Strand Den Haag

Morgen ben ik niet meer de persoon die ik gisteren was

Vanochtend riep ik iets tegen mijn vriend. Dat ik zin had om weer eens naar de sauna te gaan. En om half 12 ’s middags stelde hij voor om te gaan. Ho, wacht even, dat was niet de bedoeling. Vanochtend vroeg heb ik mij ingesteld op creëren. Want ik heb echt zoveel te schrijven. Te delen. En dat is wat ik echt wil.

‘Maar vandaag is het zulk mooi weer en later in de week niet meer’, zei hij. ‘Vandaag is ook een rustige dag in de sauna en het is ook een goed moment want de verdere maand heb je al allemaal andere dingen. En je zei zelf dat je graag wilde, toch?’

‘Ja, maar niet per se vandaag. Ik wil verder met mijn blog. Ik heb zoveel wat ik uit wil werken. Een dag sauna zou alleen maar voelen als langer uitstellen wat ik echt wil doen. ‘Kunnen we vrijdag niet naar de sauna?’ ‘Kun je vrijdag niet bloggen?’ ‘Nee, natuurlijk niet! Vrijdag ben ik toch helemaal niet meer de persoon die ik vandaag ben?!’ En dit is wat ik in deze blog wil uitleggen.

Elke dag nieuwe inzichten
Een verandering, een persoonlijke transformatie, ontstaat bij gratie van inzicht. Opeens besef je iets. Opeens valt er een kwartje. En opeens is je kijk op iets nooit meer hetzelfde. Je doorziet iets van jezelf en vanaf dan maak je andere beslissingen. Of je vertelt een ander verhaal over jezelf. Of je voert andere gesprekken met mensen. Even een voorbeeld.

Als je me echt zou kennen dan…
Gisteren was het mijn ambitie om op deze website een ‘over mij’ pagina aan te maken, maar dan in de vorm van: ‘Als je me echt zou kennen dan…’, gevolgd door een persoonlijke ontboezeming. Het viel mij op dat er clusters ontstonden van ontboezemingen die met elkaar samenhingen. Ik zal eens even een zo’n cluster laten zien.

Als je me echt zou kennen dan zou je weten:

  • Dat ik Nederlands ben gaan studeren omdat ik auteur wilde worden en maatschappijkritische boeken wilde schrijven zoals Gunter Wallraff en George Orwell.
  • Dat ik in mijn leven lange tijd zo’n beetje alles als een undercoverproject ervaarde, omdat ik altijd bezig was bepaalde groepen mensen te duiden.
  • Dat ik undercover ging als dakloze en het toen zo leuk en leerzaam vond dat ik eigenlijk wel dakloos wilde blijven.
  • Dat ik lange tijd met veel plezier in de daklozenopvang gewerkt heb, tijdens en na mijn eerste studie, SPH.
  • Dat ik het daarna ook tof vond om als commercieel tekstschrijver te werken omdat ik in die rol het bedrijfsleven kon observeren.
  • Dat ik het altijd heel tof vond van mijzelf dat ik ondanks mijn sociale onzekerheid altijd kon mengen met mensen die in totaal verschillende sociale kringen bewogen.
  • Dat ik inmiddels weet dat de belangrijkste functie van het observeren van allerlei groepen mensen geweest is te ontdekken dat iedereen in wezen hetzelfde is.
  • Dat het mij heel erg heeft geholpen om te ontdekken dat iedereen op een bepaalde manier worstelt met zichzelf en het leven ook al zie je dat totaal niet aan de buitenkant.
  • Dat deed mij inzien dat ik toch niet zo raar of afwijkend was dan ik dacht dat ik was.

 Al schrijvend kwam ik dus eigenlijk tot het inzicht, dat heel veel stukjes leven van mij eigenlijk in dienst stonden van het leren van een belangrijke levensles. Dit zijn allemaal stukjes die bij hebben gedragen aan mijn uiteindelijke zelfacceptatie. Ik had het nodig om te ontdekken dat niemand meer of minder was dan ikzelf. Een super belangrijke levensles. Het is tenslotte de basis die je nodig hebt om echt van anderen te kunnen houden en gezonde relaties aan te gaan.

Nieuwe inzichten, een ander verhaal
Voordat ik gisteren deze samenhang doorzag, vertelde ik mijzelf een heel ander verhaal over mijzelf. Ik definieerde mijzelf als iemand die heel erg op zoek was naar wat ik nou eigenlijk wilde. Ik had tenslotte meerdere studies gedaan, totaal verschillende banen gehad, zoveel verschillende tijdelijke hobby’s en interessegebieden gehad.

Ik weet ook nog toen ik dat gevoel van zelfacceptatie bereikte, dat ik opeens zoiets had van: ‘Ik ben klaar. Ik hoef niet meer ‘iets’. Het is eigenlijk al goed.’

Dit was overigens best een lastig gevoel precies op het moment van afstuderen. Want nu was het moment daar dat ik met mijn diploma de wereld in kon. Achteraf was dat moment eigenlijk de start van weer een heel nieuw proces. Dat proces zal ook nog weleens in een ander artikel aan de orde komen.

Een ander verhaal, andere gesprekken
Zoals ik al schreef ontstonden er gisteren dus allerlei clusters van ervaringen die ik opeens kon duiden. Dit gaf zoveel nieuwe inzichten. Met die kennis stond ik  gisteren in de wereld. Vanuit dat besef, ben ik nu weer door aan het gaan. Had je mij eergisteren ontmoet, dan had ik misschien het verhaal van mijn eeuwige zoektocht vertelt. Zou je mij vandaag ontmoeten, dan zou ik het verhaal vertellen van hoe het leven achteraf in dienst kan blijken te staan van een aantal belangrijke lessen die je hebt te leren. Beide verhalen zetten aan tot andere gesprekken.

Geen stappen overslaan in deze blog
Gisteren is mijn ‘over mij’-pagina met persoonlijke ontboezemingen niet online gekomen omdat ik er een beetje in vastliep en ik had afgesproken om naar het strand te gaan. Daar deed ik ook weer talloze nieuwe inzichten op, omdat ik op het strand heerlijk gefilosofeerd heb. En de verdere dag deed ik NOG MEER INZICHTEN op. Weliswaar kleinere inspiratiedingen, maar al die dingen beïnvloeden wie ik ben en welke verhalen ik vertel. De gedachte om vandaag geen verslag uit te brengen, terwijl er zoveel uit wil, beviel mij helemaal niet.

Alleen vandaag kan ik een verhaal typen dat in lijn ligt met ‘de ik’ van vandaag. Vrijdag sta ik alweer ergens anders. Daarom wilde ik dit in ieder geval NU online zetten.

Gelukkig komen dit soort blogs als vanzelf uit mij (juist omdat ik ze in de flow van het NU schrijf), waardoor ik na het posten van dit verhaal alsnog lekker naar de sauna kan. Het kon natuurlijk sowieso wel, maar nu voel ik me er tenminste ook goed bij.

Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *