Categoriearchief: proza/poëzie

Wat valt er over het leven te zeggen?

Niet zo veel. Het leven is.

Maar was als je toch wat wil zeggen? Denk dan aan:

De wind waait.
De takken deinzen.
De lucht is blauw.
De wolken trekken over.

De dadelstroop zit op mijn duim. 
Ik lik de dadelstroop van mijn duim af.

Wat is net zo zinloos als proberen te benoemen wat is? Benoemen wat niet is. Beweringen doen zonder enige waarheid.

Die jongen vindt mij vast heel dik.
Zij mag mij vast niet.
Ik denk dat ik het niet ga halen.

Het is niet dat je niets meer zou mogen zeggen. Maar besef dat vrijwel alles wat je normaal zegt vrij betekenisloos is.

Als je dat aanvaard hebt, zeg dan ook gerust wat je wil.

Maar waarvoor ik je wil hoeden is dat je je gek laat maken door wat anderen zeggen of mogelijk zouden kunnen zeggen of denken.

Waarbij ‘gek maken’ ertoe leidt dat:

Je ademhaling omhoog verplaatst.
Je spanningen krijgt in je schouders.
Je pijn krijgt in je onderrug.
Je niet de persoon bent die in zijn/haar kracht staat.
Je niet-liefdevol bent naar jezelf of anderen.
Je niet in slaap kunt vallen. 
Je je creativiteit kwijt bent.

Beetje hoge prijs om dingen te zeggen/denken die niet waar zijn.

Is wat ik hier schrijf herkenbaar voor je? Dat je in je hoofd allerlei twijfels en zorgen hebt over wat anderen zullen denken? Zelfs hele dialogen in je hoofd voert met potentiële kritische anderen?

Ik was daar echt een master in. Altijd druk in mijn hoofd, hele gesprekken gecombineerd met een eindeloze stroom aan gedachten en nog een liedje erbij op de achtergrond ook. Dacht dat het een ADD-dingetje was.

Tegenwoordig is het rustig. Stil zelfs. Zo stil dat ik mij helemaal overvallen kan voelen door wat zich van buitenaf aandient. Dat ik opeens het koffiezetapparaat ECHT hoor pruttelen bijvoorbeeld. En soms hou ik zelfs mijn adem even in om nog aandachtiger vast te stellen dat er echt geen gedachte in mijn hoofd zit :-) Uiteraard schiet ik op zo’n moment weer even in het denken, maar vlak daarvoor was het dus zo muisstil dat ik er van opkeek.

Toen ik stopte met denken Hoorde ik het koffiezetapparaat Als ik nooit eerder hoorde Het was een beetje hortend en stotend Inspannend en ontspannend Ik maakte er een robotachtig dansje op

Hoe krijg je het zo stil? In mijn gratis e-book zitten verschillende oefeningen om uit het denken te gaan en te ontspannen in het nu. Ook zit er een oefening in waarmee je je innerlijke criticus – dat stemmetje wat de hele dag aan het tetteren is – kunt ontmantelen. Je kunt hem hier downloaden.

Het angstige vogeltje

Ze voelt zich net een vogeltje. Een jong vogeltje in haar nest. Een vogeltje dat nog nooit gevlogen heeft. Wel zeker weet dat ze kan vliegen. Ze weet dat haar vleugels werken. Ze weet precies de stapjes die nodig zijn om van nest naar het randje te komen. Ze weet dat ze een sprongetje kan nemen en hoe ze vervolgens met haar vleugels zal moeten bewegen om los te komen. De vrijheid in te gaan.

Ze heeft zichzelf er al eindeloos veel keren van verzekerd dat haar vleugels in orde zijn. Vergelijkbaar met die van alle andere vogels die vliegen. Ze heeft jarenlang bestudeerd hoe anderen vliegen. Ze weet het allemaal precies. Ze heeft tot op de bodem uitgezocht of ze veilig is, mochten haar pootjes onverhoopt de aarde raken in plaats van de lucht. Er zijn daar geen roofdieren die op haar azen.

Hoe het werkelijk voelt om te vliegen weet ze niet. Ze heeft er jaren over gedroomd. Zij wil ook. Eindelijk haar vleugels in hun ware functie ervaren. Deinzen op de wind. Zweven boven de wolken. Vliegen boven de zee. De oneindigheid aan mogelijkheden ervaren. Ze weet dat die er zijn.

Maar wat als ze valt? Als ze eindelijk haar vleugels uitslaat na zo’n lange tijd van intense studie en voorbereiding. Wat dan? Het benauwt haar. Dan oefent ze liever nog wat in haar nest. Luistert ze nog een verhaal van een van haar broeders of zusters die al menig vlieguur gemaakt heeft. Ze droomt nog wat na. Valt in slaap. Weer een dag voorbij.

De situatie van het niet-vliegen, begint onhoudbaar te worden voor de prachtige krachtige volwassen vogel die ze inmiddels geworden is. In het nest is niets meer te vinden. Het past haar zelfs niet meer. Alles wat er te beleven viel, is beleefd. Al vele malen.

Accepterend dat ze kan vallen, wetend dat ze veilig is en vertrouwend dat ze zichzelf kan redden. Of ze nu valt of de oneindigheid in vliegt. Ze laat los. Springt en slaat haar vleugels uit.

Herken je jezelf in dit verhaaltje? Dat je wel wil, maar bang bent om te falen? Alle risico’s probeert te vermijden? In je veilige nestje blijft in plaats van de wijde wereld in trekt om op je bek te gaan, op te staan en te groeien?

Ik wel. Keer op keer weer. Voorafgaand aan iedere groeisprong is dit verhaaltje weer op mij van toepassing. Nu, nu ik grotere stappen wil zetten met mijn onderneming. Maar ook toen ik iets van een jaar geleden mijn allereerste persoonlijke blog publiceerde en deelde op Facebook. En ook weer toen ik een paar maanden later mijn eerste vlog deelde.

Het is normaal om voor iedere stap in de richting van je hartsverlangens die angst te voelen. Het is standaard weerstand, voorafgaand aan verandering en groei. Dit gaat niet over. Want je bent continu aan het groeien.

Er komt dus ook geen moment dat je voor altijd vrij bent van angst. Heb je de ene stap gezet dan vlieg je even en daarna bereid je je als vanzelf voor op de volgende sprong om nog verder te vliegen.

Het is dus een vergissing om jezelf als een klein zwak vogeltje te typeren. Jij bent niet banger dan de rest. Alleen vergelijk jij jezelf met hen die al vliegen en voel je alleen je eigen angst. Heb je weleens achteruit gekeken en gezien hoeveel keer je al gesprongen bent?

Je bent een krachtig wezen en je kunt ook waar je nu zo naar verlangt. Hoe eng het ook voelt. Je bent veilig en op dit moment simpelweg klaar voor een volgende sprong.

Heb je behoefte aan wat aanmoediging op zielsniveau? Kijk dan of een wonderbrief van licht en liefde iets voor jou is.

boekje strand

Gedachten over geluk

Stoppen met proberen

Want het hoeft niet meer

Er valt niks te bereiken

Het is er al

Het was er al

Altijd tot beschikking

Dat is nou vrijheid

Niks geen halleluja

Het is ‘zijn’

Zonder opsmuk

Van gedachten

———————————————————————–

Is dit het dan?

Het geluk zit dus ten alle tijden in mij

En het is niet eens geluk als in een geluksgevoel

Het is meer een staat waarin alles wat niet-geluk is afwezig is

Het is dus meer een staat van opgaan in het moment

Zoals je dat kan hebben op sommige momenten waarop je geniet

Vlak voor het moment waarop je zegt: ‘Wat is het fantastisch he?’

Dan ga je weer uit het moment om het moment te benoemen

Dus dat is geluk

 

Dat moment kan je dus steeds weer oproepen, zelfs zonder momenten van gelukzaligheid

Je hoeft alleen maar terug te gaan naar zo’n moment van gelukzaligheid en je voelt iets in je hoofd

Daar kan je steeds weer naar terug

Je zult merken dat je daarvoor behoorlijk ontspannen en stressvrij moet zijn

 

De ‘geluksstaat’ is eigenlijk je basisstaat

Het betekent dus ook dat wanneer je er niet bij kunt komen, dat je vast zit

Vast in je hoofd

Vast in allerlei concepten

Vast in verlangens

Vast in zorgen

Het is dus een ijkpunt om te checken hoe het met je gesteldheid is

 

Als dus geluk slechts zo’n staat is waarin er even niets anders is dan ‘zijn’

Dan valt er dus met niets in de buitenwereld geluk te bereiken

Al die dingen die we nastreven en verlangen, leveren vaak heel even zo’n geluksmomentje op

Maar als je er dus al sowieso blijvend in kan zitten dan hoef je dus ook niet op vakantie, zakken chips te eten, klaar te komen, successen te boeken

Het mag natuurlijk wel

Maar het hoeft niet vanuit de drijfveer om dat geluk te ervaren want dat kan altijd

Ook zonder middel. Ook zonder prestatie.

Dus HOE ga ik dan mijn leven verder invullen als alles al goed is?

 

Dat is een interessante vraag want je hoeft in ieder geval niks

Je mag kiezen uit wat dan maar ook, maar je hebt bij voorbaat al de garantie dat wat je kiest je niet gelukkig zal maken

Het maakt dus totaal niet uit wat je kiest en het maakt ook totaal niet uit hoe het uitpakt

Als je een rijke zakenvrouw wil worden dan kan dat

Het betekent ook dat je er het werk bij moet doen

Vanzelf gaat het dus niet

Het is niet dat er iets is wat je er als vanzelf naar toe leidt

Die leiding is er alleen wanneer je NIET weet dat geluk al telkens aanwezig is*

Dan daagt het leven je net zolang uit tot je het vindt en beseft

Daarna heb je eigenlijk vrij

Als een soort woensdagmiddag die maar voort duurt

 

Je mag kiezen om te werken, om te leren, om niets te doen

Het kan allemaal verschillende consequenties hebben

Ze doen er allemaal niet werkelijk toe voor je geluk, want het constante geluk, blijft constant tot je beschikking.

Dan kun je misschien zeggen: ‘Maar het is toch veel aangenamer om 20000 euro op de bank te hebben, je tijd door te brengen aan het strand, een lekkere cocktail te drinken en ondertussen ook nog wat mensen te helpen en blij te maken in plaats van het vervullen van een 9.00 tot 17.00 baan op een kantoor voor een laag loon?’

Inzicht: dat maakt dus geen verschil

Het zijn simpelweg twee contexten om ervaringen in op te doen en beide hebben schoonheid in zich

Zie je aan het strand de zon in de zee zakken

Zie je op kantoor een collega stralen

Het zijn beide contexten waarin er ruimte is voor ervaringen van ongenoegen

Is er op het strand een harde windstorm, totale chaos, gaat je afspraak niet door en waait je portemonnee weg

Is er op kantoor een crisis, onzekerheid en je salaris niet langer zeker

Beide situaties hebben nog steeds een schoonheid in zich

Het maakt niet uit

 

Het maakt werkelijk niet uit

De gedachte dat het een beter is dan het andere is werkelijk een illusie

Toch ben je vrij om te kiezen.

Kies maar een context om te ervaren
Het is woensdagmiddag

Je bent vrij

 

* Weet ik eigenlijk niet.

——————————————————–

Op avontuur

Ik ga nu een ander spel spelen

Het spel van de zoeker is gespeeld

Het spel van de armoedzaaier is gespeeld

Het spel van het meisje dat stiekem een femme fatale is, is gespeeld

Het spel van het kind dat er niet bijhoorde is gespeeld

Het spel van het ongeprezen talent is gespeeld

 

Kies maar een spel

Nu zonder de hoop om geluk te vinden

Iets te vinden

Iets te bereiken

Het is er al

 

Wat wil je spelen?

De waarheidsverkondiger?

De zieltjeshelper?

De teleurgestelde?

 

Ik wil het spel spelen van de avonturier

Fantastisch! Speel maar

Hoe dan?

Ga

……

Ondertussen blijf ik de schrijver

Prima

En als je tussendoor dansen wil, ook geen probleem

Ben jij nieuwsgierig hoe het is om deze vorm van geluk te ervaren? Kijk dan even op deze pagina.

 

Suus Venings in bos

Dromer

Hou er rekening mee dat ik een dromer ben

Probeer mijn dromen niet te verstoren

Ik word vanzelf wakker

 

Dus als je mij ziet dromen

Alleen teruggetrokken in een hol

Al schrijvend onder een boom

Zie dan een dromer die aan het dromen is

 

Hou je realiteitszin voor je

Probeer mij niet bang te maken

Een schuldgevoel aan te praten

Droom gewoon even met mij mee

 

Geef je over aan groots en meeslepend

Laat los dat verstand

Voel de energie stromen

Vlieg

 

Laat je hart spreken en luister ernaar

Ga dan weer verder

Dat doe ik ook

 

Mijn Italiaanse droom

Heel Italië zien staat al jaren op mijn bucket list. Waarom zou ik deze droom niet realiseren? Nu mijn ouders gaan verhuizen en ik geacht word verder te gaan.

Geen geld? Geen werk? Geen…? Bla bla bla. Angst, slechts wat angst is aanwezig.

Ga ik speciaal voor Angst een plan B maken? Of neem ik Angst mee op reis en mag Angst mij daar simpelweg beschermen voor eventueel gevaar?

 

Angst ik neem je mee op reis!

Italië… here I come!!

Eindelijk!

Durf ik dit te delen met de wereld?

Durf ik dit kenbaar te maken?

Durf ik echt echt echt voor Italië te gaan?

Wat als er plots toch een andere droom oppopt?

Wat als heel de wereld het een slecht idee vindt?

Wat als ik het niet waar kan maken? Of waar GA maken?

 

F*ck it!

Ik wil Italië zien!

Ik wil heel Italië zien!

Ik heb geen huis.

Ik heb geen kinderen.

Ik heb geen geld.

Ik heb bergen schulden.

Maar ik ben wel VRIJ

Verbonden mijn hart

Vol verlangen om op avontuur te gaan

 

Italië zien

Creëren

Ondernemen

Het kan

Het KAN!

It’s possible!

È possibile

 

Er is slechts een keuze nodig

Slechts een keuze

Daarna zal alles zich stap voor stap ontvouwen

NU al word ik overvallen door creatieve ideeën

 

Italië

Durf ik het?

Ik vind het oh zo spannend

Rondtrekken door Italië

Mijn hele bezit terug gebracht tot de inhoud van mijn backpack

Uitgebreid met een tent

Een telefoon die werkt

Mijn iMac omgeruild voor een MacBook

Beginnen met een lift via hitchhikers.org

Trekken van noord naar zuid

Crowdfunding

Brieven en kaarten uit Italië voor mijn achterban

Het avontuur laten meebeleven

Mijn online business opbouwen

Brieven en kaarten aan de ziel voor hen die zoekende zijn

Healings en readings vanuit mijn tent

Voor de mensen die mijn pad kruisen

Kaarten trekken

Schrijven, alles wat door mij heen wil ontstaan

Op naar mijn eerste, tweede en derde boek

Pasta’s mee-eten met Italianen

Meeleven

Meewerken

Talen leren

Onbegrensd

Zonder tijdslimiet

Leven

 

Hoe zijn de Italiaanse winters?

Hoe zit het met de mafia?

Vluchtelingen?

Is het veilig?

Is er wifi?

Hoe gastvrij is de Italiaan?

Ben ik welkom?

Red ik mij qua taal?

Ik spreek geen Italiaans.

Zelfs mijn Engels is beroerd.

Wildkamperen, durf ik dat?

Durf ik het alleen?

Red ik het financieel zo op de bonnefooi afhankelijk van wat mij toekomt?

Durf ik alles achter me te laten?

Durf ik echt mijn hele inboedel terug te brengen tot een backpack?

Durf ik hiervoor te gaan en te gaan staan?

Moet ik mij niet eerst eens in Italië gaan verdiepen?

Hoe moet het als mijn avontuur op een gegeven moment klaar is?

Zou ik al reizend ook echt iets op kunnen bouwen?

Hoe zit het met verzekeringen?

De belastingdienst?

De medische voorzieningen?

Wat doe ik met kerst?

Met oud en nieuw?

Als er iets is in Nederland?

Kan ik dan terug?

Kan ik dan snel terug?

Zal ik de juiste mensen ontmoeten?

Zal het me bevallen?

Vind ik naast het avontuur ook de rust die ik verlang?

De stilte?

 

Het is niet voor niets een avontuur

Alles lost zich op dat weet ik zeker

In het ergste geval ga ik dood

Maar dan wel als iemand die haar droom realiseerde

 

Er staat een avontuur voor de deur

Mijn ouders gaan verhuizen. Zonder mij.

Ze hebben mij opgevangen toen ik na een relatie geen thuis meer had. Ik studeerde af. Vond geen baan.

Van daaruit is mijn zoektocht naar invulling ontstaan. Invulling van het leven. Invulling van mijn leven.

Ik weet nu dat vrijheid mijn hoogste goed is. Dat ik geboren ben voor het avontuur en tegelijkertijd voor de stilte.

 

Er is geen plek waar ik naar toe kan al is tegelijkertijd de hele wereld er.

Niets zal meer vanzelfsprekend zijn.

Qua wonen en werken is alles onzeker.

Al zijn er zeker plekken. Al is er zeker werk.

Het wordt leven met de dag.

Dat is het avontuur wat lonkt.

Het avontuur van gaan, vertrouwen, beleven.

Zonder weet van het hoe.

Maar met de weet dat het kan.

Vanuit dat vertrouwen kies ik voor het onbekende.

Het is de optie die mij doet stralen.

 

Mijn ouders delen hun zorgen

Hun dochter

Geen woning?

Geen geld??

Geen eten???

Ik snap het maar ik ga er niet in mee

Al sta ik het mij toe bang te zijn

Maar het leven lonkt.

Het leven lonkt.

 

2010-07-07 17.03.11

Tot ik voor altijd bevrijd ben

Wat als je besluit niet meer te vluchten
Dat je niet eens meer WIL vluchten
Dat het eigenlijk in het NU met je volle verstand het allerfijnst vertoeven is
Tenminste, als er geen obstakels en angsten in de weg zitten
Deze zijn er soms nog wel
Deze zijn er soms nog heel erg erg

Toch WEET ik dat ik terug wil keren naar die zorgeloze vrije toestand in het nu
Altijd weer
Daarom laat ik die fles wijn staan als ik het NU even als helemaal niet leuk ervaar
Daarom laat ik die zak chips liggen en die chocolademuffins
Als ik eigenlijk iets vanbinnen op te lossen heb met mijzelf
Alles wat ontwijkend is, heeft geen zin
Want ik WEET dat ik hoe dan ook terug wil naar die toestand waarin er alleen maar liefde is
Daarom blijf ik lief tegen mijzelf als ik het niet meer weet
Tenminste, dat probeer ik
Ik neem de tijd om te voelen
Te schrijven over wat er is
Te helen
Te vergeven
Los te laten

Het is ultieme verantwoordelijkheid nemen
Simpelweg omdat er geen beter alternatief is
Als ik mij niet voel zoals ik weet dat ik mij OOK kan voelen
En er niets boven dat laatste gevoel gaat
Is alles wat mij NIET dichter bij dat fijne gevoel brengt
een omweg
Want ik wil toch terug
Het liefst zo snel mogelijk
Dus ik kies steeds vaker voor een kortere route
Het zielig zijn beperk ik
Het klagen kan ik overslaan
Het vluchten laat ik zitten

Ik ga aan wat is
Ik ontdek weer iets
Iets in mij wat heling nodig heeft
Ik geef mijzelf liefde
Toestemming om het anders te bezien
Ik vergeef mijzelf voor het verleden
Ik bedankt voor hoe ik verder kan

Ik ga door
Vol goede moed
Tot ik voor altijd bevrijd ben

roos foto venings

Het leven als leerschool

Gisteravond zat ik in de trein. Toen ik overstapte van Den Haag HS op een trein die naar Leiden Centraal ging, overviel met de drukte in de treincoupés. ‘Blijkbaar een uitgaansavond’, dacht ik toen ik het lawaai en gelal hoorde toen ik de coupé beneden in wilde lopen. Tijdens het wachten op het perron had ik geschreven. Ik wilde daarmee verder. Nog voor dat ik naar binnen ging, maakte ik rechtsomkeert en ging ik naar de bovenste coupé in de hoop daar rust te vinden. Ik vond het tegenovergestelde. Lees verder Het leven als leerschool