Mijn ervaringen met ADD medicatie Concerta en Ritalin

Toen ik midden 20 was ‘ontdekte’ ik ADD bij mijzelf nadat mijn vriend van destijds zichzelf liet testen en ik meekeek. Ik dacht dat ik eindelijk een verklaring had voor alles wat anders aan mij was en moeizaam bij mij ging. Ik kon niet wachten op behandeling. Ik dacht dat het dan eindelijk allemaal makkelijker zou worden.

ervaren voordelige effecten Door ADD-medicijnen (Ritalin en Concerta):

  • Het voelde alsof ik minder tijd nodig had voor mijzelf om op te laden. Ik kon meer aan en langer doorwerken zonder pauzes.
  • Ik had minder creatieve ideeën in mijn hoofd. Het was veel stiller en dat nodigde uit tot genieten van de rust.
  • Ik deed veel meer beredenerend. Ik moest tot oplossingen komen door logisch na te denken (normaal kreeg ik creatieve ingevingen). Qua denken sloot ik hierdoor beter aan op wat er binnen de universiteit van mij verwacht werd.
  • Het lukte mij om me tot huishoudelijke klusjes te zetten terwijl ik betere/leukere dingen te doen had. Ik had geen ‘last’ meer van creatieve ingevingen die mij aan het schrijven zetten.
  • Ik vertrok beter voorbereid van huis (begon eerder met het inpakken van mijn tas en dacht beter na over wat ik precies allemaal nodig had).

Welke nadelen ondervond ik van ADD-medicijnen (Ritalin en Concerta)?

  • Normaal kon ik vlak voor de deadline onwijs goed focussen, knopen doorhakken en iets in elkaar flansen en daar een voldoende mee scoren. Dat ging nu niet meer. ‘De noodtoestand’ die mij normaal tot actie aanzette kwam simpelweg niet meer.
  • Het lukte überhaupt niet meer om snel te werken. Als ik normaal een tekst moest schrijven dan rijpten de ideeën in mijn hoofd en dan knalde ik het er uiteindelijk in een rap tempo uit.

    Nu ging dat proces anders. Ik begon als het ware met een leeg blad. Want zo voelde het in mijn hoofd. Dan maakte ik een schema met de onderdelen van de tekst. Dan bedacht ik hoe ik ze in moest vullen. Vervolgens moest ik nog zin voor zin nadenken over de formulering, waarbij ik dan oneindig veel formuleringen uitprobeerde.
    Ik miste plots een soort beoordelingsvermogen/feeling dat iets goed op papier stond.

    Normaal was het alsof ik rechtstreeks uit mijn hart kon typen, maar met Ritalin was het alsof ik ieder zinnetje afzonderlijk moest beoordelen aan logische criteria. Maar ik kon dus wel heel lang (gedisciplineerd) doorgaan met herschrijven. Alleen ging ik tergend langzaam vooruit. Alsof ik zandkastelen met een theelepeltje aan het creëren was in plaats van met een schep.

  • Mijn ‘gekke ik’ verdween. Ik was iemand met rare gedachtenkronkels, iemand die spontaan avonturen aanging en kinderlijk ontwapenend kon zijn in sociale contexten. Nu was ik veel meer een serieus persoon.
  • Medicijnen gaven echt een oppepper, zeker in de ochtend. Vooral met Concerta sprong ik op scherp. Vanaf de uitwerking ontstond er echter een hele vervelende ruis in mijn hoofd. Een onwenselijke geestelijke toestand die ik het liefst bestreed met andere middelen of sporten.
  • Echt puur ontspannen was er überhaupt niet meer bij. Ik bleef in een alerte toestand ook als ik mijzelf vrij gunde en tv keek. Die alerte toestand ging alleen weg door alcohol.

Dit waren mijn gedachten toen ik gestopt was met ADD-medicijnen:

  • Ik kan eindelijk weer logisch nadenken! Zo voelde het. Alsof ik weer veel makkelijker logische verbanden kon zien en oplossingen zag.
  • Ik kan eindelijk weer vloeiend schrijven! Ik kon weer werken vanuit flow en teksten schrijven die als vanzelf uit mij kwamen. Hierdoor kon ik vele malen sneller werken en leverde ik beter werk af.
  • Ik ben er weer! De ‘gekke ideeën-ik’ waar ik mij graag mee associeerde kwam terug en ik voelde me weer mijzelf worden. Daarnaast werd het ook weer gezellig in mijn hoofd: ik kreeg weer binnenpretjes door grappige associaties etc.
  • Het was eindelijk weer mogelijk om echt te ontspannen en te genieten van wat ik eerder getypeerd had als uitstelgedrag. Mijn vormen van uitstelgedrag bleken ook wel een vorm van mijzelf opladen te zijn en een tijd waarin ideeën konden rijpen die ik dan in een later stadium vloeiend op papier kon zetten.

Kortom ik dacht dat ik ‘iets’ nodig had omdat ik de kenmerken had van iets dat een STOORNIS wordt genoemd. Je kunt je hersenen beïnvloeden met medicijnen woordoor je beter kan wat je eerst minder goed kon, maar je wordt ook slechter in dingen die je eerst wel goed kon. In dat opzicht los je met medicijnen niks op.

Door toenemende zelfkennis heb ik nu gewoon manieren gevonden (of zelf bedacht) om prima te functioneren precies zoals ik ben, zonder ADD-medicijnen:

  • Ik hou rekening met mijn behoefte om mijzelf op te laden en stem daar mijn sociale keuzes ook op af.
  • Ik ben bewust mijn energie gaan managen en geef mijzelf relatief veel pauzes maar als ik werk dan werk ik met focus (en een timer).
  • Sinds ik weet dat ik niet dom ben, durf ik mensen te onderbreken en zorg ik dat ik bij hen eerst het grotere plaatje ontfutsel zodat ik de rest van de informatie die ze vertellen daaraan op kan hangen.
  • Ik ben gaan uitzoeken hoe ik werk kan maken van mijn natuurlijke talenten en hoe ik de omstandigheden voor mijzelf kan creëren waarin ik wel goed functioneer. Waardoor ik nu zelfstandig ondernemer ben, schrijf over persoonlijke groei en spiritualiteit en INFP’s coach.
  • Ik heb mijn ‘eeuwige zwakkere kanten’ aanvaard. Ik doe heel veel op het laatste moment, maar dan functioneer ik gewoon heel scherp. Ik kom regelmatig een paar minuten te laat, maar als ik er ben, heb je mij met al mijn creativiteit tot je beschikking. Ik laat het soms een rommeltje worden en ruim het soms pas op als er iemand langs komt.

Ik functioneer zo goed dat ik tot de conclusie gekomen ben dat ik geen ADD heb. Want er is eigenlijk helemaal geen sprake van een DISORDER of stoornis. Als ik nu een ADD-test maakt, komt er ook geen ADD meer uit. Er komt alleen ADD uit als er problemen ontstaan omdat je nooit geleerd hebt om jezelf af te stemmen op je INFP-persoonlijkheidskenmerken. Ben je daartoe wel in staat dan valt de diagnose weg!

Ik ben altijd dezelfde persoon geweest. Ik heb altijd die persoonskenmerken gehad. Het enige wat er over de loop van de tijd veranderd is, is hoe ik mijn zelfkennis heb gebruikt om mijn leven beter vorm te geven naar wie ik ben. Ik help andere INFP’s hetzelfde te doen. Ben je (ex-)ADD’er of INFP dan kun je terecht in mijn besloten Facebookgroep: De gelukkige INFP. Hier helpen we elkaar bij onze persoonlijke groei. Kom gerust even ervaren of je het fijn vindt om op deze manier te connecten.

Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *