Maleisie

Van eeuwige zoektocht naar mijzelf

Ik vond het tijd om mijn LinkedIn-profiel te wijzigen. Om daar in de samenvatting een nieuw verhaal over mijzelf neer te zetten. Dit waren de eerste twee zinnen die ik schreef:

Na een lange zoektocht en vele persoonlijke transformaties ben ik uiteindelijk bij mijzelf uitgekomen. Nu doe ik wat ik nog steeds doe. Alleen publiceer ik wat ik schrijf en ben ik ook beroepsmatig beschikbaar om over het leven te sparren.

Volgens mij is dit het. Volgens mij is dit precies waar ik nu sta. Wat het zo bijzonder maakt is de eenvoud van de uitkomst in contrast met die zoektocht.

We hebben het hier over een zoektocht van zo’n vijftien jaar. Een zoektocht waarin ik zo ontzettend veel geprobeerd heb om mijn geluk te vinden. Ik heb mij op zoveel studies en beroepen georiënteerd. Ik heb tientallen banen gehad. Student geweest op vijf verschillende opleidingen. Cursussen gedaan. Zoveel hobby’s. Zoveel reizen gemaakt. Zoveel gelezen. Zoveel uitgeplozen. Zo vaak van richting en interesse veranderd. Zo vaak een moeilijke beslissingen genomen omdat ik dacht dat het noodzaak was om gelukkig te kunnen zijn.

En dan is dit het resultaat? Serieus?

Het bleek dus eigenlijk de zoektocht zelf waar ik mijn ei in kwijt kon. Steeds maar weer nadenken over het leven. Wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik? Waar krijg ik energie van? Hoe kan ik mijzelf veranderen om te krijgen wat ik wil? Hoe los ik dilemma x op? Hoe los ik vraagstuk y op? Hoe pak ik situatie z aan? Wat kan ik doen om mij beter te voelen? Ben ik nog wel op mijn plek? Ben ik nog wel gelukkig?

Wat ik voortdurend deed was, lezen. Mij verdiepen in mijn persoonlijke problematieken. Al schrijvend reflecteren over mijn leven. Nieuwe plannen maken. Oplossingen bedenken. Persoonlijke experimenten opzetten en uitvoeren.

Wat ik deed was dus allemaal met als doel om mijn uiteindelijke bestemming te vinden. Ergens op uit te komen wat mij het gevoel zou geven: ‘Ja, dit is het! Nu ben ik eindelijk op mijn plek. Nu komt het eindelijk goed met mij.’

Alleen vond ik dus steeds niet wat ik zocht. Steeds dacht ik HET gevonden te hebben en dan was dat het toch niet helemaal. Vaak kon ik wel een aspect van mijzelf er in kwijt, maar nooit zoveel als ik verlangde. Dus dan werd ik weer ongelukkig en begon het hele proces van zoeken weer opnieuw.

Waarom zou dit het dan wel echt zijn?
Hoe vaak heb ik wel niet gevoel gehad van: ‘Eureka! Nu weet ik het echt!’? Vaak, als ik eerlijk ben. Dus hoezo is het nu wel zo dat ‘bezig zijn met persoonlijke groei en ontwikkeling’, als schrijver en als coach, het wel echt voor mij is?

Al het andere was beredeneerd
Er zijn heel veel dingen waarvan ik dacht dat het mijn ‘echte ding’ was. Alleen was het altijd op een of andere manier beredeneerd.

Al het andere ging niet vanzelf. Als ik ‘ben’, dan ben ik altijd wel op een bepaalde manier met persoonlijke ontwikkeling bezig. Mijn waarneming lijkt automatisch ingesteld op het verwerven van inzichten waar ik iets aan heb.

Wat ik mijn voornaamste bezigheid ook is, op de achtergrond staat mijn ‘inzichtenradar’ altijd aan. Als ik tv kijk, op de bus wacht, op een verjaardag ben, in een pretpark rondloop, op Facebook door m’n timeline scroll… Eigenlijk houdt alles mij een spiegel voor en kan ik dus overal iets van leren.

En al het andere ging weer
Ik moet bekennen dat toen ik bezig was alles over marketingcommunicatie uit te zoeken dat ik toen ook een soort standaard radar had voor de toepassing van psychologische principes in communicatie. Maar goed, op een gegeven moment wist ik het wel en liet ik het weer los.

Al het andere doe ik niet om te ontspannen/mijzelf op te laden
Naast slapen, is het terugtrekken van mijzelf met een opschrijfboek en inspirerende content hetgeen wat ik doe om mijzelf op te laden.

Met inspirerende content bedoel ik bijvoorbeeld, zelfhulp-/esoterie boeken, audio’s van coaches, mentoren, leermeesters of een inspirerend tijdschrift etc. Dat is ook eerlijk een van de weinige dingen waar ik niet iets voor hoef te doen om mij ertoe te zetten.

Mediteren is bijvoorbeeld ook iets wat ik dagelijks doe en wat ontspant, maar dat is toch iets waar ik elke dag weer de bewuste keuze voor maak. Ook sporten laadt me op, maar gaat niet vanzelf. Zelfs iets te eten klaar maken niet.

Helemaal NIKS MOETEN betekent voor mij, de ruimte om in rust informatie te verwerken, erover te denken en erover te reflecteren. Wat er vervolgens ontstaat is inspiratie, ideeën, ingevingen en wat ontstaat noteer ik dan en daardoor laat ik vervolgens mijn doen en laten weer beïnvloeden. En dan ontstaan er weer nieuwe inzichten en daar schrijf ik dan weer over.

Wat ik dacht wat ‘het’ was, was vaak wat het werkelijk was, maar dan door mijzelf verpakt in een ander jasje. Door continu bezig zijn met zelfverbetering, zag ik bijvoorbeeld een ‘continious improvement manager’ in mijzelf. Door al schrijvend te reflecteren over het leven, zag ik ‘schrijftalent’. En van daaruit weer mogelijkheden als copywriter. Door mij altijd in mijn persoonlijke vraagstukken te verdiepen en er een heel onderzoek van te maken, zag ik weer een potentiële onderzoeker in mijzelf. Ik probeerde mijzelf dus altijd te vertalen naar een mogelijk geschikt beroep.

Ik verloor alleen altijd de interesse in de beroepen die ik bij mijzelf bedacht. Het enige wat altijd doorliep was de zoektocht naar mijzelf of naar ‘iets’ waarin ik mijn geluk zou vinden. (Nu weet ik dat dat geluk dus inderdaad in mijzelf zat, maar dat wist ik niet toen ik zo hard aan het zoeken was).

Als ik niet meer bezig zou zijn met persoonlijke groei en ontwikkeling dan zou ik niet meer dezelfde zijn. Ik had alleen echt NOOIT NOOIT NOOIT gedacht dat gewoon dat mijn pure ontspanning, een potentiële vervanger kon zijn voor werk.

Ik dacht altijd dat ik MOEST werken voor een maandelijks inkomen. Inmiddels geloof ik dat niet meer. Ik heb door dat ruimte geven aan de beste versie van jezelf een alternatief kan zijn voor een reguliere baan.

Hoe dat allemaal precies werkt, is iets wat ik nu aan het uitzoeken/uitvinden ben. Dat is onderdeel van het proces waar ik nu in zit. Het is mij in ieder geval een waar genoegen om deze mogelijkheid te ontdekken en steeds meer bewijzen tegen te komen dat het echt kan. Dat het misschien zelfs DE BEDOELING is.

Reflectie

‘Mijn bedoeling’ kan ik op heel veel manieren verpakken. Redelijk oppervlakkig zoals in de paar zinnetjes op mijn LinkedIn-profiel. Dan verschilt het in vorm opeens niet veel van al mijn eerdere samenvattingen op LinkedIn waarin ik mijzelf in een kader van mijn ‘tijdelijke overtuigingen’ profileerde.

Wat ik nu geschreven heb kan op het eerste gezicht ook weer zo’n tijdelijke ingeslagen weg lijken. Maar ik geloof dat het nu eindelijk eens behoorlijk representatief is voor mijn ECHTE weg.

Ik weet dat ik er nu nog steeds een ‘beroepsjasje’ overheen heb gegooid, omdat ik denk dat dit iets meer tot te verbeelding spreekt en omdat dat ik ook nog naar vormen aan het zoeken ben. Maar mijn ultieme situatie zou ik denk als volgt beschrijven:

Na een lange zoektocht en vele persoonlijke transformaties ben ik uiteindelijk bij mijzelf uitgekomen. Nu doe ik wat ik nog steeds doe. Alleen deel ik wat ik bedenk en creëer.  

Het zijn nuances in het tekstje. Maar hierin zit nog meer de vrijheid en de ruimte die ik in wezen verlang.

Is dit niet de werkelijkheid waar heel veel mensen op uit zijn? Zou dit eruit kunnen komen als alle blokkades over wat kan en wat niet kan en alle overtuigingen over wat hoort en wat niet hoort, zouden vervallen?

 

Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *