Suus en de onbetaalde rekening

Crisis in mijn hoofd

Het onderwerp vrijheid houdt mij de laatste tijd erg bezig. Wat betekent vrijheid nou echt voor mij? En waarom verlang ik zo naar vrijheid? Wat betekent het nou echt om in vrijheid te leven? Wie zijn de mensen die in vrijheid leven en hoe richten zij hun leven in? En hoe gaan zij om met de dingen die simpelweg ‘moeten’? Zoals het betalen van de rekeningen? Daarnaast: is vrijheid een blijvende staat van zijn of bestaat het alleen in contrast met ‘onvrijheid’. En wat is dat dan weer precies?

Zelf merk ik dat mijn vrijheidsbeleving sterk afhankelijk is van de mate waarin ik ‘moeten’ in mijn leven ervaar. Zodra je van allemaal fijne dingen een must gaat maken, heb je voor je het weet weer een leven voor jezelf gecreëerd waarin er heel veel dingen moeten. Al zijn het dus leuke dingen en ben je in wezen vrij om het anders aan te pakken.

Echte vrijheid is voor mij de toestand waarin creatie vrij door je heen kan stromen. Daarmee bedoel ik een toestand waarin je zeer ontvankelijk bent voor ingevingen en waarbij je de ruimte ervaart om iets met die ingevingen te doen. Dit leidt dan over het algemeen tot creaties die iets wezenlijks raken bij mensen. Een mooie tekst die mensen tot in de ziel raakt. Een aanbod precies afgestemd op wat andere mensen op dit moment werkelijk nodig hebben. Een idee voor een project waar mensen kippenvel van krijgen.

Ook in een leven in vrijheid kun je plots opgeslokt raken door het leven. Wat dacht je van de onbetaalde rekening? In vertrouwen ben je een overeenkomst aangegaan. Wetende dat het eerst belangrijk is een keuze te maken en dat daarna het geld volgt. Tenminste, zo schijnt het te werken als je voldoende bevrijd bent van blokkades die bijvoorbeeld het ontvangen van geld mogelijk maken. En als je in je waarde durft te staan en geld durft te vragen voor je dienst. Als je daadwerkelijk waarde gaat bieden aan mensen. In actie komt en jezelf en je aanbod met de juiste energie weet te promoten. Wat dus betekent dat je het ook aankunt om daadwerkelijk zichtbaar te zijn.

Plots kom je blokkade na blokkade tegen. En ja, ik weet inmiddels hoe ik ze een voor een uit de weg kan ruimen. Het betekent in de praktijk dat ik ga schrijven tot ik de kern van de blokkade te pakken heb. Dan ga ik die blokkade onderzoeken op waarheid. Uiteindelijk buig ik hem om naar een nieuwe overtuiging die mij wel dient. Ik zet nieuwe affirmaties voor mijzelf op een rijtje en door hier vervolgens met regelmaat aandacht aan te geven, kunnen stap voor stap die nieuwe overtuigingen mijn onbewust binnendringen.

Daarnaast gebruik ik de techniek van het visualiseren. Toen ik een blokkade tegen kwam om ‘te ontvangen’, ben ik gaan visualiseren dat mensen mij geven en dat ik dingen in ontvangst neem. Verder is er nog een stukje vergevingswerk nodig. Blijkbaar had ik een realiteit gecreëerd die mij niet diende. Eentje waarin ik moeite had om te ontvangen. In plaats van daar gefrustreerd over te zijn, is het voor de energiestroom stukken beter om te vergeven.

Dan is het nog zinvol om een stukje ‘lichaamswerk’ te doen. Zo noem ik het maar even. En te voelen hoe je lichaam ‘erbij zit’. Voel ik nog opmerkelijke gevoelens in mijn lichaam? Aha, een soort knoop in mijn maag? Wat is dit voor gevoel? Hoe groot is het? Wat wil het mij zeggen? Wat heeft het nodig? Ik heb geleerd hoe ik dit gevoel de aandacht en liefde kan geven die het nodig heeft. Ik heb geleerd om er helende energie naar toe te sturen en mij bijvoorbeeld een hogedrukspuit van helend licht voor te stellen die ik precies kan richten op de plek waar de blokkade zit. En ik kan visualiseren hoe de stukjes die mij niet meer dienen wegspoelen, de aarde in.

Het is misschien wat zweverig maar die stappen brengen je werkelijk tot transformatie. Er ontstaat ruimte voor een realiteit waarin je niet langer tegen een bepaalde blokkade oploopt waneer mensen je iets willen geven. Dat is natuurlijk superwaardevol. Want als er rondom geven en ontvangen problemen zijn dan weerspiegelt zich dat ook in je bedrijf.

Alleen los ik met deze stappen slechts één blokkade op. Superbelangrijk maar het kost ook wat tijd en energie. En wat is er werkelijk nodig? Precies, die rekening MOET betaald worden. Maar zodra er iets van paniek in je lijf begint te komen dan lijkt het erop dat creatie niet meer zo vrij door je heen kan stromen. Je hoofd begint zich te vullen met verhalen en doemscenario’s. De ‘innerlijke criticus’ die zich maanden rustig op de achtergrond hield, pakt zijn kans schoon en roept: ‘Bedrieger die je er bent! Wel profiteren van de dienst van een ander en dan betalen “ho maar”. Ze vonden je wel aardig maar straks zal iedereen over je praten als “die wanbetaler”. Dan moeten ze je niet meer. Hoe kon je nou zo stom zijn om te vertrouwen dat het wel goed zou komen?’

Het podium kan voor de innerlijke criticus niet groot genoeg zijn. Hij praat het liefst de hele dag. En om hem een zwijgen op te leggen, komt daar opeens het verlangen naar een fles wijn. Terwijl ik in principe niet meer drink. Sowieso niet in een context als deze waarbij het overduidelijk om ‘vluchtdrinken’ zou gaan.

Gelukkig besef ik wat er aan de hand is. Ik WEET dat mijn innerlijke criticus zijn kans schoon ziet en ik KIES er keer op keer voor om mij niet naar beneden te laten halen door die stem. Ook trek ik zeker geen fles wijn open. Ik observeer de behoefte en stel enkel vast dat de scheidingslijn tussen een ‘gelukkig leven in vrijheid’ en een ‘negatieve spiraal vol wanhoop’ minimaal is.

Ik WEET dat er geen plan b is. Wat betekent als ik mij mee laat nemen door mijn innerlijke criticus, ga klagen en aan de wijn ga dat ik in een negatieve spiraal kom waar ik hoe dan ook weer uit wil komen. Want ik weet bij voorbaat al ZEKER dat ik hoe dan ook weer terug wil keren naar die toestand van vrijheid in mijn leven. Die toestand waarin creatie vrij door mij heen kan stromen en waarin ik mooie dingen kan maken. Dus ik BEGIN niet eens aan die spiraal. Ik stap er als het ware overheen, maar dat betekent nog niet daar mijn ‘aardse probleem’ met de rekening is opgelost en ook is het nog niet zo dat creatie vrij door mij heen kan stromen.

Zorgen zijn er. Ze zitten in mijn lichaam. Oké, wat zit er precies? Wat voel ik precies? Ik besluit wat er zit onder ogen te komen. Te observeren. Te horen. Liefde te geven. Te accepteren. Het is. Ik besluit ook nooit meer de persoon te zijn die zonder te lenen haar rekeningen niet kan betalen. De grens is bereikt. Dit gebeurt niet meer. Ik verhoog mijn standaard, zoals Tony Robbins dat zou zeggen.

Ik zet nieuwe affirmaties voor mijzelf op een rijtje die in lijn liggen met de werkelijkheid die ik wil creëren. Ik vergeef mij zelf voor de werkelijkheid die ik gecreëerd heb en ik hoor mijn innerlijke criticus aan. ‘Ja, het is niet ideaal om dan NU pas eindelijk die krachtige intentie te voelen. Ja, het was beter geweest als ik die eerder al gevoeld had.’

Ik merk dat het belangrijk is om die verwijten die de innerlijke criticus maakt echt even aan te horen. De innerlijke criticus weerspiegelt ook de overtuigingen die nog ergens in je systeem zitten. Dus je wordt er sowieso wijzer van. Het is een kwestie van luisteren zonder je gek te laten maken. Observeren wat er in je hoofd gebeurt, aanvaarden dat dit NU gebeurt en opnieuw een keuze maken voor hoe je NU invulling aan ‘het nu’ wil geven.

Zo heb ik de laatste tijd tijdens het uitlaten van de hond menigmaal besloten om terug te gaan naar mijn ademhaling. Mij te focussen op de natuur. Te ervaren hoe mijn voeten over de straat lopen. En elke keer als ik weer terugschoot in de denkstand dan werd ik niet boos op mijzelf maar koos ik weer om mijn focus naar de omgeving te leggen.

Het is niet gek dat ik deze week extra stil aan het staan ben bij wat vrijheid betekent. Want ik voel mij niet vrij ondanks dat ik vrij ben. Ik besef dat vrijheid niet vanzelfsprekend is en ook dat je creatie niet kunt dwingen om door je heen te stromen omdat je zo hard een oplossing nodig hebt. Wat zou ik doen als geld even helemaal geen rol zou spelen? Wat zou ik doen als ik NIET in de ban was van het betalen van mijn rekeningen? Waar verlang ik werkelijk naar?

Ik wil de wereld in. Ik wil op ontdekkingstocht. Ik wil interessante mensen zien, spreken en ontmoeten. Ik wil mij weer vrij voelen. Ik wil weer in die energie van het beleven van een avontuur stappen. Weer een typisch Suus-project doen. Ik wil weer voelen dat ik leef en echt daadwerkelijk vrij ben. Dat voel ik als ik mijn nieuwsgierigheid volg. Dit leidt bij mij altijd tot nieuwe inzichten en een innerlijke drang om deze te delen met de wereld.

Ik weet dat ik onderzoek wil doen naar ‘leven in vrijheid’. Ik wil mensen die in vrijheid leven ontmoeten en ontdekken hoe zij hun leven leven. Ik Nederland door en ik heb een wishlist gemaakt van mensen die ik wil ontmoeten en contexten waarin ik interessante mensen kan ontmoeten. En ik wist opeens ook weer dat ze bij de NS een aanbieding hebben om een maand onbeperkt met de trein te reizen voor 129 euro. De ene na de andere mogelijkheid om hier invulling aan te geven popt bij mij op.

Deze gedachten doen bij mij de energie weer volledig stromen. Is mijn rekening al betaald? Nee, dat niet. Maar ik voel vertrouwen dat het mogelijk is. En ik voel aanvaarding alle consequenties te aanvaarden die zouden kunnen voortvloeien als het anders uitpakt. Heel gek misschien, maar ik kan mij niet voorstellen dat het niet lukt. Ik BEN iemand die mijn rekeningen betaalt en ik voel dat ik die shift innerlijk gemaakt heb en ik weet dat de realiteit zich naar deze werkelijkheid gaat ontvouwen.

Ik voel mij dankbaar voor de vele lessen die ik deze weg mocht leren. Het is het grootste dieptepunt wat ik ervaren heb sinds ik voor de tweede keer voor het ondernemerschap koos. Ik ben op de proef gesteld en ik heb kunnen ontdekken dat het echt een keuze is hoe mijn realiteit zich ontvouwt. Ik heb verschillende valkuilen kunnen vermijden en ik ben in verschillende valkuilen gestapt. Ik beken dat ik deze week ook als een kip zonder kop geforceerde acties ondernomen heb om in ieder geval maar het idee te hebben dat ik ‘iets’ doe.

Nu voelt het alsof ik weer in rustiger vaarwater ben gekomen. Ik ben met zo ontzettend veel energie wakker geworden. Echt zo’n hele productieve energie waarin je de wereld aan kan. Vol lust om te creëren. Dat is dan ook de stroom waarop ik meebeweeg vandaag. Zonder te denken aan wat het mij concreet op moet leveren. Ik creëer wat wil ontstaan. Ik zou niet weten hoe ik beter met het NU om zou kunnen gaan. Onbetaalde rekening of niet.

Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *