Hoe ik mijn innerlijk kind blij hou

Hoe ik mijn innerlijk kind blij hou

Twee jaar geleden was ik op het OpenUp festival en ik ving op dat er iemand was die eens in de zoveel tijd speelgoed voor zichzelf kocht om haar innerlijk kind te eren. Dat idee sprak mij heel erg aan. Ik eer mijn innerlijk kind steeds bewuster. Niet zozeer door speelgoed te kopen, maar wel door bewust mijn zorgeloze manier van spelen als kind een plek te geven in mijn leven als volwassene. Wat ik dan zoal doe om mijn innerlijk kind blij te houden, beschrijf ik in deze blog.

Elke dag buiten spelen

Als 34-jarige speel ik weer elke dag buiten. Mijn buiten spelen is aan een kant volledig dienend voor mijn kickstart van de dag en voor mijn persoonlijke effectiviteit. Aan de andere kant is het een moment waarop ik echt als een kind aan het spelen ben op de manier zoals ik dat vroeger ook deed.

Als kind was ik altijd bezig met het bedenken van uitdagingen voor mijzelf. Als ik de radslag kon, vroeg ik mij af of ik hem ook met een hand zou kunnen. Als dat lukte, dan wilde ik weten of ik hem op mijn andere hand zou kunnen. En zo vermaakte ik mij eindeloos met allerlei variaties van ‘op mijn kop staan’.

Heden ten dage ben ik ook op die manier bezig in de tuin. Bijvoorbeeld op de trampoline. Kan ik een hele draai? Kan ik anderhalve draai? Kan ik een salto? Ook hangt er in de tuin een touw waar ik ook op allerlei manieren aan probeer te koppeltje duikelen.

Net als toen ik kind was, heb een heel variatiepakket aan buitenspeelactiviteiten: hoepelen, met mijn twirlstok draaien en gooien, handstand doen, radslag doen, touwtje springen, skaten.

‘Kind uitlaten in het bos’

Ik ga minimaal een keer per week naar het bos, waarbij het uitstapje echt draait om het ‘innerlijk kind’.  De afspraak is dan dat ik niet met werk bezig ben en dat ik de impulsen van ‘het kind’ volg. Dit betekent dat ik bijvoorbeeld in de speeltuin dingen doe die ik als kind ook zou doen. Over een balk heen lopen. Vooruit, achteruit. Schommelen. Klimmen.

Het betekent dat ik al wandelend van de gebaande paden ga en door de bosjes ‘op avontuur’ ga. Waarbij ik juist met nieuwsgierigheid kijk als ik bepaalde spullen in de bosjes zie liggen in plaats van te oordelen: ‘Oh straks ligt daar een dakloze, gauw doorlopen!’

Ik kan ook gaan kijken bij dieren. Dennenappels oprapen. Een kastanje zover mogelijk gooien. En in bomen klimmen natuurlijk.

Vragen wat het kind wil

Wanneer ik in het bos ben ingetapt op mijn kindenergie, vraag ik wat het kind wil. Welke behoeftes het heeft. Het kan bijvoorbeeld zijn dat ik eerder een creatief idee had met tekeningen maken waar ik niet op heb doorgepakt en dat dit iets is waar ‘het kind’ mee verder wil.

In zijn voor ‘speelse’ activiteiten

Ik hou van minigolfen, bowlen en speel graag skeeball op de kermis. Ik vind het leuk om naar een pretpark te gaan of naar iets waar te klimmen en klauteren valt. Gelukkig vinden de mensen waar ik graag mee om ga dat ook leuk, en zo niet dan zijn er soms mogelijkheden om mij aan te sluiten bij de kinderen van die mensen 😊 Dus als we met mijn vader, zus en neefjes naar de speeltuin gaan, dan gaat ‘tante Suus’ ook van de glijbaan.

Soms een kinderlijk cadeautje

Ik hou niet van overbodige spullen in huis dus ik geef niet zo vaak geld uit aan cadeautjes voor het kind. Toch kan ik soms kinderlijk enthousiast zijn over bepaald speelgoed maar dan koop ik het niet zelf. Wel krijg ik het dan soms cadeau, zo kreeg ik bijvoorbeeld twee jaar gelden een Furby. Iets waar ik het al jaren over had. Ook weten geliefden op een of andere manier dat ze mij blij kunnen maken met een Kindersurprise ei. Op dit moment staat een fietsbel van Calimero op mijn verlanglijstje.

Als ik zelf iets koop om mijn innerlijke kind blij te maken dan zorg ik dat ik daarbij niet over de grenzen ga van de minimalist in mij. Ik koop iets met een functie maar dan bijvoorbeeld naar de smaak van het innerlijk kind. Bijvoorbeeld pennen om mee te tekenen, dik papier, een lounge legging of sokken met vrolijke kleurtjes, badslippers met glitters… In die richting. Wanneer ik samen ga wonen dan nemen we een abonnement op de Donald Duck.

Dansen

Eigenlijk maak ik wel een onderscheid tussen het kind in mij en de danser in mij omdat dansen ook voor ‘de volwassen ik’ valt te beschouwen als een hobby en interesse. Niet alleen het zelf doen, maar ook het kijken naar dans en het volgen van de wereld van dans via film en video.

Wel moet ik opmerken dat vrij dansen mij net zo’n gevoel geeft als spelen. Ik dans soms vrij in mijn kamer. Ook vind ik dat fijne speelse gevoel tijdens Biodanza.

Tot slot

Het eren van mijn innerlijk kind zorgt voor een mooie balans in mijn leven. Ik ben ambitieus, ben prestatiegericht en heb workaholic potentie in me. Volledig opgaan in werk is toch een soort valkuil waarbij je de verbinding met de totaliteit van het leven verliest. Het is dus echt een algehele bijdrage aan mijn leven wanneer ‘het kind’ in mijzelf ook op structurele basis gevoed wordt. Het gevoel wat dit geeft, is zeer aangenaam!

Reflectievragen

1. Hoe speelde jij als kind? Op welke manieren komt die vorm van spelen nog terug in je huidige leven?
2. Wat betekent ‘spelen’ nu voor jou? Vind je spelen belangrijk? Creëer jij bewust ruimte in je leven om te spelen?
3. Zijn er vormen van spelen die je weer zou willen ervaren in je leven? Hoe zou je dit je leven in kunnen krijgen?

Misschien ook interessant voor je
Ik kom terug van de markt. Overprikkeld. Tijd om te ontspannen op de bank. Een
Vanavond om 20.00 uur ben ik te gast in de broadcast van de ‘School voor
Met een mentale workout heb ik het over mediteren. Veel mensen weten dat een fysieke
Dit is een bewering om simpelweg eens op te bezinnen. Ik zeg niet dat het
Het is ’s avonds na het eten. Lamlendige modus aan. Ik heb een motiverende YouTube-video
Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *