Tagarchief: missie

Reality check (dagboekaantekeningen van een INFP – enneagram type 4)

Vanochtend dacht ik na over hoe ik nou verder moet. Ik weet dat ik wil schrijven en daar mijn werk van wil maken. Ik weet dat ik Italië wil zien en dat ik in vrijheid wil beleven. Ik weet dat ik NU wil stoppen met overleven en echt de verantwoordelijkheid wil nemen over mijn geldstroom en eigenlijk over heel mijn leven.

Mijn coach vroeg gisteren naar mijn missie. Ze gaf aan dat ieder werk, ook het schrijven, verveelt als je het niet doet voor je grotere missie. Qua missie zit het wel goed. Ik weet wat ik wil en ik weet ook zeker dat ik wil schrijven. Al moet ik wel bekennen dat ook schrijven niet altijd moeiteloos gaat.

Wat wordt er in de kop bedoeld met INFP & enneagram type 4?
Ik hou heel erg van de Myers-Briggs Type Indicator (MBTI). Daarin wordt onderscheid gemaakt tussen 16 persoonlijkheidstypen. Deze worden aangeduid met vier letters. Het is zo accuraat! Mijn vier letters zijn INFP. Misschien kom ik er later nog eens op terug. Ik heb het nu genoemd vanwege de vindbaarheid, omdat dit artikel relevant kan zijn voor andere mensen met deze persoonlijkheid.

Enneagram is een persoonlijkheidsleer met negen typen. Toevallig achterhaalde ik gisteren dat ik een type 4 moet zijn. Hier heb ik mij toen in verdiept. Ik zag bepaalde zwaktes en groeikansen van mijzelf in.

Oké, dit is de achtergrond en dan volgt nu wat ik vanochtend in mijn dagboek schreef.

Lees verder Reality check (dagboekaantekeningen van een INFP – enneagram type 4)

dagboek aantekeningen

Leven in het nu of missie-gericht leven?

Ik zit op een bankje in Teteringen, uitkijkend op het water. Een jaar geleden zat ik hier ook. Om even mijn hoofd te legen. Een stukje te fietsen en dan even te schrijven op een bankje. Ik ga niet in op de verschillen tussen toen en nu. Maar op iets wat mij NU bezig houdt. Het verschil tussen mijn mindset toen ik vandaag van huis vertrok en nu, anderhalf uur later.

Toen ik weg reed van huis bedacht ik mij het volgende: Mijn hoogste prioriteit dat is de zorg voor mijzelf. Daarna komt schrijven of mijn missie, maar dat kan alweer snel veel te breed worden dus ik hou het op schijven. Daarna komen mijn relaties. Ik bedacht het op deze manier vanuit een behoefte aan focus. NU gewoon één ding kiezen. Al het andere laten. Focus.

~

Ik was in eerste instantie naar een kringloopwinkel gefietst. Even boeken neuzen. Ik keek bij de boeken in de categorie spiritualiteit. Ik zag niks nieuws. Wel zag ik ‘The secret’ staan. Eerder ooit eens naar gekeken toen ik er niks van kon bakken en nu zag ik allemaal bekende dingen staan. Een stukje viel mij op:

Er hangt geen schoolbord in de lucht waarop God je doel en je missie in het leven heeft geschreven. Er hangt geen schoolbord in de lucht dat meedeelt: ” Neale Donald Walsch. Knappe vent, levend in het eerste deel van de eenentwintigste eeuw, die …”

En dan een lege plek. En dat ik dan, om echt te begrijpen wat ik hier doe en waarom ik besta, alleen nog dat schoolbord hoef te vinden om te zien wat God voor me in gedachten heft. Maar dat schoolbord bestaat niet. Je doel is wat je zelf wilt nastreven. Je missie wat je jezelf opdraagt. Je leven zal de vorm krijgen die jij het geeft, en niemand zal erover oordelen, noch nu, noch in de toekomst.

Er is dus geen plan voor je leven. Er is niet iets wat je kan vinden. Er is geen missie die voor je vastligt. Als jij bepaalt dat je een missie hebt en dat het iets specifieks is, dan is dat zo. Bepaal je anders dan is het anders.

~

Verder zag ik op de spirituele plank niks wat mij raakte. Ik besloot verder te kijken bij de autobiografieën. Ik zag een boek over Oprah Winfrey, maar inhoudelijk werd ik niet gepakt. Ik zag een boek van iemand met een bijna doodervaring met daarin een heel verhaal van hoe het universum elkaar zit. De inhoud correspondeerde met mijn hedendaagse wereldbeeld.

Is dit het dan? Ik begon een beetje te vrezen. Want als ik weet hoe het in elkaar zit, wat dan? Ben ik dan weer klaar? Ben ik straks klaar met het onderwerp zelfhulp en spiritualiteit zoals dat ik klaar ben geraakt met al het andere waar ik mij tot op de bodem in verdiept heb?

~

Eén autobiografie viel me op. Het was een verhaal van een vrouw die te voet de wereld was rondgereisd (‘Te voet de wereld rond’). Ik voelde tranen achter mijn ogen prikkelen terwijl ik er doorheen bladerde. Tranen van verlangen. Een verlangen naar leven. Niet zoeken. Niet verdiepen maar leven. Hup de wereld in. Op avontuur.

~

Het volgende boek wat in mijn handen kwam was een boek met als titel ‘Avontuurlijke vrouwen’. Eentje leefde op een ranch in Zuid Afrika. Een ander was spion. Eén was jager.

Even dacht ik dat ik voor de eerste keer niet thuis zou komen met een lading zelfhulpboeken. Maar met leesboeken waarbij ik weg kon dromen, mee het avontuur in.

~

Ik vroeg mij af hoe ‘leven’ zich verhield tot mijn prioriteitenlijst van zelfzorg, schrijven en relaties. Was leven niet het allerbelangrijkste? En hoeveel ruimte om te leven stond ik mij nog toe met mijn geambieerde focus op schrijven? Er was tenslotte door mijn gedachten gegaan: ‘Geen nieuwe cursussen en hobby’s meer, maar focus’. Alleen voelen juist die nieuwe dingen uitproberen als leven voor mij.

Ik keek nog even in het schap filosofie/psychologie. Daar werd ik getriggerd door een boek over voice dialogue (Big mind, Big heart). Hierin kwamen verschillende innerlijk stemmen aan het woord, passend bij verschillende fasen van persoonlijke ontwikkeling. Na het dualistische denken begon ik mijn belevingswereld te herkennen. Er ware twee stemmen. Een van het hart (big heart) en een van het hoofd (big mind). Daarna kwam er nog een stem aan bod. Voor die stem was alles precies zoals het is. Je hoefde niets van die stem. Alleen te maar zijn. Niets te willen. Niets te verlangen. Alles was. Zonder goed of fout.

Als ik dan toch aan het groeien ben naar een zijnstoestand waarin niets hoeft, dan maakt het niet uit wat ik doe. Schrijven is dan geen must. Je leeft dan gewoon, ongeacht de invulling die je eraan geeft.

Dus het leven heeft geen echte zin? Ik hoef niks te doen en het maakt niet zoveel uit? Ik hoef niet te schrijven? Dat ik de innerlijke noodzaak voel (of minimaal een verlangen) is een gevoel waar ik zowel iets mee kan doen of wat ik weg kan laten ebben net als andere gevoelens?

~

Ik kocht geen van de boeken want ik had alleen maar cash en je moest daar pinnen. Terwijl ik de boeken terug legde, besloot ik dat het beter was ook, want het had ook geen zin om meer spullen te verzamelen.

~

Toen ik weer op de fiets zat voelde ik me gedesillusioneerd. Wat nu?

Ik kan ervoor kiezen ‘te zijn’ en de wereld te aanschouwen door de ogen van iets/niets.

Ik kan ervoor kiezen een boek te schrijven, en te focussen zoals ik dat van plan was.

Ik kan helemaal niets specifieks kiezen en het maar even zo te laten zijn als het is, zonder er iets van te vinden, zonder te streven naar de toestand van ‘niets’. Zonder te streven naar auteurschap. Gewoon, helemaal zonder streven.

Ik wist het niet. Behalve dat ik anders naar de wereld om mij heen keek en zin had in mijn ‘vluchtchippies’ waarmee ik mij in het verleden vulde als ik mij incompleet voelde.

Ik kan ze niet eten omdat het niet past bij mijn gezondheid op #1. Ik kan ze wel eten omdat het er in wezen niet toe doet wat ik doe. Ik heb ze gekocht. Niet omdat ik geloof dat het niet uitmaakte, maar uit protest dat het in wezen niet uitmaakt.

Vervolgens ben ik niet terug naar huis gegaan zoals ik dat van plan was. Ik ben doorgefietst naar Teteringen. Ik heb onderweg de omgeving bewust in mij opgenomen. Ik heb gelukzaligheid gevoeld toen ik de groene velden met groeiende toekomstige ietsen in mij opnam.

Ik ben gaan zitten op het bankje. Heb geschreven in mijn opschrijfboek terwijl ik mijn vluchtchippies at.

~

Het voelt als leven. Ik ervaar geen moeten. Ik voel de zon op mijn gezicht als ik schrijf. Ik bekijk de ganzen in het water voor me. Ik voel de wind zachtjes langs mijn ontblote bovenarm. Er zoemt iets rond m’n oor. Er fietsen mensen achter mij langs. Ik hoor het geluid van een schaap maar als ik opkijk lijkt het afkomstig te zijn van een meeuwachtige vogel die boven de ganzen vliegt. Ik hoor zachtjes maar druk gepiep vlakbij de waterkant, en spoor zonder succes naar een nestje vogels.

Dit is het dan. Zijn en opmerken wat is. En dan? Vraag ik mij af. Hoe boeiend gaat dit zijn om te lezen? Een ego-oordeel constateer ik. Hier ga ik niet eens aan beginnen, besluit ik.

Ik weet dat alles mag zijn en dat alles goed is wanneer je besluit dat het goed is. Misschien is wat ik vandaag geleerd heb wel dat ik niet iedere blokkade over beperkende overtuiging hoef te analyseren. Ik hoef alleen maar te constateren en te bepalen wat ik wel wil. Dan zal dat mijn realiteit worden als ik erop vertrouw dat het zo is.

Zo simpel is leven.

~

Wil ik schrijven? Dan mag ik schrijven. Tuurlijk. Het mag. Ik ‘moet’ er in mijn hoofd alleen niet meer van maken dan het is. Schrijven is schrijven. Schrijven staat los van een leven als bestseller auteur of van het helpen van andere mensen. Dat soort verbanden hoef ik niet meer te trekken. Schrijven is. Bestseller auteur ben je of niet. Mensen hebben er wat aan of niet. Het is irrelevant als je bent in het nu.