Maleisie

Verantwoordelijkheid nemen

Het is moeilijk verantwoordelijkheid te nemen voor een leven dat je niet wil leven. Een leven waarin we onszelf wijsmaken dat het is wat we willen. Zo’n leven waarvan je verstandelijk kunt denken van: ‘Zo, ik heb het voor elkaar’. Dat kan weleens een heel ander leven zijn dan het leven waar je ziel diep vanbinnen naar verlangt.

En natuurlijk, het rotte is dat je vaak helemaal geen grip krijgt op waar je ziel naar verlangt. Je bent zoekende. Weet het niet. Blijft zoeken. Maakt keuzes. Probeert er het beste van te maken. En hoe je je ondertussen echt voelt… soms wil je dat niet eens écht weten. Dan kijk je naar hoe het is. En dan zeg je tegen jezelf: ‘Ja, ik heb het voor elkaar. Ik heb alles wat mijn hartje begeert. Want ik heb dit. Ik heb dat. Ik heb zus mogen ervaren. Ik heb zo mogen doen.’ Je maakt jezelf wijs dat je wel gelukkig moet zijn. Maar is dat ook echt zo?

Wat voel je als je uit bed stapt?
Denk je: ‘Jippie, ik mag weer een dag!’? Of is het meer: ‘Zucht, we moeten weer…’? Weer naar werk. Weer naar school. Dit doen. Dat doen.

Als er heel veel ‘moeten’ in je leven zit, wat versta je dan onder verantwoordelijkheid nemen? Is dat alles doen waarvan je denkt dat het moet? Waarvan je denkt dat het goed voor je is? Dan is het zwaar om jezelf tot actie aan te zetten, niet waar?

Wat als je vrij bent? Alle dagen leeg. Alle dagen vrij om te doen waar je zin in hebt? Hoe zou je dan met het leven omgaan? Hoe zou je wakker worden? Zou je zin hebben om goed voor jezelf te zorgen? Zou je zin hebben om urenlang tv te kijken? Zou je je tijd op Facebook doorbrengen? Antwoord zelf maar. Wat zou jij doen?

Is alle dagen vrij zijn mogelijk, dan? Waar ga je van leven? Hoe doe je dat dan met de vaste lasten?

Precies, die angst voor onzekerheid, houdt ons vast in een leventje waar we veel geluk in kunnen waarnemen maar waarbij we diep diep vanbinnen toch iets van een gemis voelen. Een verlangen naar iets.

Misschien heeft niet iedereen dat. Het is wel iets wat ik zelf ervaren heb en waarneem in de wereld.

Zelf was ik er onlangs helemaal klaar mee. Ik heb losgelaten. Ik ben in het leven gestapt. Zonder zekerheden over waar het toe leidt. Zonder garanties op het gebied van financiën, behalve dat de rekeningen blijven komen. Maar MET de vrijheid om zeven dagen per week te doen wat ik wil.

En wat ga ik doen? Verantwoordelijkheid nemen. Voor mijn lichaam, mijn gedachten en mijn gedrag. Voor mijzelf zorgen. Luisteren naar mijn lichaam, mijn hart, mijn intuïtie. Ik open mijzelf voor ingevingen. En als inspiratie tot mij komt dan creëer ik. Zoals nu. Na een wandeling met de hond.

En dan gaat het makkelijk. Zo makkelijk. Dit verhaaltje is in nog geen vijf minuten ontstaan. Geboren. En met nog vijf minuten gepubliceerd en gedeeld.

Ik weet nog goed hoe lang ik vroeger kon doen over een blog, toen ik in loondienst werkte als tekstschrijver. Het was toen al heel wat als ik er binnen een uur in slaagde om een slap aftreksel van een Engels artikel te fabriceren in het Nederlands.

Nu lacht het leven me toe. Ik ben nieuwsgierig naar alles wat gaat ontstaan. Leuk dat je meeleest :-)

Hoe is het met jou? Zin om eens te sparren over het leven?

Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *