Wat valt er over het leven te zeggen?

Niet zo veel. Het leven is.

Maar was als je toch wat wil zeggen? Denk dan aan:

De wind waait.
De takken deinzen.
De lucht is blauw.
De wolken trekken over.

De dadelstroop zit op mijn duim. 
Ik lik de dadelstroop van mijn duim af.

Wat is net zo zinloos als proberen te benoemen wat is? Benoemen wat niet is. Beweringen doen zonder enige waarheid.

Die jongen vindt mij vast heel dik.
Zij mag mij vast niet.
Ik denk dat ik het niet ga halen.

Het is niet dat je niets meer zou mogen zeggen. Maar besef dat vrijwel alles wat je normaal zegt vrij betekenisloos is.

Als je dat aanvaard hebt, zeg dan ook gerust wat je wil.

Maar waarvoor ik je wil hoeden is dat je je gek laat maken door wat anderen zeggen of mogelijk zouden kunnen zeggen of denken.

Waarbij ‘gek maken’ ertoe leidt dat:

Je ademhaling omhoog verplaatst.
Je spanningen krijgt in je schouders.
Je pijn krijgt in je onderrug.
Je niet de persoon bent die in zijn/haar kracht staat.
Je niet-liefdevol bent naar jezelf of anderen.
Je niet in slaap kunt vallen. 
Je je creativiteit kwijt bent.

Beetje hoge prijs om dingen te zeggen/denken die niet waar zijn.

Is wat ik hier schrijf herkenbaar voor je? Dat je in je hoofd allerlei twijfels en zorgen hebt over wat anderen zullen denken? Zelfs hele dialogen in je hoofd voert met potentiële kritische anderen?

Ik was daar echt een master in. Altijd druk in mijn hoofd, hele gesprekken gecombineerd met een eindeloze stroom aan gedachten en nog een liedje erbij op de achtergrond ook. Dacht dat het een ADD-dingetje was.

Tegenwoordig is het rustig. Stil zelfs. Zo stil dat ik mij helemaal overvallen kan voelen door wat zich van buitenaf aandient. Dat ik opeens het koffiezetapparaat ECHT hoor pruttelen bijvoorbeeld. En soms hou ik zelfs mijn adem even in om nog aandachtiger vast te stellen dat er echt geen gedachte in mijn hoofd zit :-) Uiteraard schiet ik op zo’n moment weer even in het denken, maar vlak daarvoor was het dus zo muisstil dat ik er van opkeek.

Toen ik stopte met denken Hoorde ik het koffiezetapparaat Als ik nooit eerder hoorde Het was een beetje hortend en stotend Inspannend en ontspannend Ik maakte er een robotachtig dansje op

Hoe krijg je het zo stil? In mijn gratis e-book zitten verschillende oefeningen om uit het denken te gaan en te ontspannen in het nu. Ook zit er een oefening in waarmee je je innerlijke criticus – dat stemmetje wat de hele dag aan het tetteren is – kunt ontmantelen. Je kunt hem hier downloaden.

Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *