Ik ben enthousiast en heb enorme zin om te knallen. Ik voel me slagvaardig en ik gedraag me slagvaardig. Eindelijk kan het eruit komen. Het stroomt.
Vroeger had ik dit gezien als: *'He, he, ik ben er weer. Ik ben terug!'*
Het is een heerlijk contrast tegenover mijn default modus die meer staat in de richting van bevriezing. Normaal gesproken zijn er behoorlijk wat maatregelen nodig om mijzelf in de belichaamd productieve modus te krijgen waarin ik mijn ideeën vertaal naar acties en deze acties ook uitvoer.
Maar nu lijkt het vanzelf te gaan. Het voelt als een doorbraak. Alsof ik eindelijk door ben. Alsof het nu blijft stromen.
Maar omdat ik mijn navigatiesysteem ken, weet ik beter.
Dit is geen belichaamde productiviteit. Dit is valse energie. Dit is *de overdrive*.
En de vraag is niet of ik mezelf laat meeslepen in deze stroom. De vraag is: herken ik het tijdig genoeg om bewust te navigeren naar wat écht duurzaam is?
In deze blog neem ik je mee in wat overdrive is, waarom het zo verleidelijk is om erin mee te gaan, hoe ik het herken, en vooral: wat ik anders doe. Zodat jij het verschil leert herkennen tussen overdrive en belichaamde productiviteit.
Wat is overdrive? Uitleg vanuit een zenuwstelselperspectief
Overdrive is geen productiviteit. Het is een staat van je zenuwstelsel.
Vanuit het autonome zenuwstelsel bekeken, is overdrive een sympathische overactivatie — je systeem is doorgeslagen naar de andere kant ten opzichte van je baseline.
Voor mensen die normaliter vooral uitdaging hebben met bevriezing en in beweging komen (zoals ik), is overdrive zeldzaam. En daarom zo misleidend.
Het voelt als:
- Eindelijk energie
- Eindelijk slagkracht
- Eindelijk flow
Maar het is geen duurzame, belichaamde energie. Het is een zenuwstelsel dat te ver doorgeschoten is. Dat zijn normale regulatiemechanismen even niet meer voelt. Dat tijdelijk geen grenzen meer herkent.
Waarom is dat een probleem?
Omdat je lichaam dit niet vol kan houden. Het is een staat van overactivatie. En net zoals bevriezing geen optimale staat is, is overdrive dat ook niet.
Belichaamde productiviteit zit in het midden. Daar waar je zenuwstelsel zich veilig genoeg voelt om te executeren, maar niet zo geactiveerd is dat het zijn grenzen negeert.
Overdrive voelt als een high. Maar het is een dysregulatie. En zonder interventie leidt het tot crash.
Tenzij je het tijdig herkent. En bewust navigeert.
Waarom overdrive zo gevaarlijk is: de overdrive-crash-cyclus in kaart
Het gevaar van overdrive zit niet alleen in de staat zelf. Het zit in wat erna komt als je hem niet herkent.
Als ik blind mijn neiging volg qua meegaan in deze stroom, ziet dat er ongeveer als volgt uit:
Tijdens de overdrive:
- Ik ga lang door achter de computer. Ik skip volwaardige pauzemomenten en volwaardige eetmomenten. Alles gaat wat snel-sneller omdat ik door wil en erin zit.
- Sport voelt als iets wat ik wel even over kan slaan. Want ik zit er zo lekker in en ik voel me energiek, dus het voelt minder nodig.
- Een uurtje later naar bed maakt ook niet uit, want ik ben tenslotte mega productief geweest en nog even ontspannen nu: ik heb het verdiend.
- Ik zeg makkelijk 'ja' tegen een sociale uitnodiging want ik voel me 'high energy' en ik beantwoord al mijn app-berichtjes en neem initiatief om afspraken in te plannen.
- Qua eten: fuck it, ik voel me zo goed en ik heb gewoon heel erg zin in die Doritos.
En dan is daar de crash.
Opeens lukt het niet om mijn bed uit te komen.
Opeens is er geen energie meer.
Opeens staat mijn agenda vol met sociale afspraken.
Nu is het écht overleven. Ik probeer mijzelf te pushen om door te gaan. Productief te zijn. De sociale afspraken na te komen.
Even lukt het op wilskracht, tot de échte crash volgt.
De bevriezing.
Een hoofd dat écht wil en door wil. Maar een zenuwstelsel dat weigert.
En daar moet ik weer opnieuw beginnen:
- Met de zelfzorg zoals ik weet dat deze voor mij werkt
- Met de beperkte werkuren en kleine stappen
Het voelt zo frustrerend. Dat ik voor de overgang naar nieuwe maximale zelfzorg, aanvankelijk nog kies om 'te zwelgen in de weerstand'. Want het is zwaar om opnieuw te beginnen.
Een beetje scrollen voelt lichter. En als het over zelfontwikkeling gaat voelt het nuttig.
Een gesprek voeren met AI voelt makkelijker. En als het zelfreflectief is, voelt het nuttig.
Maar uiteindelijk is er maar één weg: weer staan en door in kleine stappen.
De schuld en schaamte van mij afschudden. De schade repareren qua sociale contacten. Het inmiddels verslonsde huishouden. De administratie bijwerken.
Weer op gang komen naar werk gedaan krijgen, binnen mijn capaciteit, gaat weer ontzettend langzaam. En het kost moeite om niet boos te zijn op mijzelf.
Dit is de cyclus als je overdrive niet herkent.
Maar het hoeft niet zo te gaan. Als je het tijdig herkent, kun je navigeren voordat de crash komt. En hoe meer je traint in belichaamd productief blijven, hoe veerkrachtiger je systeem wordt. Dan kun je soms een dagje of zelfs enkele dagen in lichtere overdrive managen zonder totale crash.
Het is niet zwart-wit. Het is afhankelijk van waar je staat in je ontwikkeling.
Hoe ik overdrive herken - specifieke signalen
Dankzij mijn navigatiesysteem doorzie ik de overdrive nu voor wat het is.
Ik herken het aan deze signalen:
1. Ik skip pauzes en maaltijden zonder erbij na te denken
Normaal plan ik mijn pauzes en eetmomenten bewust. In overdrive vergeet ik ze simpelweg. Of ik denk: "Even doorgaan, ik zit er zo lekker in."
2. Sport voelt overbodig
Normaal weet ik dat beweging essentieel is voor mijn regulatie. In overdrive denk ik: "Ik voel me toch al energiek, dus het is niet nodig."
3. Later naar bed voelt prima
Normaal bescherm ik mijn slaap als mijn leven ervan afhangt. In overdrive denk ik: "Een uurtje maakt niet uit, ik ben mega productief geweest."
4. Ik zeg makkelijk 'ja' tegen sociale dingen
Normaal doseer ik mijn sociale energie zorgvuldig. In overdrive voel ik me high energy en zeg ik ja tegen alles.
5. Impulsief eten
Normaal let ik op wat mijn lichaam nodig heeft. In overdrive: fuck it, Doritos klinkt lekker.
6. Het voelt als flow, maar het is te snel
Het grote verschil: belichaamde productiviteit voelt steady. Overdrive voelt als een high. Als een versnelling. Als snel-sneller.
De kern:
Als ik niet meer bij mezelf stil sta. Als ik niet meer check of wat ik doe aansluit bij wat mijn systeem nodig heeft. Als ik op automatische piloot mijn impulsen volg.
Dát is overdrive.
Wat ik anders doe: navigeren in plaats van volgen
Het mooie is: ik hoef de overdrive niet te vermijden. Ik hoef niet te wachten tot ik me 'rustig genoeg' voel.
Ik kan navigeren.
Als ik herken dat ik in overdrive sta, doe ik het volgende:
1. Ik merk het op
"Ik sta in de overdrive. Dit is geen belichaamde productiviteit. Dit is valse energie."
Dat alleen al haalt me uit de automatische piloot.
2. Ik kies bewust voor grenzen
Zelfs als het voelt alsof ik door kan. Zelfs als het voelt alsof pauzes overbodig zijn.
Ik neem mijn geplande pauzes. Ik eet mijn maaltijden. Ik ga op tijd naar bed.
3. Ik rem mijn impulsen af
Ik vraag mezelf af: wat heeft mijn zenuwstelsel nu nodig om terug te komen naar een staat waarin ik duurzaam kan blijven executeren?
Vaak is het een kwestie van het afremmen van mijn impulsen. De impuls om drie stuks content direct te publiceren met het idee dat ik 'plots' een drie keer per dag ritme vol ga houden. De impuls om tijdens het eten op te staan en mijn telefoon te checken. De impuls om in de avond nog van alles te gaan ondernemen (sporten, naar de winkels).
Ik kies voor 'de saaie vertraagde versies' en keuzes waarin mijn systeem de kans krijgt te herstellen in plaats van nog verder overbeladen te worden.
4. Ik kies voor de lange termijn
Overdrive voelt als: "Nu moet het eruit!"
Maar belichaamde productiviteit weet: "Ik kom morgen weer terug. En overmorgen. En de dag daarna. Dus ik hoef het niet vandaag allemaal eruit te persen."
Het resultaat:
Ik blijf duurzaam en steady in beweging. Zonder pushen. Zonder crashen.
Ik haal meer uit een week waarin ik elke dag belichaamd productief ben dan uit een week waarin ik drie dagen in overdrive zit en vier dagen crash.
Belichaamde productiviteit versus overdrive: het contrast
Laten we het verschil helder maken.
OVERDRIVE VOELT ALS:
- Eindelijk stroomt het
- Ik ben slagvaardig
- He, he, ik ben er weer
- Een high
- Snel-sneller
OVERDRIVE ÍS:
- Een zenuwstelsel in sympathische overactivatie
- Valse energie die niet vol te houden is
- Een staat waarin je je grenzen negeert
- Een gedisreguleerde staat die heel fijn kan voelen
WAT JE DOET IN OVERDRIVE:
- Je skipped pauzes, sport, slaap
- Je zegt ja tegen alles
- Je negeert je lichaam
- Je werkt alsof je onbeperkte energie hebt
BELICHAAMDE PRODUCTIVITEIT VOELT ALS:
- Steady
- Duurzaam
- Geen high, maar ook geen crash
- Rustig gecentreerd
- Verbonden met je lichaam
BELICHAAMDE PRODUCTIVITEIT ÍS:
- Werken binnen je capaciteit
- Met pauzes
- Met grenzen
- Met verbinding naar wat je systeem nodig heeft
WAT JE DOET IN BELICHAAMDE PRODUCTIVITEIT:
- Je respecteert je grenzen
- Je neemt pauzes voordat je ze nodig hebt
- Je checkt regelmatig in met je lichaam
- Je werkt mét je zenuwstelsel in plaats van ertegen
HET VERSCHIL:
Overdrive eindigt (zonder interventie) in crash.
Belichaamde productiviteit blijft stromen. Dag na dag. Week na week.
En als je leert navigeren, kun je overdrive tijdig herkennen en terugbrengen naar belichaamd productief voordat de crash komt.
Als je dit leest en je herkent jezelf erin, dan wil ik dat je dit weet...
Het is niet jouw schuld dat je vastloopt in deze cyclus.
Je hebt waarschijnlijk jaren geïnvesteerd in zelfkennis. Je hebt traumawerk gedaan. Je kent je core wounds. Je consumeert zenuwstelsel-content als standaard materie. Je kunt alles vertellen over jezelf en waarom het mis gaat op de diepste lagen.
Je bent hyper-bewust. Niet onbewust.
Maar ondanks al die kennis, al die inzichten, al die interventies lukt het niet om structureel op te komen dagen voor je eigen business. Je blijft zoeken naar de volgende interventie, het volgende inzicht, de volgende doorbraak die het eindelijk gaat oplossen.
En dat is precies het probleem.
Het probleem is niet dat je het niet snapt. Het probleem is dat je jezelf nog niet systematisch en consequent hebt kunnen trainen in een manier van werken die voor jou werkt en die je vol kunt houden.
Je hebt enorm veel 'verdiepende denkervaring' maar heel weinig 'uitvoerervaring'.
Je weet alles over jezelf, maar je hebt geen systeem dat je helpt om dat begrip te vertalen naar duurzame executie.
En dat voelt verschrikkelijk.
Omdat je weet dat je briljant bent. Omdat je weet dat het in je zit. Maar je krijgt het er niet uit op een manier die blijft stromen.
Hier is de waarheid:
Je hebt geen nieuwe interventie nodig. Je hebt geen nieuw inzicht nodig.
Je hebt een systeem nodig dat je consequent kunt volhouden.
Een systeem dat de kloof overbrugt tussen begrip en executie. Dat je niet overbelast met nóg meer kennis, maar je traint in de skill waar het écht om gaat: navigeren met je zenuwstelsel en executeren binnen je capaciteit.
Zodra je stopt met zoeken naar de volgende doorbraak en jezelf gaat trainen in één helder systeem, verandert alles.
Dan haal je meer uit die capaciteit dan je ooit voor mogelijk hield.
Dan stop je met de overbelasting-crash cyclus en ga je over tot duurzame, belichaamde executie.
Dan krijg je eindelijk het succes uit je business dat je altijd wist dat erin zat.
Dat is precies waar ik je mee help.
In mijn programma leer je:
- Jouw persoonlijke navigatiesysteem zodat je herkent in welke staat je zenuwstelsel zit en wat het nodig heeft
- Het 20-minuten executiesysteem zodat je meer gedaan krijgt in 12 belichaamde focusuren dan voorheen in 36
- Micro-executie tot en met zichtbaarheid zodat je capaciteit structureel groeit doordat je ervaart dat je het ongemak kunt dragen
Geen nieuwe interventie. Geen nieuw inzicht.
Een systeem dat je consequent kunt volhouden.
