Belangrijke inzichten

Twijfel niet aan jezelf: iedereen doet maar wat

 

Ik zag twee jongens in het park. De een zat op een bankje. De ander stond ernaast en haalde iets op stiekem-achtige wijze uit zijn binnenzak. Zo te zien ging het om een lang vloeitje. Ik dacht aan mijzelf. Toen ik zelf regelmatig met een of meerdere anderen in het park aan het blowen was. Diep ongelukkig vanbinnen maar ‘stoer’ verkleed. Met spikes om mijn nek om de boze buitenwereld af te schrikken en samen met anderen was ik niet alleen.

We hadden iets om handen met dat blowen. Geld verzamelen, vervolgens wiet regelen bij de coffeeshop door iets verderop in de straat de juiste 18+ mensen aan te spreken. Zorgen voor vloei, ‘tippies’, tabak en dan moest die joint nog gedraaid worden. Dan het blowen.
Ik kan niet zeggen dat er daarna echt iets concreets gebeurde. Meestal keek ik als toeschouwer om mij heen en verwonderde ik me over het gedrag van de mensen waar ik mee was. Ook keek ik naar de mensen die voorbij liepen en ondertussen rookte ik sigaretten. Op een gegeven moment werd het een uur of zes. Begon de honger en druppelden we een voor een naar huis om te eten.

Natuurlijk waren er zat andere dingen om als vijftien-, zestienjarige om handen te hebben. School bijvoorbeeld. Al was mij op een of andere manier op die leeftijd het nut ervan nog niet helemaal duidelijk. Het was meer een stramien wat me overkwam. Waar ik nooit zelf een bewuste keuze voor had gemaakt en waarvan ik evenmin het praktisch nut ooit bevraagd had. Het was.

Wel wist ik dat mijn ouders, oma’s en opa er waarde aan hechtten. Goede cijfers en rapporten waren duidelijk wenselijk. Net als ‘je school afmaken’, al was mij eigenlijk nooit volkomen duidelijk wat er zou gebeuren als ik het anders zou doen, behalve dat ik dan kon blijven zitten met als gevolg dat ik dan nog langer op school zou moeten doorbrengen. Een onwenselijk vooruitzicht.

Onwenselijk genoeg om het minimale te doen, maar het zorgde er niet voor dat ik mijn vrije tijd in dienst stelde van een mogelijk gewin voor later. Dat later bestond niet echt. Het was niet concreet.

Ik deed maar. Zonder na te denken. Zonder het geheel te overzien. Zonder een idee te hebben van hoe mijn leven zich mogelijk zou ontvouwen, op het standaardbeeld van werken, trouwen, in een huis wonen en kinderen krijgen daargelaten. Het enige wat ik al bedacht had, was dat die kinderen vervangen mochten worden door dieren en dat trouwen van mijn niet zo nodig hoefde.

Toen ik vandaag die jongens zo in het park zag, bezig een joint te vouwen, vroeg ik me af of ik hen iets zou kunnen meegeven. Zou ik in staat zijn om hen iets te zeggen wat zou beklijven waardoor ze misschien tot een inzicht zouden komen wat hun leven in positieve zin zou beïnvloeden? Zou dat zin hebben?

Zou het zin hebben gehad als iemand mij vroeger iets wezenlijks duidelijk had proberen te maken? Iets duidelijks wat ik kon begrijpen en waar ik wat mee kon? Ik weet het niet. En ik kan niet voor die jongens denken. Ik ken hun situatie niet. Ik herken alleen mijzelf van vroeger in wat ik zie.

Wat zou ik vandaag de dag, mijn jongere ik van toen, vijftien, zestien lentes jong willen zeggen?

Iedereen doet maar wat en niemand weet het.

Om je heen heb je te maken met allemaal mensen die hun best aan het doen zijn om iets van het leven te maken. Voor de meeste mensen om je heen valt het leven zwaar. Ondanks dat je allemaal mensen om je heen hebt die iets te zeggen hebben over jou, hebben zij niet de waarheid in pacht.  Ze beredeneren vanuit hun eigen kader. Vanuit hun eigen waarheid. Wat echt belangrijk is in het leven, is dat JIJ je eigen waarheid vindt.
Die waarheid kan weer heel anders zijn dan de waarheden die je ooit hebt meegekregen. Het is een behoorlijk lang proces om al die waarheden die eigenlijk niet de jouwe zijn te ontdekken en van je af te schudden. Dat is iets wat je waarschijnlijk, als je iets ouder bent, gaat doen. Tot die tijd is het dus goed om te weten dat je aan het meeleven bent binnen de waarheden van andere mensen. Zij hebben niet per definitie gelijk. Zij zeggen je wat ZIJ belangrijk vinden en wat ZIJ geloven. Ze zeggen er alleen niet bij dat je er ook anders tegen aan kunt kijken. Sterker nog, ze verwachten dat je je gedraagt naar hun regels en hun geloof. Als je je daaraan houdt, kun je hun goedkeuring verwachten. Wijk je af dan worden ze soms boos of verdrietig en krijg je soms straf. Je zult merken dat ze van je verlangen dat je je best doet om je aan te passen.

Als je het moeilijk vindt om je aan te passen en je aan de regels van anderen te houden, dan betekent dit niet dat er iets mis is met jou. Het wijst erop dat je intelligent, creatief en gevoelig bent.

Naast deze blog heb ik ook een besloten Facebook-groep waarin ik wekelijks waarde bied, bijvoorbeeld in de vorm van trainingen en exclusieve blogartikelen. Ook kan je mij in deze groep bereiken voor vragen en kun je verzoekjes indienen voor nieuwe content.

De groep is gericht op mensen met  ADD of het persoonlijkheidstype INFP die hun leven bewust willen creëren in lijn met wat werkt voor hen zodat alles beter wordt. Dingen die zoal voorbij zijn gekomen in de afgelopen weken zijn:

  • Training rust in je hoofd
  • Tips om eerder uit bed te komen zonder te snoozen
  • Deze denkfout maakt het verschil tussen een zwaar en een licht leven
  • Over problemen oplossen door aandacht te geven aan zelfwaardering
  • Als het integreren van al die goede gewoontes weerstand oproept

Je vindt de gratis groep hier: https://www.facebook.com/groups/add.infp/ 

Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *