Suus schrijft in Mastbos

Het kan want ik heb het verlangen

Dag in dag uit leven volgens een regulier werkbestaan is voor mij zoiets als sterven. In een kooitje gevangen zitten. Want in mij zit een instinct, een innerlijke drang om erop uit te gaan, te ontdekken.
 
Mijzelf aanpassen aan de normen waarmee ik ben opgegroeid, is een vorm van zelfkwelling. Zelfs als ik mij meer ruimte gun en onderneem op een traditioneel geïnspireerde manier. Als het leidt tot een agenda vol afspraken, dan trek ik het niet.
 
Ik ambieer een nomadenbestaan. Geen vaste plek. Geen vast werk. Ik op ontdekking. Mijn hart, nieuwsgierigheid en intuïtie volgend en schrijven wat ik ervaar. Dit kan allemaal nog aangekleed worden met aanvullende initiatieven, ideeën en leuke dingen. Maar dit is de basis.
 
Daarbij vind ik het belangrijk om te leven volgens een zekere standaard. Het is niet de bedoeling dat ik zwerf, dat ik aan het overleven ben of moet bedelen. Ik wil nooit dat het wanhopig wordt.
 
Ik wil juist moeiteloos meerdere voedzame maaltijden per dag eten. Topfit zijn, aandacht geven aan mijn lichaam, conditie en mijn uiterlijk. Ik wil vaker op plekken met een wauw-factor slapen dan dat ik in mijn tentje aan het wildkamperen ben.
 
Verder mag het qua geld ook gewoon in orde zijn. Niet dat ik perse een bankrekening vol reserves wil, maar ik wil mij wel vol vertrouwen voelen en weten dat geld niet een probleem is wanneer ik bepaalde keuzes maak.
 
Het kan want ik heb het verlangen.
Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *