Je hebt geen ADD, je bent onderscheidend van de rest

Je hebt geen ADD, je bent onderscheidend van de rest

Wat is ADD nou eigenlijk? Ik heb weleens gelezen dat ADD niet bestaat of dat ADD geen stoornis is. In de theorie daarachter kan ik mij goed vinden. Alleen nu nog iets genuanceerder in mijn woorden.

ADD is een van de kaders om naar mensen te kijken
Stel je wil mensen indelen op afwijkingen dan heb je in de eerste plaats een norm. Die norm zal iets zijn van mensen die ‘normaal’ functioneren in de maatschappij. Ze voldoen, lopen niet tegen problemen op en andere mensen hebben geen last van ze.

In plaats van een ‘normaal’ te definiëren, kun je ook een verzameling maken van alles wat afwijkt. Dat is vaak makkelijker. Dus je maakt een verzamelbak van gedragingen die allemaal als abnormaal te beschouwen zijn. Je moet het tenslotte vaak in eerste instantie hebben van wat aan de buitenkant opvalt aan gedragingen voordat je kunt starten met onderzoeken of er iets lichamelijks of iets psychisch aan de hand is.

Dus er ontstaat een hele groep van mensen waar iets mee is. Ze hebben kenmerken die op een bepaalde manier opvallen omdat ze voor de meeste anderen niet gelden.

Vervolgens is het mogelijk om categorieën te maken.

De eerste hoofdindeling is: er is op het eerste gezicht iets fysieks aan de hand of niet
Dus de mensen die zich afwijkend gedroegen en bijvoorbeeld een botbreuk blijken te hebben komen in deze categorie. Deze categorie is verder te categoriseren naar allerlei subcategorieën van lichamelijke aandoeningen, maar daar ga ik niet aan beginnen.

Lijkt er lichamelijk niks aan de hand, dan kom je in de categorie ‘psychisch’

Dan is er een hele lange lijst met gedragingen en een lijst met oorzaken van het vertonen van kenmerken.

Dan heb je:

Gedrag:
– Ik drink dagelijks vijf glazen alcohol of meer
– Ik voel mij vermoeid
– Ik kan mij niet goed concentreren
– Ik hou mijn huishouden niet bij
– Ik stel mij niet meer open voor mijn familie
– Ik lieg veel

Van die gedragingen bij elkaar, zouden we een categorie verslaving kunnen maken en een subcategorie alcoholverslaving.

Dus allemaal losse gedragingen worden geclusterd en er wordt getracht er een label aan te hangen. Aan ieder label is namelijk weer een behandeling gehangen. Dus als het label goed is, en er wordt dan zus of zo behandeld dan heeft dit bij veel mensen een gunstig effect laten zien op de gedragingen, wat betekent dat zij na behandeling minder opvielen met hun gedragingen binnen het grotere geheel van mensen.

Er zijn vanuit afwijkende gedragingen heel wat clusters gemaakt die samen een categorie en of subcategorie vormen.

ADD is pas redelijk laat ‘gecreëerd’ uit een combinatie van gedragingen die onder mensen voorkomt, maar die in eerste instantie niet mega erg opviel als abnormaal. Dat kwam pas toen er een strakker schoolsysteem ontstond waarbij het de bedoeling was dat:

– mensen precies op tijd komen
– mensen lang stil kunnen zitten
– mensen lang auditief informatie kunnen verwerken
– mensen zich kunnen zetten tot dingen waarvan ze het nut niet inzien
– mensen na een dag informatie verwerken en prikkels, nog enkele uren uit zichtzelf cognitief bezig kunnen zijn (huiswerk)
– mensen aanvaarden dat een ander bepaalt wat hij of zij doet
– mensen aanvaarden dat iemand over jou vrijheid mag beslissen

Een grotere groep deed hetzelfde en dat werd de norm. Er was een groep die anders functioneerde. Die werd eerst verdeeld onder de indeling: is er iets lichamelijks of niet, bijvoorbeeld iets met de ogen of oren?
Bij niet lichamelijk werd er vermoedelijk gezocht onder allerlei eerder gevonden categorieën: zoals licht verstandelijk beperkt zijn, autisme.

Daar kwam men niet helemaal uit. Er bestond een groep mensen die gedragingen vertoonden die afwijkend waren in de context van het schoolsysteem maar waar niks mis mee was op het gebied van intelligentie en sociale vaardigheden.

Toen werd er gedacht, in wat voor categorie zou je dan die groep mensen in kunnen delen, zodat we ze kunnen gaan behandelen waardoor ze beter in het systeem gaan functioneren.

Wat toen opviel was:

  1. Kenmerkend is dat ze hun aandacht er niet bij lijken te hebben en te houden
  2. Een deel van deze groep vertoont drukker gedrag dan de rest
  3. Een deel van deze groep vertoont impulsiever gedrag dan de rest
  4. En dan is er nog een soort rest-groep die zich niet druk of impulsief gedraagt, maar toch de aandacht er niet bij heeft

Het proces van indelen in hokjes, is een typisch wetenschappelijk proces. Je hebt een verzameling van afwijkende gedragingen. Het is een grote database. Je kunt er helemaal niks mee, voordat je de hoeveelheid data behapbaar maakt. Daarom begin je met categoriseren. Eerst op hoofdsoorten (zoals fysiek en niet-fysiek), dan in categorieën en dan in subcategorieën.

Vervolgens is het mogelijk om de subcategorieën te onderzoeken. Je kunt bijvoorbeeld nagaan of:

– Een bepaalde reeks gedragingen wel echt onder die ene subcategorie zou moeten vallen, of toch onder een ander
– Of een specifieke gedraging uit een reeks van gedragingen wel echt thuis hoort in de reeks

Maar ook:

– Hebben mensen met een bepaalde reeks gedragingen iets met elkaar gemeen qua stofjes in hun lichaam?
– Zo ja, hoe kunnen deze stofjes beïnvloed worden?
– Leidt beïnvloeding via een middel, tot een andere reeks gedragingen?
– Welke bijwerkingen treden er op bij gebruik van dat middel?
– Hoe is het gedrag te beïnvloeden zonder middelen?
– Hoe snel is er welk effect op gedrag te behalen met of zonder middelen?

Er zijn oneindig veel onderzoeken mogelijk binnen een categorie van afwijkende gedragingen en voor het aantal vragen, zijn er relatief gezien weinig wetenschappers. Dus kennis en inzichten ontwikkelen zich wat dat betreft vrij langzaam.

Daarbij is een andere factor dat het doen van onderzoek tijd en geld kost. Het belang moet relatief groot zijn wil de overheid ervoor kiezen om daar overheidsgeld naar toe te laten gaan. Er zijn grotere problemen dan ‘niet goed functioneren op school’, dus het kan dat het budget voor de categorie aandachtstekort stoornissen beperkt is.

Er is echter een groep die er belang bij heeft om een middel te vinden dat een dusdanige uitwerking heeft dat de gedragingen van een persoon veranderen zodat iemand daardoor beter functioneert (in het systeem). Dat zijn de mensen die willen leven van het maken en verkopen van middelen. Waaronder de farmaceutische industrie.

De onderzoeken waar zij in investeren zullen onderzoeken zijn naar het effect van middelen. Dat is logisch gezien hun belang. Omdat daar meer in geïnvesteerd wordt is er relatief gezien meer onderzoek naar behandeling van aandachtstekort via medicijnen dan naar andere type onderzoeksvragen. Dit verklaart dat we inmiddels een hele reeks middelen beschikbaar hebben die effect hebben laten zien op de gedragingen van mensen en dat we bijvoorbeeld veel minder weten over hoe mensen met die breinkenmerken van nature het beste leren en hoe het onderwijs daarop in kan spelen. Het levert de farmaceutische industrie namelijk geen geld op als er oplossingen gevonden worden die uiteindelijk niet leiden tot verkoop van middelen. Dus gaan ze überhaupt niet zoeken naar mogelijkheden waarbij de kracht van het individu wordt aangeboord om resultaat te bereiken. Voor dat soort onderzoeken is veel minder geld beschikbaar en ze worden dan ook zelden gedaan. Een voorbeeld hiervan zou bijvoorbeeld het effect van mindfulness zijn op ADD.

Omdat de wereld in elkaar zit zoals hij in elkaar zit, is ADD dus iets waar middelen voor gevonden zijn die een effect laten zien op het gedrag van mensen. Wanneer je ‘iets hebt’ dat met medicijnen behandeld kan worden of kan veranderen, dan denk je dus al snel dat je inderdaad iets van een ziekte hebt of dat er in ieder geval iets lichamelijks met je aan de hand is. Hierdoor kan je jezelf ook gaan zien als iemand ‘die iets heeft’ wat niet in orde is. Hierdoor kan je je misschien ook afwijkend of zelfs niet helemaal ‘volwaardig’ voelen. 

Maar besef je waar de hele diagnose op gebaseerd is. Wat er aan de hand is, is dat dus de groep mensen die afwijkende gedragingen vertoont in het schoolsysteem blijkbaar iets met elkaar gemeen hadden qua stofjes en vervolgens zijn met name mensen met een bepaald economisch belang gaan onderzoeken hoe die stofjes te beïnvloeden zijn en wat voor effect dat heeft op de mate van afwijking in gedragingen.

Dus
-> Aanleiding: je toont opvallend gedrag in het (school)systeem
-> Mensen met dat gedrag hebben iets gemeen met elkaar qua stofjes in het brein
-> Mensen onderzoeken hoe de stofjes in brein beïnvloed kunnen worden met effect dat er minder opvallend gedrag vertoond wordt zodat er een middel door hen verkocht kan worden

Het is echter in de eerste plaats niet raar dat je opvallend gedrag vertoont binnen het schoolsysteem. 
Een mega grote beperking is namelijk de inrichting van het schoolsysteem, waarbij bij aanvang nog helemaal niet zo goed onderzoek is gedaan hoe mensen zich nou echt kennis en vaardigheden eigen maken. En of er bijvoorbeeld verschillende leerstijlen zijn. Welke manieren van informatieverweking er zijn en hoe die manieren geoptimaliseerd kunnen worden door de manier van aanbieden van informatie. Ik noem maar wat dingen.

Nee, men ging ervan uit: een leraar die informatie vertelt, een groep die luistert. Daarbij ging men ervan uit schrijven doet ertoe, (hoofd)rekenen en de geschiedenis.

In dit hele concept, het hele systeem, zitten dus sowieso megaveel beperkingen. Heel langzaam komt er meer kennis uit onderzoek en is er steeds meer ontwikkeling. Toch is het in grote lijnen nog heel erg hetzelfde als bijvoorbeeld 50 jaar geleden waarin er veel minder kennis was. Het systeem verandert mega traag.

Een ander ding waar men ook vanuit ging bij het inrichten van schoolsysteem, is het idee van: Welk resultaat willen we hebben? Als iemand binnen komt dan is het speels, fantasierijk, moeilijk te controleren. Als het de school verlaat, kan het stilzitten, gehoorzamen, opdrachten begrijpen in woord en geschrift, schrijven en rekenen. Nou als dat gelukt is, dan is het kind daarna in staat om werk in loondienst te verrichten, kan het zichzelf daarmee onderhouden en draait de maatschappij. En dat is wenselijk voor het grotere geheel.

Iets als dat, toch?

Wanneer je dus opvalt met je gedragingen in een systeem dat niet geoptimaliseerd is voor verschillende menstypes dan kunnen de meer zeldzame menstypes een stempel krijgen + behandeling voor hun STOORNIS (een aanduiding waar ik mij echt niet in kan vinden).

Maar wie zei dat het ideaal is als de meeste mensen zich zoveel mogelijk hetzelfde gedragen, dezelfde aard hebben?

Want er MOETEN ook een aantal mensen in een maatschappij anders zijn? Zo is het van belang dat er:

– Leiderstypes zijn: willen leiderstypes in potentie zich kunnen ontwikkelen, moeten ze de ruimte krijgen om te spelen met autoriteit.
– Creatieven: willen creatieven in potentie zich kunnen (door)ontwikkelen, moeten ze de ruimte krijgen om grenzen te onderzoeken en te verleggen.
– Visionairs: willen zij hun potentie kunnen (door)ontwikkelen, moet er aandacht zijn voor het ontwikkelen en beheersen van intuïtie.

Kortom, er zijn ook types die een andere context nodig hebben om zich te ontplooien en waarvan het uiteindelijk van belang is dat zij zich NIET exact gedragen als de meeste anderen. In hun POTENTIE is namelijk iets anders aanwezig.

Als je het aan mij vraagt, zijn de mensen die in een schoolsysteem gedragingen laten zien die in te delen zijn in de categorie ‘aandachtstekort stoornissen’ mensen die in potentie erg geschikt zijn voor een rol als leider, creatief of visionair.

Het is daarom zonde dat wanneer gevonden is dat je onder die categorie van aandachtstekortstoornissen valt dat er wordt doorgepakt met het veranderen van de gedragingen door het toevoegen van stofjes die ‘de normale huishouding’ van een persoon beïnvloeden. 

Ik heb zelf ervaren hoe die stofjes mijn creativiteit en intuïtie afstompten.  Geweldig, je lijkt weer meer op de rest maar je leert je gaven en intuïtie niet doorontwikkelen terwijl daar nou net je potentie en meerwaarde zit voor de samenleving. De vraag is zelfs of je met de weg van medicijnen ooit nog op het pad zult komen waar je werkelijke potentie ligt. 

Ga je stoppen met medicatie als eenmaal in het systeem past? Dit doe je niet zomaar, want:

  1. Je zit volgens de meeste mensen op het goede pad
  2. Mensen zijn gewend geraakt aan een ‘tamme’ versie van jezelf en je kan angst hebben mensen kwijt te raken als je weer je anders-dan-anderen zelf wordt
  3. Als je stopt heb je eerst ontwenningsverschijnselen
  4. Als je stopt haal je je energie niet meer uit de speed-achtige stofjes in de medicijnen en zul je zelf actief aan sport en energiemanagement moeten en het kost wat tijd en moeite tot je weet wat werkt en je de juiste gewoontes er ook echt in hebt zitten
  5. Als je stopt, sta je nog helemaal aan het begin van het proces van het doorontwikkelen van je gaven, je hebt ze tenslotte een lange tijd niet meer getraind. Het kan ook zijn dat je even helemaal niet meer weet wie je bent, wat je kunt en waar je talenten liggen. Je moet jezelf als het ware opnieuw uitvinden en daarbij bijvoorbeeld moeten investeren in hulp die niet vergoed wordt. 
  6. Daarnaast moet je nog achterhalen hoe je met jouw kenmerken van creatieve aard toch ook kunt functioneren in de maatschappij zoals hij is. Hier moet je dus nog helemaal een eigen weg in vinden, als dan niet met hulp (dit zou eigenlijk de enige en de juiste ‘behandeling’ van ADD moeten zijn).
  7. Vervolgens heb je nog op een niveau van functioneren te komen waarmee jij zelf in staat bent waarde aan andere mensen te bieden op jouw manier en daarvoor beloond te worden zodat je ‘als jezelf’ zelfredzaam bent. Ook dit vraagt investeringen in tijd, energie, geld en daarbij moet je vaak bestaande zekerheden durven los te laten. 

Eigenlijk heb je de dingen die specifiek jij had moeten leren niet geleerd in je hele weg langs school en studie. Je zult dus bereid moeten zijn om alsnog de weg af te leggen om je natuurlijke potentie eruit te krijgen waarbij je helemaal als jezelf (dus zonder middelen) prima functioneert.

Enkele opstekers uit eigen ervaring (op mijn 29e gestopt met medicatie):

– Als jij mag onderzoeken en leren op helemaal je eigen manier dan ga je echt razendsnel, dus je zit niet vast aan het trage schooltempo en wat andere mensen voorschrijven. Je mag helemaal intuïtief de informatie kiezen die je aanspreekt, ergens een paar dingen uitpikken en weer aan de kant leggen, je mag experimenteren, al doende leren, jezelf uitdagen op de manier hoe je dat zelf verzint. Het is dus een hele LEUKE weg waarbij je jezelf RAZENDSNEL weet te ontwikkelen.

– Ben je op dit pad, ontdek je een hele wereld van gelijkgestemden die precies begrijpen waar jij allemaal tegenaan bent gelopen, loopt en wat je verlangens zijn omdat zij veelal hetzelfde ervaren. Dus er ontstaat ook al snel een nieuw sociaal netwerk van gelijkgestemden.

– Je zelfbeeld draait drastisch bij. Enerzijds door je snelle ontwikkeling. Je ontdekt dat je wel prima kan leren. Helemaal niet dom bent. Anderzijds door je nieuwe netwerk. Je ontdekt dat je helemaal niet afwijkend was, want heel veel mensen hadden dus hetzelfde. Je ziet mensen zoals jij die er een leven op nahouden dat je aanspreekt en je beseft dat dit dus ook voor jou weggelegd moet zijn.

Zelf heb ik na mijn school- en studies in drie jaar kunnen transformeren van een situatie van:

Leven bij mijn ouders thuis, een bijstandsuitkering, geen werk kunnen vinden ONDANKS drie diploma’s hbo, wo, wo-master.

Naar een situatie naar:

Een eigen woonruimte en inkomen uit een eigen locatieonafhankelijke onderneming.

Waarbij het transformatieproces mij ook o.a. heeft gebracht:

– Zelfvertrouwen
– Zelfwaardering/zelfliefde
– Precies weten wat ik nodig heb om optimaal te functioneren
– Mijzelf kunnen geven wat ik nodig heb om optimaal te functioneren
–  Ondernemerskennis en -vaardigheden
– Een groot netwerk van gelijkgestemden
– Mijn intuïtie begrijpen en bewust inzetten in mijn leven
– Zichtbaarheid
– Rust in mijn hoofd
– Vele sociale aangename ervaringen
– Levensenergie
– Gezondheid (een leven 99% vrij van stress, geen noemenswaardige gezondheidsklachten en zelfs geen dingen als verkoudheid)
– Psychische gezondheid (geen angstklachten, somberheid, minderwaardigheid etc.)

En de wereld heeft daarbij nog eens:

– Allerlei waardevolle teksten die ik geschreven heb die bijdragen aan het welbevinden van de lezers
– Iemand die al bijna 100 mensen heeft helpen afstuderen van een hbo of wo studie 
– Iemand die 100+ mensen effectief heeft leren werken 
– Iemand die nog vele mensen gaat ondersteunen bij het vinden van rust in hun hoofd en het behalen van resultaat in werk en studie ZONDER uitgeput te raken 
– Een zelfredzame en ook een gezonde burger die de overheid ‘weinig kost’: geen beroep op uitkering, dokters, artsen, psychologen etc. 

Het is dus wel mogelijk om de ADD-kenmerken te hebben en beter dan ooit te functioneren zonder medicijnen. 

De stempel ADD is simpelweg gecreëerd als een kader om naar gedrag te kunnen kijken. De stempel ADD mag voor jou een indicatie zijn dat je perfect bent zoals je bent en dat je een leerweg mag bewandelen die niet wordt aangeboden vanuit de maatschappij in het klassieke onderwijssysteem.

Wanneer je je dan afvraagt: maar ik MOET verplicht naar school dus hoe red ik het dan?

Weet dan dat 1. Jij niet het probleem bent, dat er niks mis met je is en dat het dus aan de inrichting van het systeem ligt.

2. Zoek uit of er al ergens scholen zijn waar je heen zou kunnen die een minder-klassiek systeem hebben

3. Leer jezelf kennen (met hulp) en ontdek hoe jij op een meer creatieve manier wel zou kunnen functioneren binnen het systeem. Informeer anderen over wat voor jouw functioneren werkt en leer hoe je grenzen stelt/voor jezelf opkomt.

Dat nu mensen met ADHD/ADD stempel opvallen als buitensporig, komt vaak meer voort uit een gebrek aan zelfkennis, zelfwaardering, begrip, onduidelijkheid en een hoop frustratie dan dat je met de breinkenmerken van ADHD/ADD niet goed zou kunnen functioneren in een systeem.

Medicatie is een even goede oplossing dan je volvreten met chocola omdat je ongelukkig bent. Het is niet duurzaam. Het lost niks in de kern op.

ONDANKS dat het medicijn een fijn gevoel geeft en een docent en ouders meer rust. ONDANKS dat het  wanneer het goed gedoseerd is de cognitieve prestaties in sommige gevallen verbetert. En ONDANKS dat het de fysieke prestaties verbetert.

Het onderdrukt de creativiteit en intuïtie en daarmee hou je de potentie tegen om tot bloei te komen. Het is een must om de lessen te leren die horen bij het hebben en managen van een creatief brein en een intuïtieve gave. Medicatie is alleen uitstellen van wat er echt geleerd moet worden om werkelijk te functioneren vanuit je eigen natuurlijke kracht.

Maakt dit je boos omdat je nu veel baat hebt bij medicatie? Dan zit je mogelijk in een andere fase of je hebt andere ambities in het leven. Ik ben in het verleden ook blij geweest met medicatie en het hielp mij wel bij mijn praktische bijbaantjes maar niet bij mijn verlangen een schrijver en ondernemer te zijn. Het niet (meer) makkelijk kunnen schrijven maakte dat ik vastliep in mijn studie en werk.

Alles bleek weer te stromen toen ik stopte met de medicatie en daarbij werkelijk ging leren hoe ik kon functioneren in het leven als mijn ‘nuchtere’, ‘natuurlijke’ zelf. Deze blog is geschreven vanuit de ontdekking hoe geweldig mijn leven bleek te kunnen zijn toen ik begon te vatten hoe mijn brein in elkaar zat en hoe ik daarop in kon spelen zonder medicatie zodat het leven echt goed voor mij begon te werken.

Misschien ook interessant voor je
Iedere liefde waar ik sinds de middelbare school het bed mee heb gedeeld, weet dat
Er zijn zat dingen in mijn leven die niet precies zo lukken als ik dat
Dit is een bewering om simpelweg eens op te bezinnen. Ik zeg niet dat het
Je wil productiever zijn. Hebt er inmiddels van alles over gelezen en nu ben je
Je bent ontzettend goed in uitstellen maar nu je jezelf eindelijk ergens toe hebt kunnen
Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *