Paaldansen op westerpop

It’s showtime

Voor een cursus die ik volg bij Maartje Koper moesten we een filmpje opnemen met onze missie en deze delen. In de Facebookgroep en het liefst ook via openbare kanalen.

Een opdracht als deze doe ik graag. Want ik wil groeien. Ik wil mijzelf aan de wereld laten zien ook al vind ik het supereng. Deze opdracht was voor mij de gelegenheid om te oefenen en met mijn eigen zichtbaarheid aan de slag te gaan.

Ik nam een filmpje op. Eigenlijk gewoon voor mijzelf om een keer te oefenen en te kijken wat er kwam. Dit filmpje duurde meer dan vier minuten en dat leek mij sowieso een beetje lang en daarnaast waren er allemaal stukjes waarbij ik dacht van: ‘Mwaaaaa, niet echt heel overtuigend. Dat kan beter.’

Ik ging aan de slag met een volgend filmpje. Hoe kan ik het beter maken. Misschien als ik mij eens voorstel dat ik mijzelf van een paar jaar geleden toespreek? Misschien werkt dat. Ik probeerde het even gauw en daar ontstond een tweede filmpje.

Daarna ging ik gauw een coachingsgesprek in voor mijn healingopleiding en toen ik dat gesprek gehad had, dacht ik: ‘Wat nu? Ga ik nu nog meer filmpjes opnemen? Of ga ik er gewoon een plaatsen in de Facebook groep.’ Ik bekeek beide filmpjes nog een keer. Ik dacht: ‘Welke zou het beste over komen? Op welke zouden mensen het meest positief reageren? Of zou er een beter filmpje ontstaan als ik het nu nog eens over zou doen?’

Ik wist het niet, maar ik wist wel dat mijn hoofd vol zat en een nieuw filmpje er nu niet uit zou komen en ik wist dat een kort filmpje de voorkeur had. Dus ik besloot dat filmpje maar te plaatsen. Tenminste, ik begon met het klaarzetten van het filmpje in de Facebook groep en ik typte er een tekstje bij. Daarna keek ik mijn filmpje nog een keer. ‘Zou ik deze nou echt wel plaatsen, of zou ik het toch nog een keer over doen?’ Ik haalde de post die ik had voorbereid weg.

Daarna dacht ik: ‘Waar ben ik mee bezig? Zo verschrikkelijk is mijn filmpje ook weer niet en het zou fijn zijn als ik deze opdracht gewoon gedaan had.’ Ik besloot de post weer terug te zetten en hem deze keer wel te plaatsen.

Suus Venings post een filmpje

Er volgden wat lieve reacties. Natuurlijk volgden er lieve reacties want we steunen elkaar allemaal in ons ontwikkelingsproces. Toch was ik mij uitermate bewust van wat er allemaal beter kon.

Toen ik wat later onder de douche stond, begon er een zacht stemmetje tegen me te praten. Ik ben op gaan schrijven wat dat stemmetje mij duidelijk wilde maken.

Brief aan ziel Suus Venings

Ik plaatste deze brief aan mijzelf in de Facebook groep. Deze woorden hadden direct een positieve invloed op anderen. IEDEREEN vindt het namelijk reuze-spannend om een filmpje van zichzelf op te nemen en te delen. IEDEREEN wil graag op een manier overkomen die in overeenstemming is met de eigen overtuigingen over wat goed is en wat niet.

Door het filmpje op te nemen en daadwerkelijk te plaatsen, kon ik iets creëren waar mensen daadwerkelijk iets aan hebben. Dat is al heel mooi.

NU heb ik besloten om dit proces ook buiten die ene besloten Facebookgroep te delen, inclusief filmpje nummer 1 en 2. Weet je waarom?

Dit ben IK. Dit ben ik helemaal aan het BEGIN van een proces om mijzelf ook door middel van video zichtbaar te maken aan de wereld. Dit begin is nodig om straks ergens uit te kunnen komen waar ik nu nog geen weet van heb.

Ik wil graag dat de kop eraf is. Ik wil graag dat ik mij nog vrijer ga voelen om te delen wat er in mij opkomt op de momenten dat het in mij opkomt. Ik denk dat video uiteindelijk iets toe kan voegen op het schrijven. En ik wil graag dat mensen die wellicht met mij willen werken mij beter kunnen leren kennen. Mij kunnen zien en horen. Niet alleen lezen.

Mijn filmpjes zijn perfecte filmpjes om te illustreren hoe een allereerste filmpje kan zijn. Later zijn deze filmpjes perfect om mijn ontwikkelproces te illustreren. Daar durf ik nu al op te vertrouwen.

Waarom? Dit is niet de eerste keer dat ik begin met iets nieuws wat ver buiten mijn comfort zone ligt. Zo was er ooit een dag dat ik startte met paaldansen terwijl ik mij classificeerde als ‘stijve hark’. Ik kon niks. Nog geen rondje om de paal heen draaien. Maar later. Later stond ik wel op een podium op een festival voor duizenden mensen te dansen.

Ik hou van zelfontwikkeling. Ik ga een uitdaging niet uit de weg en ik gebruik mijn discomfort voor iets wat ik werkelijk belangrijk vind. Ik gebruik het voor mijn eigen groeiproces en ik gebruik de inzichten die ik vervolgens op doe weer om andere mensen te supporten, te inspireren en te motiveren. Dat is wie ik werkelijk ben en DAT is dan ook wat ik vandaag met de wereld wil delen in deze blog.

Hier is mijn eerste filmpje.**

En dit is mijn tweede filmpje.**

** Na een paar dagen voelde het nog steeds niet goed dat deze filmpjes online stonden. Ik besefte dat het niet zozeer te maken had met angst om gezien te woorden, maar meer met de energie die ik uitstraalde op die filmpjes. Deze was slooooom en om dan alleen een beeld neer te zetten van een slome ik… Dat voelde niet goed. Binnenkort ga ik nog eens in de herkansing!

 

 

Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *