Maleisie Suus Venings

Vertrouwen op je eigen waarheid

Vertrouwen op je eigen waarheid is soms echt een beproeving. Je kan aan niemand vragen of je het ‘goed’ ziet. Jij bepaalt namelijk je eigen normering.

Een ander kan alleen vanuit zijn of haar perspectief ernaar kijken. In wezen is het oordeel van die ander volstrekt irrelevant voor jou zelf. Want je hebt geen toestemming of goedkeuring van die ander nodig.

Stapelgek verklaard worden of niet. Als je je eigen waarheid volgt voel je in ieder geval diep vanbinnen dat het goed is en dat voelt stukken beter dan zelfverloochening. Het gevoel wat je krijgt als je ‘nee’ zegt tegen een werkelijk verlangen.

Ik merk dat het steeds nauwer gaat luisteren. Eerst leek kiezen voor het ondernemerschap voor mij de juiste keuze. Daarna moest het geen scriptiebegeleiding zijn maar ‘leven in vrijheid’.

Nu merk ik dat die invulling van dat leven in vrijheid steeds nauwer gaat luisteren. Alsof het leven mij steeds meer uitnodigt om echt in lijn met mijn hoogste waarheid te gaan leven. Alsof ik door obstakels moet ontdekken dat ik toch nog ‘net niet’ op de juiste weg zit.

Het lijkt wel of het de bedoeling is dat ik steeds beter ga luisteren naar mijzelf en dan echt op een soort minutieus niveau. De pijlers van mijn leven lijken echt wel uitgekristalliseerd maar het lijkt alsof nu alles nog in precies de juiste proporties samen moet vallen.

In mijn leven hoort het opdoen van nieuwe inzichten. In mijn leven hoort persoonlijke ontwikkeling. In mijn leven hoort creatie. In mijn leven hoort schrijven. In mijn leven hoort van betekenis zijn voor andere mensen. In mijn leven hoort goed voor mijzelf zorgen. In mijn leven hoort bezinning. In mijn leven hoort natuur.

Afgelopen week kon ik ervaren dat er nog steeds iets niet in orde was, ondanks dat al deze ingrediënten deel uitmaken van mijn leven. Er mist nog iets en dat is ‘verkennen’. Wat ik tevens op kan vatten als ‘op avontuur gaan’ of ‘de wereld ontdekken’.

Dit was sowieso altijd al onderdeel van mijn leven. Alleen heb ik het een tijdje terug afgewimpeld als ‘zoekgedrag naar geluk’. Want ik was altijd op zoek naar ‘iets’ en toen ik geluk in mijzelf gevonden had, wist ik dat ik gevonden had wat ik zocht. Daarmee heb ik ook mijn verkenningsdrang op hold gezet.

Niet helemaal natuurlijk. Want ik ben volop het spirituele aan het verkennen en een hele wereld van gelijkgestemde mensen die net als ik ook zo bezig zijn met hun persoonlijke ontwikkeling en het geven van invulling aan een leven wat hen daadwerkelijk dient.

Het voet als thuis tussen de groepen mensen waar ik deel van uit ben gaan maken. Ik ben zo gek op iedereen. Ik vind iedereen zo geweldig. Toch merk ik een soort oproep van dat ik weer wat verder om mij heen mag gaan kijken. Er ligt een uitnodiging om meer stukken van het leven te ontdekken.

Er lijkt zich heel langzaam aan iets nieuws te willen ontvouwen. En ik merk dat ik nu op een vriendelijke manier verzocht wordt om op die nieuwe stroom mee te gaan. Zonder dat ik weet wat het mij brengt. Zonder dat ik in een situatie zit waarin ik echt niet anders kan.

Zonder dat ik nog precies weet wat mij aan het einde van die weg staat te wachten, heb ik wel het idee dat ik er maar beter gehoor aan heb te geven. Niemand kan mij zeggen wat wijsheid is. Wat werkelijk verstandig is.

Alles wat ik kan doen, is kiezen om mee te varen op dat gevoel van ‘de wereld in willen trekken’ of kiezen voor iets wat voelt als ‘thuis blijven’. Ik heb mijn keuze gemaakt. Ik volg mijn hart en mijn hoogste waarheid.

Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *