in bed met boeken

Is er een schuldige zonder beoordelaar?

Wat als je niet komt als het avondeten klaar is omdat je in je flow zit en door wil werken? Wat als je om 13.00 uur ’s middags nog in bed ligt en je hoort je huisgenoten thuiskomen? Is er reden om je schuldig te voelen?

Toen ik bij mijn ouders op zolder woonde dan was er een trap die ik uit moest klappen om naar zolder te komen. Op zolder was alleen een bed. Dus als de trap overdag uit stond, konden mijn ouders concluderen dat ik in bed lag. Ondanks dat ik in bed briljante dingen schreef, mijzelf oplaadde voor een coachingsmoment of een levensveranderend boek las, voelde ik mij bezwaard om overdag die trap uit te klappen en in m’n bedje te chillen.

Ook was er altijd iets aan de hand met naar bed gaan. Om een uur of half 1 ’s nachts opende mijn vader de deur van het kamertje waar ik computerde om welterusten te zeggen én iets van een opmerking te maken over ‘fris en fruitig’ en de volgende dag. En altijd zei ik: ‘Ja, ik ben al aan het afsluiten hoor’. Waarna ik een paar uur later mijn moeder naar de wc hoorde gaan en ik wist dat ‘de trap’ niet uitstond en het dus duidelijk was dat ik dus nog steeds niet in bed lag. Plots voelde ik dan weer de impuls om snel af te sluiten.

Inmiddels is mijn context veranderd. Ik leef nu met twee andere huisgenoten. Twee mensen voor wie hun eigen flow volgen het allerbelangrijkste is.

Gisteravond kreeg ik om 21.30 uur een appje: ‘Er is nog eten, hè.’

Om 2.10 uur ’s nachts schreef ik terug dat ik eindelijk aan de bietensalade zat en dat ik daarvoor in m’n hyperfocus bezig was geweest.

Het antwoord de volgende ochtend: ‘Heerlijk toch lieverd! Ik ook al!’

Bij mijn ouders voelde ik afkeuring als ik tot diep in de nacht achter mijn computer zat en niet komen opdagen als er eten was, zou ook echt heel raar geweest zijn in die context.

Nu ervaar ik in wezen goedkeuring voor gedrag waar ik eerder afkeuring voor gekregen had.

Nou, is die goedkeuring of afkeuring totaal niet relevant. Ook niet van wie deze afkomstig is en of er daadwerkelijke sprake is van goed- of afkeuring. Het gaat even om mijn ervaring.

De ene keer ervaar ik: ‘Mijn eigen ritme volgen is iets fouts.’ De andere keer ervaar ik: ‘Mijn eigen ritme volgen is iets goeds.’ Waar is het goed of fout op gebaseerd? Op MIJN conclusies over de oordelen van de andere mensen in mijn leefomgeving.

En mijn schuldgevoel? Op MIJN overtuigingen hoe ik mij behoor te gedragen, gebaseerd op wat ik heb aangenomen als ‘goed’ en ‘fout’. ‘Goed’ is zoals het (al jarenlang) hoort en ‘fout’ is wat daar teveel van afwijkt. Wat blijkt? Een andere norm zorgt voor andere gevoelens bij precies hetzelfde gedrag.

Herken jij het ook? Dat je je schuldig voelt tegenover de persoon of personen waarmee je woont over het gedrag wat je eigenlijk het liefst wil vertonen?

Als jij de afwas liever ’s nachts doet dan na het eten…

Wat dan? Wie heeft er een probleem als je het ’s nachts doet? Je partner omdat die vindt dat het na het eten netjes opgeruimd moet zijn? Omdat die de vaat in de keuken niet kan verdragen?

Wie heeft er een probleem als je het na eten doet? Jij, als je ondertussen aan het balen bent dat je eigenlijk op dat moment superveel inspiratie hebt voor wat anders.

We lijken weleens te denken dat het ‘meest normale’ goed is en het afwijkende fout. Helemaal gebaseerd op wat we hebben meegekregen.

Is het niet bizar dat we ons doen en laten zo laten bepalen door het mogelijke oordeel van anderen? Nee, het is natuurlijk niet bizar want er zit een heel diep gewortelde angst achter om afgewezen te worden en het is dus deel van onze overlevingsstrategie.

Het is echter een overlevingsstrategie die je los kunt laten en kunt vervangen door een hele andere leefstrategie: ‘Ik doe wat goed voor mij voelt ONDANKS alle eventuele bezwaren die anderen kunnen hebben én de weerstand die ik in mijzelf voel.’

Dit ben ik nu een tijdje aan het trainen en weet je wat bijzonder is? Als jij jezelf toestemming geeft om te leven zoals jij dat wil dan verdwijnt het oordeel in jezelf en zul je merken dat de ander negen van de tien keer ook geen oordeel heeft.

Als de ander wel een oordeel heeft dan zal dit nog eens negen van de tien keer niet tot een probleem voor jou leiden. Want als iemand slechts iets vindt, dan vindt iemand iets en dit hoeft geen consequenties voor jou te hebben.

Als de ander wel een bezwaar opwerpt waar jij iets mee kunt: ‘Ik wil niet hebben dat het eten voor niks op tafel staat’, dan is dat het moment om nieuwe afspraken te maken. Wat nog steeds niet betekent dat jij je nu alsnog moet aanpassen. Je hoeft alleen iets af te spreken wat beter werkt.

Kortom: heel vaak houden we ons veel te veel in voor de mogelijke oordelen van anderen die of niet komen, die of niet erg zijn of die tot nieuwe afspraken kunnen leiden waardoor we alsnog ‘met goedvinden van de ander’ kunnen doen wat we het liefste willen.

Je eigen levensflow volgen is superbelangrijk voor je geluk. Probeer er daarom eens op te letten hoe vaak je jezelf bij voorbaat voor je huisgenoten aanpast om een eventuele veroordelende opmerking te voorkomen.

Besef dan eens dat je altijd de keuze mag maken voor je eigen energie, je eigen ritme en je eigen voorkeuren. Test maar eens een keer uit wat er gebeurt als je doet waarvan je nu denkt dat je het eigenlijk niet kan maken. Er gaat een wereld voor je open.

Als gelukscoach daag ik je regelmatig uit om naar aspecten van je gewone dagelijkse leven te kijken. Geluk is veel simpeler dan je denkt. Ik laat je dit graag zelf ontdekken. 

Ik wil geluk

Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *