Vier ervaringen met ‘eenzijn’

Vier ervaringen met ‘eenzijn’

Vanavond om 20.00 uur ben ik te gast in de broadcast van de ‘School voor Eenzijn’ (hier kun je het kijken/terugkijken). Voor mij aanleiding om eens te bezinnen op de vraag wat eenzijn eigenlijk voor mij betekent. Al bij de eerste gedachten hierover werd het mij duidelijk dat ik verschillende ervaringen heb waar het concept ‘eenzijn’ bij past. Ik bespreek er in dit artikel vier:

1.Eenzijn door in alle openheid en dus kwetsbaarheid de verbinding met anderen aan te gaan.
2. Eenzijn door ‘het zelf’ op te vatten als bewustzijn en niet als alles waarmee je jezelf identificeert op basis van bijvoorbeeld lichaam, persoonlijkheid en gedachten.
3. Eenzijn door te stellen dat iedereen deel is van hetzelfde bewustzijn
4. Eenzijn door identiteit, intenties, denken, woorden en gedrag met elkaar in overeenstemming te laten zijn.

Van afsluiten naar verbonden met anderen door openheid

Als kind heb ik heel vroeg de beslissing gemaakt mij niet te laten kennen en mij flink voor te doen. Ik huilde nooit en als ik moet huilen dan vocht ik tegen mijn tranen. Als ik ongelukkig was in de klas en er buikpijn van had dan gaf ik alleen aan dat ik ‘ziek’ was, maar vertelde niet over het waarom van mijn buikpijn. Wanneer ik onder de mensen was observeerde ik de boel maar hield zelf mijn mond. Slechts enkelingen kregen meer van mijn ‘ware aard’ te zien. De rest ‘mocht niet weten’ dat ik kwetsbaar was, onzeker en dat ik bang was om door de mand te vallen als ‘raar’.

Hoe eenzaam deze manier van in het leven staan was, voelde ik pas echt toen ik ervaarde hoe het was om te openen naar anderen. Door heel lang mensen te observeren en veel vragen te stellen, kreeg ik door dat veel mensen in zekere zin een masker op hebben naar de buitenwereld toe en dat er in ieder persoon diezelfde kwetsbare kanten blijken te zitten als die ik van mijzelf kende.

Toen ik door had dat zo’n beetje iedereen op zijn of haar manier worstelt met onzekerheden en angsten, dat iedereen problemen heeft en dingen heeft meegemaakt die iemand gevormd hebben, durfde ik te openen. Durfde ik aan steeds meer mensen mijzelf te laten zien.

Het moment dat ik hier een aantal stappen in zette, merkte ik al een enorme transformatie van mijn leven. Het was echt het verschil tussen met enige angst voor anderen de wereld tegemoet treden en met vertrouwen. Er was opeens niemand meer om bang voor te zijn en het gevoel om zelf door de mand te vallen was weg. Ik zag in dat we gelijk waren. Weliswaar met verschillende verhalen/issues maar in de diepste kern toch allemaal met dezelfde angsten en behoeften.

Dit had een groots effect op mijn welbevinden. Ik had veel meer diepe en openhartige gesprekken met mensen. Mensen op straat waren opeens veel meer in voor een praatje. En dit gaf mij enorm veel energie, want het was echt zo compleet anders dan ik tot nu toe gewend was. Ik voelde mij niet meer alleen, maar verbonden met anderen.

Het openen van mijzelf is iets wat nog steeds doorloopt. Het lijkt alsof er steeds een volgend level te bereiken is van open zijn. Ik heb namelijk nog lang de neiging gehad om slechts bepaalde stukken van mijzelf te delen met andere mensen en dan vooral de stukken waarvan ik wist dat die mensen daar sowieso voor open stonden.

Het delen van relatieperikelen of mijn angsten was bijvoorbeeld niet iets waarvan ik ooit gedacht had dat ik het met mijn vader zou delen. Ik heb altijd een gewoonte gehad om te laten zien dat alles goed ging om te voorkomen dat mijn ouders zich zorgen zouden maken.

Het delen van mijn enthousiasme voor spiritualiteit zou ook niet iets zijn wat ik normaal gesproken met mijn zus zou delen. Maar ik heb na het overlijden van mijn moeder een switch gemaakt naar steeds bewuster volledig eenduidig mijzelf zijn en laten zien. In de praktijk betekent het meer openheid over alles richting alle mensen met wie ik het gesprek aan ga, dus ik hou mijn manier van in het leven staan niet achter wanneer ik weet dat de ander er anders in staat.

Tijdens een netwerkgesprek ben ik bijvoorbeeld ook niet meer zo dat ik terughoudend ben in het laten zien hoe het echt met mijn onderneming en mijn ondernemerschap gaat. Als ik tegen dingen aanloop of twijfels heb dan ben ik daar nu open over. Dit maakt gesprekken echter. Mensen voelen op een bepaalde manier toch wel als iets niet helemaal zuiver is en dat kan een blokkade vormen voor de ander om zich wel volledig te openen. Wanneer twee mensen zich openen, heb je een prachtige verbinding en dat voelt super. Dus daarom zet ik deze koers door.

Eenzijn: ‘Ik ben zuiver bewustzijn’

Ik had dus op een gegeven moment door dat we allemaal mensen waren met gelijksoortige mensenproblemen. Dit zorgde voor verbinding. In mijn spirituele zoektocht leerde ik op nog een ander niveau naar mijzelf te kijken. Buiten mijn lichaam, buiten mijn persoonlijkheid, buiten mijn overtuigingen, buiten mijn gedachten, buiten mijn gedrag is er ‘bewustzijn’. 

Ik zag in dat dat bewustzijn een soort basis was. Iets wat is nog voordat er iets gedacht of benoemd wordt. Waarbij ik dus in zag dat ik mijzelf in essentie op zou kunnen vatten als dat basis-iets wat volledig neutraal is en dat alles wat ik denk of benoem op of in die basis verschijnt, waarbij ik zelf dus niet ben wat ik denk of hoe ik mijzelf benoem.

Hierdoor zag ik ook in dat ik ‘bovenop’ die basis als het ware al die andere laagjes van mijzelf kan creëren door bijvoorbeeld de gedachten te kiezen die ik over mijzelf denk. Want als toch alles een creatie is bovenop die basis, dan denk ik liever over mijzelf: ‘Ik ben mooi’ in plaats van: ‘Ik ben lelijk’.

Wat ik ook een tijdje gedaan heb, is zoveel mogelijk te trainen om niet te creëren bovenop die basis, dus door eerder in neutrale termen te denken als: ‘Ik ben’, zonder het verder in te vullen. Te denken: ‘Het is’, bij omstandigheden zonder het verder te duiden als iets goeds of slechts. Daarnaast zoveel mogelijk mindful te zijn en zoveel mogelijk te gaan voor de directe ervaring van het leven via de zintuigen. Dus geen hele gedachten tijdens het lopen naar de tuin om iets weg te gooien in de prullenbak, maar het geritsel van je voetstappen te horen op de bladeren, de druppelende regen te voelen op je huid, de geur te ruiken van de container.

Die insteek van het leven voelde heerlijk zen alleen voelde het wel weer in zekere mate afgescheiden van het leven. Ik voelde me in zekere zin ‘uitgepraat’ en ik leefde dusdanig in mijn comfort zone dat het niet echt meer als leven voelde.

Ik heb het besef van ‘ik ben bewustzijn en de rest is gecreëerd’, meegenomen een leven in, waarin ik ervoor gekozen heb om wel van alles te zijn en dus bewust invulling te geven aan ‘wie ik ben’ buiten dat ‘aanwezige bewustzijn’. Ik noem dat bewuste levenscreatie.

Wat ik doe, is als een soort spel waarbij ik mijzelf en mijn leven steeds meer in lijn breng met hoe ik dat verlang zonder daarbij de gedachte meer te hebben: ‘Ik kan pas gelukkig zijn als ik dat of dat bereikt heb.’

Eenzijn: ‘We zijn allemaal hetzelfde bewustzijn’

Aan de basis van ieder mens ligt dat bewustzijn dat ik eerder beschreef als de soort blanco basis van waaruit al het andere wordt gecreëerd. Het is mijn aanname dat dit bewustzijn als een energie is die altijd blijft bestaan. Dat er als het ware één ‘stofje’ bewustzijn is waarvan ieder mens een stukje in zijn/haar lichaam heeft en dat dit stofje zich weer bij het grotere geheel van bewustzijn voegt wanneer het mensenlichaam sterft. Mensen hebben dus een ‘fysiek’ deel en een ‘niet fysiek’ deel en dat ‘niet fysieke’ deel van ons is dus eigenlijk deel van een groter geheel. Alsof we in onze lichamen afzonderlijke golfjes kunnen zijn, maar in z’n geheel deel uitmaken van dezelfde oceaan.

Qua theorie is het eigenlijk niet relevant, maar wat ik wel relevant en interessant vind, is om te leven vanuit deze aanname. Want wat betekent het wanneer we allemaal eenzijn? Wanneer ik op het diepste niveau jou ben en jij mij? Hoe gaan we dan met elkaar om? Het voeren van een oorlog is wanneer we ‘eenzijn’ een oorlog tegen jezelf. Een ander buitensluiten, is jezelf buitensluiten. Een ander veroordelen, is jezelf veroordelen.

Vanuit dit perspectief bekijk ik regelmatig de wereld om mij heen. Als iemand ‘iets geks’ doet, dan zeg ik in mijzelf ‘Here I go again’, in lijn met een eenzijnsoefening van Neale Donald Walsch, schrijver van ‘Conversations with God’. Ik zie bijvoorbeeld een persoon dronken rondlopen op straat. Door te zeggen: ‘Here I go again’, zie ik op dat moment wie ik in potentie ook kan zijn en niet ‘een dronken gek’. Dat geeft een andere houding en gevoel in het voorbijgaan en wanneer die persoon bijvoorbeeld struikelt, zul je als het goed is eerder te hulp schieten.

Ik was als mens altijd erg ingesteld op ‘van betekenis zijn’ voor anderen. Maar wat ik steeds meer inzie is hoe ontzettend belangrijk het is om werkelijk goed voor mijzelf te zorgen. Niet alleen voor mijzelf dus, maar ook voor de wereld. Wanneer ik mij bijvoorbeeld helemaal zou overwerken en zou stoppen met voor mijzelf zorgen om een prestatie voor een ander te leveren dan kan ik misschien eenmalig iets van gemiddelde kwaliteit opleveren. Daarna ben ik uitgeput. Terwijl als ik zorg dat ik qua energie en stemming in orde ben en vanuit die energie doorgeef wat ik ook werkelijk in overvloed te geven heb dan ontstaat er alleen maar meer wenselijks. Anderen profiteren ervan en wat ik geef komt ook weer bij mij terug.

Dit hele verhaal typ ik nu in zo’n dertig minuten. Het stroomt vanzelf, want schrijven over dit soort onderwerpen gaat bij mij vanzelf. Het in flow bezig zijn geeft mij een goed gevoel en dat geeft mij direct weer meer energie om door te gaan met creëren. Sterker nog: ik ben dit stuk gaan schrijven OM energie te krijgen om wat werk te doen waar ik tegen op zie.

Alignment

Een andere praktische vorm van eenzijn wat ik aan het internaliseren ben, is om mijn identiteit, intenties, denken, woorden en gedrag met elkaar in overeenstemming te laten zijn.

Ik heb beseft dat ‘interne en externe consistentie’ een sleutel is voor een authentiek leven waarin je je goed voelt, waarin dingen lukken, waarin je makkelijk pure verbindingen maakt, waarin de juiste mensen ‘je leuk’ vinden, waarbij je passende opdrachten naar je toe trekt.

Eigenlijk komt hier ook al het bovenstaande in terug. In ‘consistente alignment’ laat je zien wie je werkelijk bent. Je bekent aan iedereen dezelfde kleur en bent dusdanig trouw aan jouw alignment dat je dus geen concessies doet in ‘jezelf zijn’ om door iemand aardig gevonden te worden of om afwijzing van die persoon te voorkomen.

Via alignment creëer je bewust je leven. Ik kies er bijvoorbeeld voor een sportief persoon te zijn en wanneer ik dit consistent uit via:

Identiteit: ‘Ik ben een sportief persoon.’
Intenties: ‘Ik sport iedere maandag, woensdag en vrijdag’
Denken: ‘Ik ben sportief.’
Woorden: ‘Ik ben sportief.’
Gedrag: Daadwerkelijk drie keer sporten.

Als ik hierop ingesteld blijf en weg blijf van andere, tegengestelde beweringen en gedragingen dan kan ik niet anders dan een sportief persoon zijn. Terwijl je dus een ‘sportief persoon’ kunt creëren van een ‘niet sportief persoon’ in eerste instantie door je alignment op orde te brengen. Dat om te beginnen door in ieder geval niet anders meer te denken en te beweren dan je wil zijn. Daarnaast door herhaaldelijk levendig voor te stellen wat je wel wil zijn. Het kan niet anders dat daar dan uiteindelijk ook passend gedrag uit voortvloeit.

Wanneer je als mens op deze manier lekker in ontwikkeling bent dan kan het goed zijn dat andere mensen jouw voorbeeld volgen. Want wat je aan jezelf geeft, geef je ook aan anderen. Wanneer ik bijvoorbeeld ernaar leef dat ik sportief ben, gezond, sociaal vaardig als voormalig stijve hark zijnde en een verstokte roker met een sociale fobie, dan zijn er als vanzelf mensen die zien wat er mogelijk moet zijn voor hen. Je kan het bewijs worden dat iets wat schijnbaar onmogelijk lijkt toch kan en dat heeft al een groot effect op anderen.

Het is als wanneer een schijnbaar onmogelijk record verbroken wordt, dat er in een keer veel meer mensen diezelfde tijd/hoogte/snelheid halen terwijl het voorheen lange tijd onmogelijk leek en dat dus alleen omdat mensen na het verbreken simpelweg hebben kunnen zien dat het mogelijk is.

Een manier om anderen te upliften naar hun volgende level dus en dat zonder dat je echt je heel concreet hebt ingespannen voor anderen. Het enige wat je gedaan hebt is je interne en externe wereld in lijn gebracht met je eigen verlangens. Wat nu heel simpel klinkt, maar als je het mij vraagt is het een soort topsport in het ‘eenzijn’. Sterker nog, misschien is dit zelfs wel wat mens-zijn behelst.

 

Foto door Bart Blewanus

Misschien ook interessant voor je
Ik moet mijzelf even proberen voor te stellen hoe het zou zijn als iemand dit
Manifesteren kan op twee manieren. Een meer zuivere manier en een meer 'onzuivere' manier. Vaak
Vandaag bezocht ik op vakantie een rommelmarkt. We liepen zo’n drie uur rond, en bekeken
Er zijn zat dingen in mijn leven die niet precies zo lukken als ik dat
Ik merk dat ik best veel tips geef over wat je allemaal zou kunnen inbouwen
Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *