Dit is waarom je moet stoppen met zelfcensuur

Soms maken we ons heel erg druk om de oordelen van anderen en houden we onszelf in. Bedenk dat het voor de meest relevante mensen voor jou waardevol is als jij je niet inhoudt!

Over het algemeen schrijf je [of wat jouw tak van sport ook moge zijn] niet voor je familie, vrienden en je ex-collega’s. Je doet het voor de mensen die met exact dezelfde dingen worstelen als waar jij meer worstelt of geworsteld hebt. Dat zijn de ‘lucky few’ die jij als mens kunt liften.

Het is alleen wel belangrijk dat je dan echt deelt hoe jij de wereld beleeft of in het verleden beleefde. Je hebt weleens de neiging om water bij de wijn te doen vanwege meelezende bekenden. Als je dat doet herkennen de mensen die in potentie écht iets aan je hebben zich niet meer exact in jouw verhaal.

De consequentie? Verlies-verlies. De bekenden waarvoor je je inhield halen hun schouders op of ze vinden iets van je omdat ze zich toch al niet in jouw wereldbeeld kunnen verplaatsen. Je doelgroep denkt ondertussen: ‘Mwaaaa, wel interessant maar ik voel hem nog niet helemaal.’

Wat als je all the way gaat? Deelt zonder zelfcensuur? Censuur gebaseerd op angst voor de potentiële mening van anderen?

Bekenden zullen nog steeds hun schouders ophalen of er iets van vinden. Je doelgroep treft eindelijk iemand die hen het gevoel geeft niet de enige te zijn.

Zonder zelfcensuur kun je simpelweg schrijven wat je wil zonder dat je een uitgekiende doelgroep hebt. Als jij simpelweg deelt wat er uit je wil komen op de manier dat het uit je komt dan trekt het als vanzelf precies de juiste mensen aan. Als een magneet!

Nadat ik dit artikel geschreven had, stelde ik mijzelf de vraag: Waarom is het zo spannend om kleur te bekennen? Hieruit ontstond een essentieel e-book. Ik moet hem nog even redigeren maar ik wil hem daarna graag naar je mailen. Laat HIER je e-mailadres achter als je hem wil ontvangen.

Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *