Tagarchief: innerlijke criticus

Wat valt er over het leven te zeggen?

Niet zo veel. Het leven is.

Maar was als je toch wat wil zeggen? Denk dan aan:

De wind waait.
De takken deinzen.
De lucht is blauw.
De wolken trekken over.

De dadelstroop zit op mijn duim. 
Ik lik de dadelstroop van mijn duim af.

Wat is net zo zinloos als proberen te benoemen wat is? Benoemen wat niet is. Beweringen doen zonder enige waarheid.

Die jongen vindt mij vast heel dik.
Zij mag mij vast niet.
Ik denk dat ik het niet ga halen.

Het is niet dat je niets meer zou mogen zeggen. Maar besef dat vrijwel alles wat je normaal zegt vrij betekenisloos is.

Als je dat aanvaard hebt, zeg dan ook gerust wat je wil.

Maar waarvoor ik je wil hoeden is dat je je gek laat maken door wat anderen zeggen of mogelijk zouden kunnen zeggen of denken.

Waarbij ‘gek maken’ ertoe leidt dat:

Je ademhaling omhoog verplaatst.
Je spanningen krijgt in je schouders.
Je pijn krijgt in je onderrug.
Je niet de persoon bent die in zijn/haar kracht staat.
Je niet-liefdevol bent naar jezelf of anderen.
Je niet in slaap kunt vallen. 
Je je creativiteit kwijt bent.

Beetje hoge prijs om dingen te zeggen/denken die niet waar zijn.

Is wat ik hier schrijf herkenbaar voor je? Dat je in je hoofd allerlei twijfels en zorgen hebt over wat anderen zullen denken? Zelfs hele dialogen in je hoofd voert met potentiële kritische anderen?

Ik was daar echt een master in. Altijd druk in mijn hoofd, hele gesprekken gecombineerd met een eindeloze stroom aan gedachten en nog een liedje erbij op de achtergrond ook. Dacht dat het een ADD-dingetje was.

Tegenwoordig is het rustig. Stil zelfs. Zo stil dat ik mij helemaal overvallen kan voelen door wat zich van buitenaf aandient. Dat ik opeens het koffiezetapparaat ECHT hoor pruttelen bijvoorbeeld. En soms hou ik zelfs mijn adem even in om nog aandachtiger vast te stellen dat er echt geen gedachte in mijn hoofd zit :-) Uiteraard schiet ik op zo’n moment weer even in het denken, maar vlak daarvoor was het dus zo muisstil dat ik er van opkeek.

Toen ik stopte met denken Hoorde ik het koffiezetapparaat Als ik nooit eerder hoorde Het was een beetje hortend en stotend Inspannend en ontspannend Ik maakte er een robotachtig dansje op

Hoe krijg je het zo stil? In mijn gratis e-book zitten verschillende oefeningen om uit het denken te gaan en te ontspannen in het nu. Ook zit er een oefening in waarmee je je innerlijke criticus – dat stemmetje wat de hele dag aan het tetteren is – kunt ontmantelen. Je kunt hem hier downloaden.

Zo versla je jouw innerlijke criticus

Ken je het gevoel van chronisch tekort schieten? Falen? Mislukken? Vind je jezelf iemand die een schop onder zijn/haar kont nodig heeft? Baal je regelmatig van jezelf? Lukt het steeds maar niet om aan je eigen verwachtingen te voldoen?

Zeker op momenten waarop je NIET simpelweg geleefd wordt door afspraken en deadlines komen je prestaties helemaal op jezelf aan. Je hebt geen stok achter de deur. Je wil van alles, maar belandt uiteindelijk toch op YouTube of in bed. Of een combinatie van beide.

Vervolgens baal je van jezelf want eigenlijk had je zooooo veel willen doen. En je had nog wel van die leuke ideeën. Goede voornemens. ‘Nu ben ik WEER mislukt’, denk je bij jezelf.

Herken je iets in dit scenario? Het is ieder geval een scenario wat zich heeeeeel vaak in mijn leven heeft afgespeeld.

Dit is wat het je oplevert:

• De overtuiging dat je steeds weer tekort schiet

• De overtuiging dat niks lukt

• De overtuiging dat je een uitsteller bent

• De overtuiging dat je lui bent

• De overtuiging dat je onbetrouwbaar bent

• De overtuiging dat je faalt

• De overtuiging dat je dingen niet zelf kan

• De overtuiging dat je deadlines nodig hebt

Het hoeft natuurlijk niet allemaal van toepassing te zijn, maar herken je hier iets in? Of heb je andere uitspraken die je over jezelf doet als je weer eens de hele dag niks gedaan hebt ondanks je plannen? Ga het maar even na bij jezelf.

Als gevolg van deze overtuigingen kun je te maken hebben met:

Minder zelfvertrouwen
Want je weet nooit zeker of je wel van jezelf op aan kunt en durft een ander ook geen garanties te bieden over wat je kan presteren. Je hebt de neiging een slag om de arm te houden.

Terughoudend zijn met goede voornemens/ambities
Je bent als je een idee krijgt bij voorbaat al bang dat je het niet waar gaat maken. Dus als je een ingeving krijgt om iets te doen, denk je al snel: ‘Laat maar, mijzelf kennende begin ik eraan en maak ik het toch niet af.’

Een negatieve spiraal
Wat als je een hele dag hebt uitgesteld en er ook nog eens flink van baalt? Heb je dan zin om lekker gezond voor jezelf te gaan koken of kan je dan net zo goed wat snacks in de frituur gooien? En heb je na een dag uitstellen zin om die declaraties te doen bij je verzekering of die afspraak met de tandarts te verzetten?

Als je een dag totaal niet gedaan hebt wat je eigenlijk had willen doen, dan voelen al die andere kleinere dingen ook niet meer de moeite waard. Soms kan je dan in een negatieve spiraal komen, waarbij er steeds meer moet gebeuren en waarbij je in steeds meer tekort schiet. Waarna je eigenlijk liever helemaal niet meer je bed uitkomt.

Misschien gaat het bij jou niet zover. Maar bij mij is het zeker in bepaalde periodes wel zover gekomen.

Belangrijk inzicht

Voor je psychisch welbevinden is het niet van belang wat voor resultaten jij precies boekt op een dag. Voor je psychisch welbevinden is het van belang wat jij over jezelf denkt en wat jij over jezelf gelooft.

Met deze oefening wil ik je uitnodigen om je gedachten over jezelf te onderzoeken op de momenten waarop jij je ontevreden voelt over je gedrag. De oefening biedt een goede basis om te experimenteren met het denken van nieuwe gedachten bij dezelfde situaties. Zo kun je een einde maken aan het ondervinden van allerlei nadelen die gepaard gaan met het denken van al die zelf-verwijtende gedachten.

Oefening ‘ontdekken wat werkelijk waar is’

Je vindt deze oefening in mijn e-book die je gratis kunt downloaden. Samen met nog 5 andere oefeningen om meer geluk in je leven te ervaren.

Suus en de onbetaalde rekening

Crisis in mijn hoofd

Het onderwerp vrijheid houdt mij de laatste tijd erg bezig. Wat betekent vrijheid nou echt voor mij? En waarom verlang ik zo naar vrijheid? Wat betekent het nou echt om in vrijheid te leven? Wie zijn de mensen die in vrijheid leven en hoe richten zij hun leven in? En hoe gaan zij om met de dingen die simpelweg ‘moeten’? Zoals het betalen van de rekeningen? Daarnaast: is vrijheid een blijvende staat van zijn of bestaat het alleen in contrast met ‘onvrijheid’. En wat is dat dan weer precies?

Zelf merk ik dat mijn vrijheidsbeleving sterk afhankelijk is van de mate waarin ik ‘moeten’ in mijn leven ervaar. Zodra je van allemaal fijne dingen een must gaat maken, heb je voor je het weet weer een leven voor jezelf gecreëerd waarin er heel veel dingen moeten. Al zijn het dus leuke dingen en ben je in wezen vrij om het anders aan te pakken.

Echte vrijheid is voor mij de toestand waarin creatie vrij door je heen kan stromen. Daarmee bedoel ik een toestand waarin je zeer ontvankelijk bent voor ingevingen en waarbij je de ruimte ervaart om iets met die ingevingen te doen. Dit leidt dan over het algemeen tot creaties die iets wezenlijks raken bij mensen. Een mooie tekst die mensen tot in de ziel raakt. Een aanbod precies afgestemd op wat andere mensen op dit moment werkelijk nodig hebben. Een idee voor een project waar mensen kippenvel van krijgen.

Ook in een leven in vrijheid kun je plots opgeslokt raken door het leven. Wat dacht je van de onbetaalde rekening? In vertrouwen ben je een overeenkomst aangegaan. Wetende dat het eerst belangrijk is een keuze te maken en dat daarna het geld volgt. Tenminste, zo schijnt het te werken als je voldoende bevrijd bent van blokkades die bijvoorbeeld het ontvangen van geld mogelijk maken. En als je in je waarde durft te staan en geld durft te vragen voor je dienst. Als je daadwerkelijk waarde gaat bieden aan mensen. In actie komt en jezelf en je aanbod met de juiste energie weet te promoten. Wat dus betekent dat je het ook aankunt om daadwerkelijk zichtbaar te zijn.

Plots kom je blokkade na blokkade tegen. En ja, ik weet inmiddels hoe ik ze een voor een uit de weg kan ruimen. Het betekent in de praktijk dat ik ga schrijven tot ik de kern van de blokkade te pakken heb. Dan ga ik die blokkade onderzoeken op waarheid. Uiteindelijk buig ik hem om naar een nieuwe overtuiging die mij wel dient. Ik zet nieuwe affirmaties voor mijzelf op een rijtje en door hier vervolgens met regelmaat aandacht aan te geven, kunnen stap voor stap die nieuwe overtuigingen mijn onbewust binnendringen.

Daarnaast gebruik ik de techniek van het visualiseren. Toen ik een blokkade tegen kwam om ‘te ontvangen’, ben ik gaan visualiseren dat mensen mij geven en dat ik dingen in ontvangst neem. Verder is er nog een stukje vergevingswerk nodig. Blijkbaar had ik een realiteit gecreëerd die mij niet diende. Eentje waarin ik moeite had om te ontvangen. In plaats van daar gefrustreerd over te zijn, is het voor de energiestroom stukken beter om te vergeven.

Dan is het nog zinvol om een stukje ‘lichaamswerk’ te doen. Zo noem ik het maar even. En te voelen hoe je lichaam ‘erbij zit’. Voel ik nog opmerkelijke gevoelens in mijn lichaam? Aha, een soort knoop in mijn maag? Wat is dit voor gevoel? Hoe groot is het? Wat wil het mij zeggen? Wat heeft het nodig? Ik heb geleerd hoe ik dit gevoel de aandacht en liefde kan geven die het nodig heeft. Ik heb geleerd om er helende energie naar toe te sturen en mij bijvoorbeeld een hogedrukspuit van helend licht voor te stellen die ik precies kan richten op de plek waar de blokkade zit. En ik kan visualiseren hoe de stukjes die mij niet meer dienen wegspoelen, de aarde in.

Het is misschien wat zweverig maar die stappen brengen je werkelijk tot transformatie. Er ontstaat ruimte voor een realiteit waarin je niet langer tegen een bepaalde blokkade oploopt waneer mensen je iets willen geven. Dat is natuurlijk superwaardevol. Want als er rondom geven en ontvangen problemen zijn dan weerspiegelt zich dat ook in je bedrijf.

Alleen los ik met deze stappen slechts één blokkade op. Superbelangrijk maar het kost ook wat tijd en energie. En wat is er werkelijk nodig? Precies, die rekening MOET betaald worden. Maar zodra er iets van paniek in je lijf begint te komen dan lijkt het erop dat creatie niet meer zo vrij door je heen kan stromen. Je hoofd begint zich te vullen met verhalen en doemscenario’s. De ‘innerlijke criticus’ die zich maanden rustig op de achtergrond hield, pakt zijn kans schoon en roept: ‘Bedrieger die je er bent! Wel profiteren van de dienst van een ander en dan betalen “ho maar”. Ze vonden je wel aardig maar straks zal iedereen over je praten als “die wanbetaler”. Dan moeten ze je niet meer. Hoe kon je nou zo stom zijn om te vertrouwen dat het wel goed zou komen?’

Het podium kan voor de innerlijke criticus niet groot genoeg zijn. Hij praat het liefst de hele dag. En om hem een zwijgen op te leggen, komt daar opeens het verlangen naar een fles wijn. Terwijl ik in principe niet meer drink. Sowieso niet in een context als deze waarbij het overduidelijk om ‘vluchtdrinken’ zou gaan.

Gelukkig besef ik wat er aan de hand is. Ik WEET dat mijn innerlijke criticus zijn kans schoon ziet en ik KIES er keer op keer voor om mij niet naar beneden te laten halen door die stem. Ook trek ik zeker geen fles wijn open. Ik observeer de behoefte en stel enkel vast dat de scheidingslijn tussen een ‘gelukkig leven in vrijheid’ en een ‘negatieve spiraal vol wanhoop’ minimaal is.

Ik WEET dat er geen plan b is. Wat betekent als ik mij mee laat nemen door mijn innerlijke criticus, ga klagen en aan de wijn ga dat ik in een negatieve spiraal kom waar ik hoe dan ook weer uit wil komen. Want ik weet bij voorbaat al ZEKER dat ik hoe dan ook weer terug wil keren naar die toestand van vrijheid in mijn leven. Die toestand waarin creatie vrij door mij heen kan stromen en waarin ik mooie dingen kan maken. Dus ik BEGIN niet eens aan die spiraal. Ik stap er als het ware overheen, maar dat betekent nog niet daar mijn ‘aardse probleem’ met de rekening is opgelost en ook is het nog niet zo dat creatie vrij door mij heen kan stromen.

Zorgen zijn er. Ze zitten in mijn lichaam. Oké, wat zit er precies? Wat voel ik precies? Ik besluit wat er zit onder ogen te komen. Te observeren. Te horen. Liefde te geven. Te accepteren. Het is. Ik besluit ook nooit meer de persoon te zijn die zonder te lenen haar rekeningen niet kan betalen. De grens is bereikt. Dit gebeurt niet meer. Ik verhoog mijn standaard, zoals Tony Robbins dat zou zeggen.

Ik zet nieuwe affirmaties voor mijzelf op een rijtje die in lijn liggen met de werkelijkheid die ik wil creëren. Ik vergeef mij zelf voor de werkelijkheid die ik gecreëerd heb en ik hoor mijn innerlijke criticus aan. ‘Ja, het is niet ideaal om dan NU pas eindelijk die krachtige intentie te voelen. Ja, het was beter geweest als ik die eerder al gevoeld had.’

Ik merk dat het belangrijk is om die verwijten die de innerlijke criticus maakt echt even aan te horen. De innerlijke criticus weerspiegelt ook de overtuigingen die nog ergens in je systeem zitten. Dus je wordt er sowieso wijzer van. Het is een kwestie van luisteren zonder je gek te laten maken. Observeren wat er in je hoofd gebeurt, aanvaarden dat dit NU gebeurt en opnieuw een keuze maken voor hoe je NU invulling aan ‘het nu’ wil geven.

Zo heb ik de laatste tijd tijdens het uitlaten van de hond menigmaal besloten om terug te gaan naar mijn ademhaling. Mij te focussen op de natuur. Te ervaren hoe mijn voeten over de straat lopen. En elke keer als ik weer terugschoot in de denkstand dan werd ik niet boos op mijzelf maar koos ik weer om mijn focus naar de omgeving te leggen.

Het is niet gek dat ik deze week extra stil aan het staan ben bij wat vrijheid betekent. Want ik voel mij niet vrij ondanks dat ik vrij ben. Ik besef dat vrijheid niet vanzelfsprekend is en ook dat je creatie niet kunt dwingen om door je heen te stromen omdat je zo hard een oplossing nodig hebt. Wat zou ik doen als geld even helemaal geen rol zou spelen? Wat zou ik doen als ik NIET in de ban was van het betalen van mijn rekeningen? Waar verlang ik werkelijk naar?

Ik wil de wereld in. Ik wil op ontdekkingstocht. Ik wil interessante mensen zien, spreken en ontmoeten. Ik wil mij weer vrij voelen. Ik wil weer in die energie van het beleven van een avontuur stappen. Weer een typisch Suus-project doen. Ik wil weer voelen dat ik leef en echt daadwerkelijk vrij ben. Dat voel ik als ik mijn nieuwsgierigheid volg. Dit leidt bij mij altijd tot nieuwe inzichten en een innerlijke drang om deze te delen met de wereld.

Ik weet dat ik onderzoek wil doen naar ‘leven in vrijheid’. Ik wil mensen die in vrijheid leven ontmoeten en ontdekken hoe zij hun leven leven. Ik Nederland door en ik heb een wishlist gemaakt van mensen die ik wil ontmoeten en contexten waarin ik interessante mensen kan ontmoeten. En ik wist opeens ook weer dat ze bij de NS een aanbieding hebben om een maand onbeperkt met de trein te reizen voor 129 euro. De ene na de andere mogelijkheid om hier invulling aan te geven popt bij mij op.

Deze gedachten doen bij mij de energie weer volledig stromen. Is mijn rekening al betaald? Nee, dat niet. Maar ik voel vertrouwen dat het mogelijk is. En ik voel aanvaarding alle consequenties te aanvaarden die zouden kunnen voortvloeien als het anders uitpakt. Heel gek misschien, maar ik kan mij niet voorstellen dat het niet lukt. Ik BEN iemand die mijn rekeningen betaalt en ik voel dat ik die shift innerlijk gemaakt heb en ik weet dat de realiteit zich naar deze werkelijkheid gaat ontvouwen.

Ik voel mij dankbaar voor de vele lessen die ik deze weg mocht leren. Het is het grootste dieptepunt wat ik ervaren heb sinds ik voor de tweede keer voor het ondernemerschap koos. Ik ben op de proef gesteld en ik heb kunnen ontdekken dat het echt een keuze is hoe mijn realiteit zich ontvouwt. Ik heb verschillende valkuilen kunnen vermijden en ik ben in verschillende valkuilen gestapt. Ik beken dat ik deze week ook als een kip zonder kop geforceerde acties ondernomen heb om in ieder geval maar het idee te hebben dat ik ‘iets’ doe.

Nu voelt het alsof ik weer in rustiger vaarwater ben gekomen. Ik ben met zo ontzettend veel energie wakker geworden. Echt zo’n hele productieve energie waarin je de wereld aan kan. Vol lust om te creëren. Dat is dan ook de stroom waarop ik meebeweeg vandaag. Zonder te denken aan wat het mij concreet op moet leveren. Ik creëer wat wil ontstaan. Ik zou niet weten hoe ik beter met het NU om zou kunnen gaan. Onbetaalde rekening of niet.