Suus bij boom mastbos

Diary 3 juni 2016: Geen dag die ik wil delen

Vanavond ben ik 21.45 uur even op bed gaan liggen. Gaar. Ik heb mij op een manier gedragen vandaag die helemaal niet past bij mijn ideale leven. Een leven zonder ‘moeten’. Vandaag MOEST er heel veel van mijzelf. Ik kreeg er zelfs hoofdpijn van en ik begon te verlangen naar verdovende middelen.

Mijn dag begon briljant. 6.00 uur wakker. Naar de wc. Mijn telefoon gepakt en deze vervolgens mee terug naar bed genomen. Mijn mobiel laadt niet voor niets beneden op. En wat dacht ik met mijn mobiel te gaan doen in bed? Natuurlijk, die mail van gisteravond beantwoorden aangaande het vrijgezellenfeestje van mijn vriendin, de parkeerkosten en de alternatieve wijzen van vervoer. WAAROM? En waarom besteed ik zoveel tijd aan het uitdokteren van een beter logistiek plan?

Nadat ik een mail heb teruggestuurd, begint m’n Whats App tot leven te komen. Het zijn mensen die mijn vragen beantwoorden die ik ze gisteren gestuurd heb over de bruiloft van mijn vriendin. En het is mijn vriendin zelf. We appen wat heen en weer tot het duidelijk is dat de e-mail die ik voor alle gasten heb opgesteld, verstuurd kan worden. De cadeaulijst klopt. De laatste details zijn gecheckt.

Was ik eigenlijk niet van plan om verder te slapen? Ik merk op dat ik een knallende koppijn heb. Ik besluit de timer op mijn mobiel te zetten om even 12 minuten te mediteren. Dan merk ik op dat mijn neus dicht zit. Heel erg dicht. En ik weet niet waarom, maar opeens zit ik weer met mijn mobiel in mijn handen en check ik mijn inbox. Nog twee mailtjes over het vrijgezellenfeest. Even kijken. Even beantwoorden.

Oké, ik merk op dat ik bezig ben op een manier waarop ik niet bezig wil zijn. Ik pak mijn opschrijfboek erbij. Tijd om af te stemmen op wat ik WEL wil. Ik doe dat volgens de onderdelen van het afstemdagboek van Maartje Koper (en die kun je hier downloaden). Het gaat er bij afstemmen op dat je opschrijft wat je graag wil. Wat je wil bereiken, wat voor hulp je wil, wat voor gevoel je wil hebben, wat je voor taken moeiteloos wil afronden. Dat soort dingen schrijf ik op als ik afstem. Wat ik vandaag schreef?

Het dominante gevoel wat ik vandaag wil hebben is: ontspanning, vrijheid.

Hulp die ik vandaag kan gebruiken

  • Help mij ontspanning te vinden als stress op de loer ligt.
  • Help mij mijn vrijheid te beseffen als ik in standje ‘moeten’ beland.
  • Help mij knopen door te hakken als ik twijfel.
  • Help mij afstand en rust te nemen als ik langer door wil gaan dan goed voor me is.

Taken die ik vandaag moeiteloos ga afronden
De planning voor een student en het versturen van een mail naar de bruiloftsgasten. Verder draait het vandaag om ontspannen en alles wat ik uit vrije wil wil doen.

Waar ik vandaag dankbaar voor ben

  • Ik ben dankbaar te beseffen dat ik in principe vrij ben en dat mijn omstandigheden gunstig zijn.
  • Ik ben dankbaar te weten dat zaterdag alles prima zal verlopen en dat we het erg gezellig met elkaar gaan hebben.
  • Ik ben dankbaar dat ik leef en inmiddels steeds meer naar mijn bedoeling aan het leven ben.
  • Ik ben dankbaar dat ‘moeten’ meer en meer uit mijn leven verdwijnt en dat er meer en meer ruimte komt voor creatie.

Mijn script voor vandaag
Zodra ik achter de computer zit, rond ik twee taken zo snel mogelijk af. Ten eerste de mail naar de gasten. Ten tweede de planning voor de student. Voor de lunch is dat klaar!

De verdere middag is van mij en leef ik in vrijheid. Tot 18.00 uur geen mail, bruiloftsdingen of gedoe. Alleen ik en wat ik wil doen. Ook na het avondeten ben ik volledig vrij.

Blijkbaar dacht ik, dat is wel HEEL veel vrijheid en dat terwijl ik voor zaterdag toch echt nog het een en ander MOET doen. Ik begon aan een script voor zaterdag. Wat meer de vorm kreeg van een takenlijst. Op mijn mobiel begon ik vervolgens dingen uit te zoeken…

Ik weet het. Ik doe het zelf. Terwijl ik VRIJ ben.

Vervolgens stond ik op met mega koppijn. Ik voelde mij afwezig. Verstrooid. Eenmaal gegeten en aangekleed, ging ik alsnog mediteren. Hierdoor ging het weer wat beter. Hop. Aan de slag met mijn taakjes.

Half 1 waren alle e-mails de deur uit voor de bruiloft. Daarna door met de planning voor de student. En toen was het opeens half 3 en stond er lunch klaar. En werd ik niet een maar twee keer geroepen.

Als ik naar beneden loop merk ik hoe verstrooid ik ben. Ik heb geen pauzes tussendoor genomen. Ben in een hyperfocus stand geraakt. Ik merk hoe afwezig ik ben. Ik voel de pijn weer in mijn hoofd. Ik loop er als een zombie bij. In m’n joggingbroek. M’n haar ongekamd. Zo kan ik de hond niet uitlaten straks.

Na de lunch kleed ik mij aan. Kam mijn haar en ga met de hond naar buiten. Ik heb maar een Ibuprofen genomen tegen de hoofdpijn. Ondanks dat ik weet dat deze hoofdpijn geen echte hoofdpijn is, maar stress hoofdpijn. Daar mag je eigenlijk geen pillen voor slikken, vind ik. Want als je dat doet, weet je dat je de boodschappen van je lijf aan het negeren bent. Om nog langer door te gaan met wat eigenlijk niet goed voor je is.

Al wandelend besluit ik niet meer te focussen op mijn hoofd en op mijn frustraties. Ik richt m’n blik naar buiten. Ik zie een oude meneer met een rollator oversteken. Heeeel langzaam. Het lijkt erop dat hij moeite heeft om de stoep op te komen, maar aan de andere kant zie ik niet iets waarmee ik zou kunnen helpen. Hij doet het gewoon stapje voor stapje. In een extreem laag tempo. ‘Hij KAN niet eens haasten’, denk ik. Ik ben benieuwd wat ik van hem kan leren.

De man schuifelt de hoek om. Ik loop verder. En ik bekijk de bomen op het speelveld. Ik bekijk ze stuk voor stuk heel aandachtig. De middelste boom heeft zijtakken die zo dik zijn dat ze een volwaardige boomstam zouden kunnen zijn. Ik besef dat de boom ouder is dan ik. Ik maak me een voorstelling van de boom van toen hij nog een heel klein net geplant boompje was. ‘Wat schattig’, denk ik. Daarna besef ik dat mijn hoofd weer leeg is. Met een tevreden gevoel ga ik naar huis.

Weer aan de slag met de planning. Dat verloopt voorspoedig. Het is half 5. Ga ik nu ontspannen of ga ik vandaag een cadeautje regelen zodat ik dat morgen niet hoef te doen? Weer neem ik mijn rust niet. Ik ga door. Want ik vind dat het nu MOET en de winkels gaan ook zo dicht.

Het lukt met cadeautje. Als ik terugkom besef ik dat ik nog een mailtje moet sturen over het vrijgezellenfeest met een paar laatste updates. En ik wil het voor het avondeten doen. Want dan ben ik daarna eindelijk vrij om te doen wat ik echt wil.

Na het avondeten voel ik aan alles dat mijn lichaam rust nodig heeft. Een powernap is must. Maar voordat ik ga, check ik nog even m’n mail op de computer. En ja hoor, met mijn slaperige hoofd ga ik een mail proberen te beantwoorden. Wat totaal niet opschiet want er komen geen vloeiende zinnen uit mij. Ik schrijf. Herschrijf. Om 21:45 laat ik het mailtje maar zitten. Ik ga mijn powernap doen.

Omdat mijn hoofd vol zit, besluit ik eerst wat er in zit nog maar even van mij af te schrijven.

Er is even iets anders gedaan dan ik voorgenomen had. Dingen rondom de bruiloft vroegen meer inspanning dan ik had verwacht. Ook die planning vereiste meer dan ik had voorspelt. Ik ervaarde veel stress in mijn lijf. Ik weet dat mijn lichaam moe is. M’n hoofd is nog wat aan het doorratelen. Zal ik een ouderwets ‘Wat staat mijn geluk nu in de weg-lijstje’ maken?

Dat is iets wat ik vroeger vaak toepaste als mijn hoofd vol zat (het idee ooit overgenomen door een blog van Jelle op SoChicken. Dan schreef ik al mijn issues op en bedacht ik oplossingen. Maar nu schrijf ik:

NU natuurlijk niks. Ik ben vrij en mag doen wat ik wil. Wat mij in de weg staat is de wil nu heel veel te willen terwijl ik moe ben. Dus hoe pak ik dat aan? Ik doe een powenap van 20 minuten. Daarna keuvel ik nog wat in bed met mijn boekjes. Daarna doe ik iets wat ik dan verlang…

Ik slaap. Ik word ontspannen wakker. Pak mijn mobiel. Kijk op Facebook. Luister daar een inspirerende audio. Ik sta op en schrijf.

Het is niet het verhaal wat ik in gedachten had te gaan delen vandaag. Maar het is het enige verhaal wat er vandaag uit wil komen. Dat terwijl het geen dag is die ik nou graag als derde blog wil delen.

Een dag als deze is namelijk helemaal niet representatief voor hoe mijn dagen de laatste maanden zijn. De grootste waarde van een dag als deze, is dat ik weer even besef hoe goed ik de laatste tijd voor mijzelf zorg. Zo goed dat ik nu al hoofdpijn krijg van een dagje NIET optimaal afgestemd zijn. Terwijl ik weet dat ik mijzelf vroeger zoveel meer geweld aandeed. Dan was een dag als deze er een geweest waarin ik me ’s avonds zou bezatten. En dan zou ik praten over mijn dromen. En zeggen dat ik weer gefaald had. En dat mensen vervelend en irritant zijn.

Nu niet. Nu schrijf ik een blog. Zoals de bedoeling is en ik vergeef mijzelf.

Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *