Brownsberg Suriname

Hoe ik twee jaar weggooide om iets te krijgen wat ik niet wilde

Na het behalen van mijn master in december 2014 was ik werkloos. Ik was expert op het gebied van gedragsveranderende communicatie maar vond dat niet meer zo interessant omdat ik er alles over had uitgezocht wat erover te vinden was. Daarnaast had ik net mijn hoogbegaafdheid ontdekt wat eigenlijk neer kwam op het ontdekken van mijn potentie om super analytische dingen ook heel goed te kunnen.

Toen ik was afgestudeerd voelde ik mij het meest geroepen om mijn analytische potentieel verder te ontdekken en net zo te ontplooien als ik eerder gedaan had met mijn empathische vermogens (studie SPH, werk als hulpverlener) en mijn schrijftalent (studie Nederlands, werk als copywriter). Omdat abstracte dingen uit IT-boeken voor mij tot de verbeelding spraken, ging ik onderzoeken wat voor beroepen daar mogelijk bij pasten. Dingen waar ik uiteindelijk op uit kwam, waren:

Business proces manager of analist
Continuous improvement manager

Ik ontdekte dat mensen die dat werk deden eigenschappen hadden die ik ook had. Ze waren analytisch, hadden een helikopterview, konden met mensen van verschillende disciplines binnen een organisatie overweg. Dat soort dingen.

Ik wist ook steeds beter wat voor organisatie bij mij paste. Een organisatie waarbij ‘high performance’ belangrijk is. Waar mensen werken die de allerbeste in hun vak willen zijn en waar veel ruimte voor zelfontplooiing en groei is. Dus ik wilde eigenlijk bij een toporganisatie werken in een functie waarvoor ik niet was opgeleid.

Het leek alsof dat mijn enige weg was. Ik wist dat ik veel potentieel had en ik voelde het diepste verlangen om werkelijk alles uit mijzelf te halen. Ik wilde geen genoegen nemen met ZOMAAR een baan. Ik wilde een baan waarin ik ALLES van mijzelf kwijt kon. Alleen al het idee dat ik daar geen toegang toe zou kunnen krijgen vanwege mijn achtergrond terwijl ik over buitengewoon potentieel beschikte, riep bij mij een enorme strijdlust op. Ik MOEST weten dat het wel kon.

Als ik eerlijk ben, vond ik het een hele leuke uitdaging om te ontdekken hoever ik kwam. In eerste instantie leek het erop dat ik 100% kansloos was met mijn achtergrond. Maar door originele brieven te sturen, te netwerken en brutaal te zijn, ben ik daadwerkelijk met mensen in gesprek geweest over mogelijkheden die eigenlijk op basis van mijn cv onmogelijk zouden zijn.

Door mensen te spreken ontdekte ik zelfs dat binnen de consultancywereld waar ik eerst nog tegen opkeek, ook gewone, heel menselijke mensen werkten. Ook waren dat vaak genoeg mensen met een achtergrond die ook heel afwijkend was ten opzichte van wat ze op dat moment deden.

Ook waren er verschillende directeuren van bedrijven waar ik gewoon langs mocht komen. Die de tijd voor mij namen en mij hun verhalen vertelden. Super om te merken dat mensen met drukke functies hun deuren openden en mij hun tijd gaven en met mij meedachten.

Ik achterhaalde zelfs dat als ik WERKELIJK zou willen dat ik op mijn leeftijd (destijds 28), met mijn papiertjes en achtergrond kon instromen binnen een superanalytische functie. Iedereen die ik sprak had de boodschap: ‘Het is MOGELIJK’. Dat vond ik echt zo cool om te merken!

Ik vond deze ontdekkingstocht zo interessant dat ik er al gauw artikelen over ging schrijven en ook een boek om andere werkzoekenden te inspireren lag in lijn met mijn ambities. Zeker omdat ik voorheen netwerken superspannend vond en ik nu ontdekte dat het dus juist iets was waar iedereen een goed gevoel aan kon over houden.

Ik had een nieuw verhaal over mijzelf gecreëerd. De persoon die superslim was zonder het te weten. Iemand die niets liever wilde dan haar analytische talent verder te ontwikkelen. Ik wilde niets liever dan in een high performance organisatie werken tussen mensen die net zo gedreven en ambitieus waren als ikzelf. Het had gekund. Het had waar kunnen zijn.

Toch leverde mijn nieuwe verhaal mij geen functie op. Het verhaal op zichzelf was acceptabel maar de bijbehorende acties om het verhaal te ondersteunen ontbraken. Het ‘werk doen’ was namelijk wel een van de voorwaarden om ergens in te kunnen stromen. Ik moest een aantal nieuwe vaardigheden onder de knie krijgen. Ik deed een ‘mini MBA cursus’ waarin ik van alles kon leren over business analytics, proces management, project management, finance etc. Ook was ik een online programmeercursus begonnen en ik verzamelde allerlei informatieve whitepapers op websites van bedrijven.

Het was een oprechte ambitie om mijn analytische kant verder te ontwikkelen, maar toch bleef ik maar boeken lezen uit de categorie management en zelfontwikkeling. Van mijn ‘mini MBA’ vond ik eigenlijk alleen de dingen leuk die over mensen gingen. Dat waren de onderdelen gerelateerd aan leiderschap en communicatie. Ook het onderdeel business writing doorliep ik met plezier. Verder vond ik het gewoon heel interessant om een bedrijfstak te ontdekken die mij altijd ver buiten mijn bereik had geleken en dat nu misschien toch niet was.

Ik was dus vooral een nieuw wereldje aan het ontdekken. Zoals gewoonlijk dus eigenlijk. Ik ging op verkenning. Liet me inspireren. Ontwikkelde mijzelf tijdens de verkenningstocht en wilde er uiteindelijk over schrijven om andere mensen die ook werkzoekend waren te inspireren. Wat ik dan vervolgens niet deed, omdat ik daar ‘nou eenmaal niet van zou kunnen rondkomen’. Dus bleef ‘werk vinden’ mijn hoofdprioriteit.

Op een gegeven moment kon ik niet langer overtuigend claimen dat ik business proces manager wilde worden of iets wat daarmee in lijn lag. Ik bekwaamde mij immers maar niet in de benodigde competenties. Wat ik wel doorzag was dat ik het dus blijkbaar heel leuk vond om te doorgronden hoe die hele markt in elkaar zat en dat ik mij snel een ‘nieuw wereldje’ eigen kon maken. Ik was in een paar maanden tijd in staat om mee te praten over concepten uit de IT en het bedrijfsleven waar ik nooit eerder mee te maken had gehad. Ook tijdens een IT-congres begreep ik alles wat er bedoeld werd.

Mijn persoonlijke affiniteit met IT had alleen niet zoveel met de inhoud te maken, maar meer met de vorm. HOE een ontwikkelproces binnen de IT wordt aangepakt, komt precies overeen met mijn natuurlijke wijze van denken als ik een probleem heb op te lossen. Dus in een IT-boek zag ik eigenlijk een soort blauwdruk van mijn denken en dat fascineerde me. Ik deed tenslotte altijd ‘gewoon maar wat’ en nu zag ik in dat wat ik ‘gewoon maar deed’ best iets bijzonders was.

Zoals een IT’er een framework ontwikkelt om een bepaald bedrijfsproces beter te laten verlopen, zo ontwikkelde ik stap voor stap oplossingen of oplossingsmethodieken voor hele andere problemen. Ik doorliep bijvoorbeeld vergelijkbare stappen als een ontwikkelaar toen ik een methodiek ontwikkelde om het effect van commerciële uitingen te pretesten. En later zag ik dat ik in een oud adviesrapport om de daklozenproblematiek op te lossen, gebruik had gemaakt van denkstappen die in een boek over gestructureerde analyse beschreven. Terwijl ik het rapport nooit deelde, omdat ik dacht dat het slecht was omdat het me maar een 7 had opgeleverd, maar dat even terzijde…

Ik kwam erop uit dat ‘alles uitzoeken’ en complexe vraagstukken oplossen om verbetering te brengen mijn ding moest zijn. En ik besefte dat die verbetering in het ideale geval toe moest komen aan mensen. Hierop vervolgde mijn zoektocht in de richting van sociale beleidsdingen. Dat bleek ook weer iets te zijn waar ik met mijn achtergrond niet zomaar tussen kwam. Ik wilde gewoon werk. Aan de slag. Waarde toevoegen. Dus ik solliciteerde werkelijk op alles.

Ik ondervond alleen dat ieder bedrijf met een functie op hoger niveau alleen iemand wilde, die de desbetreffende functie echt wilde. Mijn gevoel bij een uitvoerende functie als tekstschrijver was echter, ‘dan maar aan de slag als tekstschrijver’. Dat werkte dus niet. Wel in mijn sollicitatiebrieven want deze waren krachtiger dan ooit. Ik mocht dus wel heel vaak op gesprek komen, maar als het er echt op aankwam kon ik niet overtuigen dat ik de desbetreffende functie echt wilde. Ik wilde liever iets uitdagender. Zelfs als ik dit niet expliciet aangaf, werd het toch altijd wel op een bepaalde manier opgemerkt.

Welke functies kan je dan nog doen, simpelweg omdat je gewoon wil werken? Waar willen ze ‘gewoon mensen hebben die willen werken’? Zelfs bij de Mc Donalds werd ik afgewezen na twee gesprekken. Schoonmaak. Nope. Afwasser. Teveel reacties. Wat overbleef, was de direct sales. Als iets in ieder geval niets voor mij is dan is dat het wel. Maar goed, ik wilde werken. Ik bekwaamde mij in glasvezel internet en ging langs de deuren om abonnementen te verkopen.

Uiteraard vond ik het weer superinspirerend om weer een nieuw wereldje te verkennen en om mijzelf uit te dagen mijn comfort zone extreem op te rekken. Ik verdiepte mij in verkooptactieken. Scherpte mijn pitch steeds verder aan. Ik vond het alleen zo verschrikkelijk om langs de deuren te gaan dat ik spontaan weer aan de Ritalin ging om mijn gevoelens af te zwakken. Alleen verdween hier ook mijn creativiteit mee. Het werk was op deze manier emotioneel te verdragen maar de resultaten bleven uit. Mijn sales carrière was na een paar weken weer voorbij.

Ik verdiepte mijzelf in verkooptactieken om iets van mijn nieuwe sales functie te maken.
Ik verdiepte mijzelf in verkooptactieken om iets van mijn nieuwe sales functie te maken.

Daar sta je dan als mens vol mogelijkheden en vol goede bedoelingen aan de kant. Ook dat was weer iets waar ik graag over wilde schrijven. Het onderwerp werkloosheid fascineerde me, net als allerlei misstanden die ik op de arbeidsmarkt ontdekte. Maar ik dacht: ‘Eerst maar eens even onafhankelijk en zelfredzaam zijn voordat ik verhalen over misstanden ga verspreiden. Straks kom ik helemaal niet meer aan de bak’.

Ik besloot dan maar gewoon vrijwillig wat dingen te ondernemen die ik leuk vond. Ik ging werken voor TEDxBreda en had veel plezier in de ervaringen die ik daar weer op deed. Ik bezocht allemaal evenementen. Kwam op nieuwe plekken. Hoorde nieuwe verhalen. Ontmoette nieuwe mensen. Het solliciteren zette ik even op een wat lager pitje. Na het TED-event in november 2015 werd ik prompt via LinkedIn benaderd voor een functie en had ik ondertussen ook nog een andere plek gevonden waar ik aan de slag kon.

Ik koos voor de fulltime functie maar het bleek al snel iets te zijn waar ik niet het beste van mijzelf in kwijt kon. Het was een functie waar uiteindelijk iemand voor gezocht werd met een jaar of zeven ervaring met het opzetten en uitrollen van go-to-market strategieën. Wat was ik hopeloos verloren toen ik iets van die functie probeerde te maken, zeg. Wel vond ik het interessant om mijn werkgever zaken te zien doen. Een ENTJ-persoonlijkheid* van dichtbij in actie te zien.

In mijn periode van werkloosheid, had ik mijzelf een hele nieuwe methode eigen gemaakt om effectief te werken en mijn energie beter te managen. Toen dit op werk eens ter sprake kwam, stond mijn werkgever ervoor open om ook met die methode te experimenteren. Ik merkte dat ik dat uiteindelijk het allercoolste vond. Dat ik als mens op die manier iets kon betekenen voor een ander mens.

Mijn fulltime baan hield na een paar maanden op. Het inkomen was fijn en ik wilde graag weer een nieuwe baan. Ik wist alleen niet waar ik het nog moest zoeken. Weer solliciteerde ik 4 weken op alles. Daarnaast ging ik verder met vrijwilligerswerk en zocht ik er nog ander vrijwilligerswerk bij. In mijn sollicitatieproces kwam ik weer in salesrol terecht en werkte ik als ledenwerven in de stad. Het was echt verschrikkelijk en na een halve dag kon ik vertrekken.

Ik besloot te stoppen met zoeken naar werk en voor mijzelf te beginnen. Ik wist dat ik mensen kon helpen om effectiever te werken. Daar bedacht ik een scriptiebegeleidingsconcept omheen en ik begon. Nu heb ik dat concept geschrapt en creëer en deel ik alles wat ik wil.

* Een van de 16 persoonlijkheidstypen van de Myers-Briggs Type indicator (MBTI).

Reflectie

Altijd dacht ik dat het niet kon. Leven in vrijheid. Nu besef ik meer en meer dat dit juist het enige is wat wel kan. Al het andere kon juist niet omdat DIT ‘mijn bedoeling’ is. Het KON natuurlijk wel. Een baan vinden en deze een tijd volhouden, maar het zou geen directe route zijn richting zelfverwezenlijking. Ik weet dat ik wat dat betreft nu wel op de juiste koers zit.

Ik ervaar nu de vrijheid om te doen wat ik wil. En een van de dingen die ik graag wil, is er zijn voor andere mensen die met dingen aan het worstelen zijn waar ik ook mee te maken heb gehad.

‘Zoeken’ en vechten voor een zinvol plekje in dit leven, is nu niet meer aan de orde bij mij. Ik ervaar meer en meer innerlijke rust, ruimte voor totale zelfontplooiing en ruimte voor creatie. Vanuit deze toestand die zo in contrast is met waar ik eerst stond, bied ik sessies aan voor mensen die met mij over hun leven willen sparren.

Ik heb bedacht wat IK daadwerkelijk belangrijk vind als het om coaching gaat. Een ding is dat er de tijd moet zijn om diep te gaan en dat een gesprek een natuurlijk einde moet kunnen hebben. Daarom werk ik niet binnen tijdskaders. Dit biedt ook meer ruimte voor creatie. Omdat HET niet binnen een bepaalde tijd hoeft te gebeuren, is er ruimte voor wat wil ontstaan en kan er ingespeeld worden wat op het moment zelf het beste voelt.

Verder zie ik ‘coach’ slechts als een etiketje om mensen een indicatie te kunnen geven van wat ik doe. In werkelijkheid ben ik simpelweg de meest volledige versie van mijzelf. Ik gebruik bewust geen vaste methodieken, maar stem mijzelf volledig af op mijn gesprekspartner en laat in reactie op jou ontstaan wat er wil ontstaan.

Als ik na een intentsieve dialoog met jou terugkeer naar mijzelf dan weet ik nog allerlei ingevingen krijg over waar we het over gehad hebben. Daar zal ik over wil schrijven en dat doe ik dan ook. Ik creëer na de coachingsessie een inspiratiedocument speciaal voor jou, met daarop alles wat ik nog aan je mee wil geven. Dit kan voortkomen uit intuïtief schrijven maar het kan ook om concrete boekentips gaan, bijvoorbeeld. Ook hierbij laat ik ontstaan wat wil ontstaan.

Een sessie met mij is verrijkend en creatiever, vrijer en opener vergeleken met hoe het er bij beroepscoaches, hulpverleners en psychologen aan toe gaat. We hebben een sessie zonder vooraf vastgesteld tijdslimiet en je krijgt achteraf een inspiratiedocument waarmee je zelfstandig verder kunt. [Aanbod is inmiddels gewijzigd]

suus veningsSpreekt dit je aan? Stuur mij dan een e-mail (s.venings@gmail.com).

 

Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *