.
Om 5:00 uur is je lichaam nog bezig met herstelprocessen om vervolgens lichamelijk langzaam de overgang te maken van rust/herstel naar actie.
Nu sloeg ik dat proces compleet over.
Zo snel mogelijk na de wekker ging de laptop open. Geen rustige ochtend. Geen tijd om te voelen hoe mijn lichaam ervoor stond. Gewoon meteen: aan de slag. Juist die hersenstaat waarbij je nog niet volledig wakker was, zou 'je beste werk opleveren'.
Ik nam soms niet eens de tijd om te ontbijten. Of om te bewegen. Of om mijn systeem de kans te geven om zichzelf klaar te maken voor de dag. De inspiratie stroomde en ik moest deze benutten.
Ik duwde mezelf dan ook direct in de creatie-modus, terwijl mijn lichaam daar nog helemaal niet klaar voor was.
Het probleem is: je kunt best met je wilskracht je zenuwstelsel overrulen, maar je mist een stuk hersteltijd en put je reserves uit.
Laag 2: Ik creëerde veel, maar maakte weinig af
Creativiteit stroomde.
Dat was het vreemde. In die vroege ochtenduren had ik vaak enorm veel inspiratie en ideeën. Precies zoals beloofd door de 5AM Club. Ik creëerde erop los: een bulk aan blogs, halve weggevers, webteksten.... l
Het voelde productief.
Maar al die creaties vroegen er nog om afgemaakt te worden.
Een gebrek aan inspiratie en ideeën was nooit het probleem geweest.
Het afmaken: daar liep het in de praktijk op stuk. En daar had ik de rest van de dag geen energie meer voor.
Het resultaat? Mappen vol onafgemaakt werk.
Concepten die nooit de wereld in gingen. Projecten die half af bleven liggen. Ideeën die ik nooit implementeerde.
Ik was productief in het creëren, maar niet in het afmaken. En dat is een cruciale nuance.
Want als je veel creëert maar weinig afmaakt, bouw je geen momentum op. Je stapelt alleen maar werk op dat nog gedaan moet worden en dat vreet mentale ruimte en energie.
Misschien denk je: waarom gebruikte je de ochtend dan niet om werk af te maken? De reden: inspiratie stroomde als een malle om dat tijdstip en ik dacht dat wat voortkwam uit inspiratie belangrijk was en voorrang verdiende (zie ook deze blog - volgt binnenkort).
Laag 3: Ik voelde me verleid om langer door te gaan
En hier wordt het nog lastiger.
Het was 11 uur 's ochtends en ik had al uren creatiewerk op zitten. Maar het tijdstip voelde als een tijdstip waarop de dag nog maar net begonnen was. Niet als de tijd om te stoppen.
Het probleem: vroeg opstaan geeft je niet meer capaciteit. Het geeft je alleen meer tijd waarin je jezelf kunt overbelasten.
Laag 4: Ik belandde in de overdrive
Nu ik zo goed was begonnen, wilde ik alles goed. Als ik rond 13:00 uur het werk voor mijn business had losgelaten had ik nog steeds veel dag over.
Sporten? Check. Sociale contacten? Check. Huishouden? Check. Administratie? Check.
Het voelde alsof ik 'mijn beste zelf' aan het zijn was.
Ik had al gewerkt, ik was al productief geweest, dus nu kon ik ook nog even naar de sportschool. En tussendoor even boodschappen doen. En die vriend terugbellen. En dat ene ding regelen dat al weken op mijn lijstje stond.
Het voelde als ware perfectie voor iemand die altijd struggelde met doorpakken.
Maar ik stond in de overdrive.
Overdrive is een vorm van disregulatie, een valse energie die uitput in plaats van voedt. Het voelt alsof je productief bent, alsof je alles aankan, alsof je op volle kracht draait. Maar eigenlijk run je op stress, op adrenaline, op een systeem dat in overlevingsmodus zit.
En het probleem is: als je jezelf hier niet bewust van bent, denk je lekker bezig te zijn en is het je een raadsel waarom je systeem opeens niet meer in beweging wil komen terwijl je dat echt graag wil.
Laag 5: Innerlijke strijd
Mijn wekker ging om 5 uur. Maar ik voelde weerstand. Mijn lichaam wilde niet.
Maar een ander deel in mij wilde gedisciplineerd zijn en niet zwak.
Dus raakte ik in een innerlijke strijd.
Naar mijn lichaam en vermoeidheid luisteren of mijzelf pushen om trouw te blijven aan mijn 5AM-routine?
En dat is de vijfde laag van overbelasting: de innerlijke strijd die ontstaat wanneer je systeem protesteert, maar je hoofd vasthoudt aan het idee van wie je zou moeten zijn.
Het verhaal dat ik mezelf vertelde
En het verhaal dat ik mezelf vertelde, maakte het nog erger.
Als ik 'mijn streak' doorbrak, was ik zwak. Niet gedisciplineerd. Een falen.
Ik had mezelf een identiteit aangemeten — *ik ben iemand die om 5 uur opstaat* — en die identiteit loslaten voelde als opgeven.
Het voelde als bewijs dat ik het niet kon. Dat ik niet sterk genoeg was. Dat ik mezelf niet kon managen.
Maar de waarheid?
Mijn zenuwstelsel had simpelweg de capaciteit niet voor wat ik mezelf oplegde.
Niet omdat ik zwak was. Niet omdat ik niet gedisciplineerd was. Maar omdat ik mezelf systematisch overbelastte op vijf verschillende lagen en mijn systeem daar niet mee om kon gaan.
Het was geen karakterfout. Het was een capaciteitsprobleem.
En zolang ik dat niet erkende, bleef ik struggelen tussen mijzelf pushen om 'mijn ideale versie' te zijn of 'toegeven en "zwak" zijn'. Ik had geen idee dat ik in werkelijkheid een wedstrijd speelde die ik op zenuwstelselniveau niet structureel kon winnen,.
De prijs
De prijs die ik betaalde, was hoog.
Ik overbelastte mezelf op meerdere lagen.
Ik creëerde veel, maar kreeg niks af. Mappen vol onafgemaakt werk. Ideeën die nooit de wereld in gingen. Projecten die half bleven liggen.
En ik moest mijn 5AM-identiteit laten gaan en erkennen dat ik weer ergens vol van was geweest wat vervolgens geen stand had gehouden.
Dat voelde als een openbare mislukking die schaamte triggerde.
Want ik had erover gesproken. Tegen mensen in mijn omgeving. In gesprekken, in mijn blog: 'Ik sta om 5 uur op.' Het leverde me complimentjes op die ik maar al te graag wilde ontvangen...
En het loslaten voelde als toegeven dat ik gefaald had. Sterker nog: ik beleefde het 100% als een persoonlijk falen.
Wat ik nu doe
5 uur opstaan is geen streven meer. Ik zie het nut er voor mij niet van in. Met mijn zenuwstelsel, mijn capaciteit, mijn uitdagingen...
Natuurlijk word ik ook weleens vroeg wakker en voel ik dat het niet slim is om nog te gaan slapen.
Maar dan ga ik niet zo snel mogelijk werken.
Dan focus ik mij extra lang op mijn lichaam om toch in de rust te blijven. Stretchen. Zelfmassage. Acupressuur. Lichte beweging. Ik doe wat ik kan om mijn lichaam nog verder te laten herstellen tijdens de tijd die ik gepland had om te slapen.
Geen raashoofd voeden. Lichaam eerst.
Want ik weet nu: als ik mijn systeem niet de ruimte geef om te herstellen, betaal ik daarvoor met de capaciteit die ik op een later moment heb.
En ook
Het gaat niet meer om: *hoeveel uren heb ik gemaakt?* Of: *hoe laat ben ik begonnen?*
Het gaat om: heb ik gewerkt binnen mijn capaciteit, en ben ik gestopt voordat ik mezelf overbelastte?
Soms betekent dat: ik stop om 11 uur 's ochtends. Want ik voel dat mijn systeem zijn grens bereikt.
En dat voelt nog steeds raar., want er is nog zoveel dag over. Maar ik weet nu: doorgaan als mijn capaciteit op is, levert me niks op. Het brengt me uitputting, waar ik later weer de prijs voor moet betalen.
De les
Productiviteit draait niet om vroeg opstaan of maximale uren maken.
Het draait om werken binnen je capaciteit.
Want als je over je capaciteit heen gaat, betaal je daar later voor. In weerstand. In overbelasting. In mappen vol onafgemaakt werk. In een systeem dat begint te protesteren en uiteindelijk weigert.
Voor veel mensen, vooral mensen met een gevoelig zenuwstelsel, is vroeg opstaan niet de ultieme oplossing voor meer productiviteit of de sleutel tot succes..
Het is een extra laag van overbelasting die extra lagen van overbelasting en druk triggert, met een groot risico op een 'faalervaring'.
Wil je meer kans op succes? Word dan geen lid van de 5AM-club, maar leer werken binnen de capaciteit van je zenuwstelsel in plaats van ertegen.
Dat vraagt om een fundamenteel ander systeem. Met vallen en opstaan in de praktijk heb ik dit systeem ontwikkeld en het wordt al meer dan tien jaar succesvol in de praktijk gebracht door mensen met ADD die werk gedaan willen krijgen zonder zichzelf uit te putten of te overbelasten.
