De meeste dromen zijn realistische dromen

De meeste dromen zijn realistische dromen

Als in: ze zijn te verwezenlijken door mensen in deze wereld in deze tijd. De meeste mensen dromen helemaal niet van het hebben van superkrachten of het verrichten van heldendaden. We dromen veel vaker over het verwezenlijken van dingen die door ons te verwezenlijken zijn.

We willen gewoon ‘iets anders’. Iets anders dan ons huidige bestaan. Een bestaan met wat meer sjeu. Een bestaan meer in overeenstemming met onze diepste verlangens. Een leven waar we optimaal tot ons recht komen.

Een bestaan wat sommige mensen al wel hebben. Talenten die anderen al wel ontplooid hebben. Slapende potentie. Die wacht om ontwaakt te worden.

We weten dat het mogelijk is. Overal om ons heen zien we hoe andere mensen hun dromen realiseren. We weten dat het kan. Toch doen we niks.

Wat ontbreekt? Lef. Maar vooral ook stimulatie. Dromen worden vaak weggewuifd. Door de dromer of door de omgeving.

Wanneer vraagt er iemand naar je dromen? En hoe vaak komt het dan voor dat iemand je een stap vooruit helpt? Waarom is de wereld er niet op uit om dromen verwezenlijken te stimuleren? Terwijl we elkaar wel helpen met andere dingen.

We helpen elkaar in noodsituaties. Met luisterende oren. Een kaartje. Een maaltijd. We helpen elkaar met een verhuizing. We helpen elkaar in het verlichten van onontkoombare lasten. Zonder nood aan de man, kan je de hulp vaak wel vergeten.

Waarom checken ouders niet bij hun kinderen of ze hun dromen nog wel najagen en of ze niet teveel door de ‘maatschappelijke droom’ worden opgeslokt? Waarom komen vrienden niet terug op de dromen die je met elkaar gedeeld hebt? Waarom accepteren ze jouw acceptatie van het niet waar maken? Die soms enkel geveinsd is.

Dromen worden niet serieus genomen. Niet door de dromer. Niet door de naasten van de dromer. Niet door de maatschappij.

Het resultaat? Er gebeurt niks. Geen verwezenlijking van goede ideeën. Geen impact. Geen groei. Hoe kan het dat we dit massaal acceptabel vinden?

Ik vind het niet acceptabel. Ik wil dat we onze eigen dromen en die van anderen serieus nemen. Dat we onszelf en anderen stimuleren om iets met onze dromen te doen.

(Uit mijn grote ongepubliceerde blogarchief, geschreven op 19-12-2014)

Misschien ook interessant voor je
Opgeven, afzeggen, stoppen… veel mensen hebben hier moeite mee. Ze willen een doorzetter zijn en
De natuur kent geen schuld. De natuur is vrede. Er zijn geen blaadjes die schuld
  Onderstaande had ik best graag willen weten toen ik nog op middelbare school zat.
  Ik zag twee jongens in het park. De een zat op een bankje. De
Het leven gaat om steeds dichterbij jezelf te komen. Je kan dit ook je hogere
Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *