Categoriearchief: Mijn proces

vrij in ibiza

Vrij

Stel je zelf voor

Vrij van hunkering voor erkenning

Vrij van zoekend naar bevestiging

Vrij van een hunkering naar liefde

Vrij van een hang naar aandacht

Vrij van een verlangen naar succes

Vrij van een taal

Vrij van herinneringen

Vrij van inprentingen

Vrij van verslavingen

Vrij van moeten

 

Wat blijft er nog over?

Vrij van woorden

Gevoel

 

Wat blijft er over

Als je gevoel bevrijd is van alle pijn en alle hunkeringen

Dat er alleen nog maar die essentie is waarmee je hier bent gekomen

‘Een iets’. Een onbenoembaarheid. Een simpelwegge aanwezigheid met een bepaalde energie of een bepaalde frequentie.

Wat als dat alles is wat je bent. Als al het andere later gekomen is. Helemaal terug naar de basis. Toen was er alleen nog maar ‘zijn’.

 

Zonder woorden

Zonder maatschappij

Zonder cultuur

Kan mijn ‘zijn’ niet verlangen naar:

Lees verder Vrij

verlichting evenwicht

Wil je geluk of verlichting?

Hoe vaak is het nu geweest dat ik een wereldbeeld creëerde op basis van de woorden van anderen die ik aannam als waarheid? En steeds veranderde het weer door voortschrijdend inzicht.

Het is mij nu meerdere keren overkomen dat ik iets aangereikt kreeg via een boek, een coach en ander persoon waardoor ik wijzer dacht te worden. Ik dacht dat ik het steeds allemaal meer op een rijtje kreeg en dat vanuit die wijsheid ook mijn geluksgevoel voortvloeide. Dat het geluksgevoel het bewijs was dat anderen de waarheid spraken.

Nu begint er iets te dagen. Er zijn psychologische en spirituele methodieken om de mind te beïnvloeden. Door die beïnvloeding krijg je een andere beleving van de werkelijkheid en krijg je andere resultaten.

Het leven voelt niet meer zo zwaar. Sterker nog: er is heel wat meer ruimte voor liefde, relaties verbeteren en vreugde. Ook is het in ieder opzicht makkelijker aangenamer geworden om te functioneren in deze wereld, te dealen met alles wat is en ook nog eens om het in maatschappelijk opzicht beter te doen dan voorheen.

Betere relaties, betere relatie met geld, werken vanuit een innerlijke motivatie. Daarnaast hebben we nog een betere gezondheid, meer energie, geen verslavingen (meer), een beter gevoel van psychisch welbevinden en je weet je veel beter raad met het leven.

Er zijn als het ware geen problemen meer. Je hebt het als mens voor elkaar gekregen om vrede te krijgen met het leven zoals het is en geeft er op een manier invulling aan die goed voor je voelt en die je heel veel vreugde geeft.

Toch wel een soort van ideaal als je daar nog niet bent. DAT ideaal kun je bereiken door bijvoorbeeld een pad zoals dat van mij te volgen zoals ik dat eerder beschreven had. Het is een route naar dat soort geluk.

  • Deze route levert een ‘winst’ op waar in wezen iedereen naar verlangt.
  • Iedereen die aan het struggelen is met het leven, komt via deze route in een nieuwe werkelijkheid terecht waarin alles lijkt zoals het bedoeld is: liefdevol, vredig, vreugdevol. Vrijwel ieder aspect van je leven is in lijn komen te liggen met wat jij prettig vindt en alles wat daarvan afwijkt, vat je niet op als een probleem maar als een uitnodiging om te groeien, een les of een spiegel.
  • Deze stand van zaken is zo aangenaam en zo’n groot verschil met waar je vandaan bent gekomen, dat je enthousiast bent om jouw inzichten met de wereld te delen.

Alles is koek en ei tot we onze zinnen gaan zetten op ‘verlichting’. Wanneer je gaat zoeken naar verlichting dan kom je dat OVERAL tegen en het is heel lastig om daar helderheid over te krijgen.

Wat ik tot nu toe heb gemerkt is:

  • Dat verlichting voor veel mensen een streven is geworden, maar dat het in werkelijkheid het ego aan het streven is naar die maatschappelijke gelukstoestand of het overstijgen daarvan.
  • Dat er sprake is van een marktwerking: mensen die verlicht willen worden en een aanbod van leraren en mogelijkheden om verlicht te raken. Zoals mijn hostelgenoot van laatst zei: ‘Verlichting is als een wortel voor spirituele zoekers’.
  • Dat die mogelijkheden om verlicht te raken eerder lijken te leiden naar de maatschappelijke gelukstoestand dan naar verlichting.

Ik geloof niet dat het erg is als de WERKELIJKE vraag en het WERKELIJKE aanbod op elkaar aansluiten. Maar als je WERKELIJKE verlichting zoekt dan is er in het aanbod HEEL VEEL ambiguïteit.

Nou merk ik zelf dat ik nogal geïntrigeerd ben door het idee van verlichting. Ik kan niet eens goed duiden WAAROM, want het schijnt al met al niks op te leveren waar je als mens echt iets aan hebt. Daarnaast maakt het het maatschappelijke leven ook niet eenvoudiger.

Als mens lijk je eigenlijk beter af te zijn met die maatschappelijke gelukstoestand. Dan functioneer je gewoon lekker. Genoeg gelijkgestemden. Een zinvolle levensinvulling. Plezier. Wat wil je nog meer?

Ik wil dat het ECHT is. Ik heb geen zin om een volger of speelbal te zijn van iets of iemand die de waarheid predikt. Waarbij er door voortschrijdend inzicht opeens weer vanalles kan veranderen.

Ik wil niet mijn kracht uit handen te geven aan abstracties als ‘God’, ‘de heilige Geest’, het universum. Want wat doe ik dan WERKELIJK?

Draag ik dan niet bij aan instandhouding van iets wat net zo goed een illusie kan zijn? Of wat geen illusie is maar een cultuur? Of allebei tegelijkertijd?

Een creatie van een MIND waarbij er toch ook belangen in het spel zijn? Of een co-creatie van een groter geheel aan (schijnbaar) (gelijkgestemde) belanghebbers?

Ik weet het niet. Ik weet ook niet of ik kan weten maar ik denk naar ECHT te verlangen zonder te weten of dit ook ECHT zo is. Want als ik er ECHT naar verlang dan denk ik waarschijnlijk dat er toch iets te halen valt. En als ik dat denk dan verlang ik in werkelijkheid niet naar iets wat er te halen valt en dus niet naar ECHT.

Want wat levert ‘echte’  ECHT op? Op basis van wat ik tot nu toe heb uitgevogeld:

  • Niet iets waar je (direct) wat aan hebt
  • Mogelijk uitsluiting/nergens bij horen
  • Mogelijk mensen die iets bij je willen komen halen zonder dat je hier iets voor hoeft te doen

Voor welke prijs krijg je ECHT? Op basis van wat ik tot nu toe heb uitgevogeld:

  • De maatschappelijke gelukstoestand laten varen
  • Volledige onthechting, ook aan alles waarvan je overtuigd bent dat het je dient, plezier geeft. Inclusief onthechting van de eigen identiteit, spiritualiteit en (spirituele) maatschappelijke positie.
  • In een ervaring zitten van continue naaktheid (volgens mij omdat er geen beschermingsmechanismen meer zijn)

Je bent niet IEMAND meer. Je bent als het ware natuur geworden. Er is niet meer iemand die controle heeft of richting kan bepalen. Alles gebeurt zoals dat met de natuur ook gebeurt als deze haar gang gaat.

MET ego heb je misschien de neiging om te denken dat dit supertof is, maar als je erin zit dan… Weet ik niet.

Wil ik dan ECHT of wil ik de maatschappelijke en persoonlijke gelukservaring? Ik weet niet of het een keuze is. Of het een keuze tussen die twee is. Of het een keuze kan zijn. Maar ik merk dat ik in ieder geval een neiging bij mijzelf merk om mij weer even af te keren van alle spirituele boeken, goeroes en leraren. En ik merk dat het pijn doet.

Want ik DACHT dat ik gevonden had.
Ik DACHT dat ik thuis gekomen was.
Ik DACHT de juiste koers te varen.
Ik DACHT wijzer te worden.
Ik DACHT hogere leiding te hebben
Ik DACHT volgens ‘hogere bedoelingen’ te leven.

En NU twijfel ik aan ALLES daarvan. Deze keer wil ik de oplossing van die twijfels niet zoeken buiten mijzelf, want er zijn teveel mensen die mij weer op koers kunnen/willen krijgen. Maar ik heb nu dus de indruk dat dit HUN koers is of die van hun goeroe, leraar of favoriete boek. En DAAR liggen mijn twijfels in.

Ergens denk ik: ‘Daar gaaaaan we weer’, want meestromen is zoveel makkelijker dan verzet tegen de richting van de groep. Toch is mijn insteek op dit moment om niet meer te zoeken buiten mijzelf. Te leven en bij spirituele verlangens in mijzelf op zoek te gaan naar helderheid.

Suus en de onbetaalde rekening

Voor wat ben jij bereid onbetaald verlof te nemen?

Sinds ik bij business coach Veronique Prins een programma volg, begin ik wat kritischer naar mijn bezigheden te kijken.

Als ondernemer leef ik in totale vrijheid. Zeven dagen per week ligt de verantwoordelijkheid bij mij en ik merk dat ik maar weinig declarabele uren maak. Vanochtend bedacht ik me een manier om het eens anders te bekijken.

Wat als ik fulltime in loondienst was en onbetaald vrij zou moeten vragen om taken te doen die buiten mijn functieomschrijving vallen?

Zou ik dan onbetaald verlof aanvragen:

  • Om mensen op Facebook te voorzien van reacties?
  • Om berichten in messenger te beantwoorden?
  • Om te reageren op vragen in What’s App-groepen?
  • Om iemands scriptie na te lopen?
  • Om iemands cv te verbeteren?
  • Om iemands webteksten te redigeren?
  • Om wat creatieve marketingideeën te geven?
  • Om wat extra tips te geven aan klanten via de mail?
  • Om even een tekst te schrijven voor iemand?
  • Om te bloggen voor mijn persoonlijke website?
  • Om wat langer in bed te liggen snoozen?
  • Om te bezinnen?
  • Om blokkades te voelen en op te lossen?
  • Om vrijwilligerswerk te doen?
  • Om een ijsje met een oude bekende te eten?
  • Om naar een verjaardag te gaan?
  • Om uitgebreid in de tuin te lunchen?
  • Om te what’s appen met vrienden?
  • Om in Canva plaatjes te knutselen?
  • Om een cursus, workshop of training te volgen?
  • Om betaalde klussen te doen die niet passen binnen Gelukkig Afstuderen?
  • Om af te wassen?
  • Om schoon te maken?
  • Om boodschappen te doen?
  • Om te netwerken met collega-coaches?
  • Om een boek te lezen?
  • Om te slapen?
  • Om af te stemmen?
  • Om te sporten?
    Om blogs van anderen te lezen?
  • Om YouTube-filmpjes te kijken?

Als ik superveel inspiratie heb voor een persoonlijke blog, ben ik bereid om hem er onder werktijd uit te knallen. Dat dit kan, is juist een reden voor mij om zelfstandig te werken.

Verder kunnen betaalde andere klussen de moeite waard zijn. Afhankelijk hoe goed het betaalt, hoe leuk ik het vindt, hoe zinvol het voelt en hoeveel tijd het kost.

Ook voor trainingen/workshops/cursussen ben ik wel bereid om soms een vrije dag op te nemen. Dat is het eigenlijk wel. De rest kan wat mij betreft wachten, in een pauze gedaan worden of helemaal niet gedaan worden.

Stel dat ik 30 uur reserveer voor Gelukkig afstuderen. Simpelweg omdat ik dit als mijn werk benader. Wanneer ik er niet in slaag om er 6 uur productief aan te werken op vijf van de zeven dagen, dan heb ik in feite ‘onbetaald verlof’ opgenomen.

Zo bekeek ik het eerder niet. Al wat ik zag was een zee van vrijheid. Maar elke keer als ik die productieve uren laat zitten voor dingen uit bovenstaand lijstje, dan is het ook niet zo gek dat ik geen salaris binnenhaal wat ik bij een werkgever voor 30 uur kan verdienen. Laat staan een veelvoud daarvan.

Ik weet dat veel collega-coaches mijn blogs lezen, dus misschien is het zinvol om het ook eens voor jezelf na te gaan.

Vragen om eens voor jezelf te beantwoorden

  1. Hoeveel uur WIL je effectief werken aan je onderneming/praktijk?
  2. Haal je dat?
  3. Zo niet, wat zijn jouw typische onbetaald-verlof-activiteiten?
  4. Voor welke activiteiten ben je werkelijk bereid onbetaald verlof op te nemen?
  5. Welke onbetaald-verlof-activiteiten vind je nog de moeite waard om in het weekend of na een dag (effectief) werken te doen? Welke komen per direct te vervallen?
  6. Welke onbetaald verlofactiviteiten geven zoveel energie dat ze geschikt zijn om in je pauze(s) te doen?
  7. Welke onbetaald-verlof-activiteiten zou je niet meer doen zodra je een goed lopende zaak hebt?

Misschien zou het ook nog helpen om een functieomschrijving voor jezelf te maken. Zeker als je net begint of geen momentum ervaart binnen je onderneming. Of wat dacht je van een eigen CAO met jouw spelregels en ideale hoeveelheid vakantiedagen? Daarnaast is het misschien ook wel zinvol om mijn uren te loggen…

Een paar bezinningsvragen:

  1. Wat maakt dat je onbetaald andere mensen helpt?
  2. Wat maakt dat je huishoudelijke dingen doet onder werktijd?
  3. Wat maakt dat je je tijd en productieve energie niet in je onderneming stopt?
  4. Geeft je huidige situatie je voldoening of frustratie?
  5. Hoe zou het voelen om je onderneming als baan te behandelen?
  6. Hoe zou het voelen om maandelijks minstens zoveel te verdienen als wanneer je op jouw niveau in loondienst had gewerkt?
  7. Op welke gebieden zou je er goed aan doen om grenzen te stellen? En hoe zou het voelen als deze door jou en door anderen gerespecteerd zouden worden?
Gary Renard en Erik

Overgave 2.0

Afgelopen weekend was ik twee dagen naar Soesterberg voor een weekend met de Amerikaanse ECIW-leraar Gary Renard. Ik was uitgenodigd via de jongeren ECIW-groep van Willem Glaudemans en mocht hierdoor gratis bij het weekend aanwezig zijn.

Van Gary Renard had ik eigenlijk nog nooit gehoord. Ik had ook niks van hem gelezen. Ik keek wat filmpjes van Gary op YouTube en ik werd er niet bepaald door gegrepen. Toch vond ik de uitnodiging erg aantrekkelijk.

Toen ik twee dagen voor het seminar besloot een spirituele-content-detox te houden, begon ik toch nog even te twijfelen. Zou ik niet toch liever een weekend vrij hebben? En zou dat niet handiger zijn gezien de training die ik maandag in Den Haag moet geven?

Ik dacht: ‘Wat wil ik? Een voorspelbaar weekend thuis of gewoon gaan en wel zien hoe het is?’ Ik koos voor de laatste optie. De afgelopen weekenden heb ik ook buiten de deur doorbracht en ieder weekend gaf mij iets bijzonders. Grootse inzichten. Inspiratie. Dagboekpagina’s vol dankbaarheid. Vaak kwamen de geschenken vanuit onverwachte hoek. Wat zou dit weekend in petto hebben? Ik wilde het ontdekken.

Dat ik er niet per se supergraag bij wilde zijn, maakte dat ik dit weekend een andere houding had dan anders. Normaal zou ik op de eerste rij willen zitten, aantekeningen maken, nadenken over vragen die ik zou kunnen stellen, vragen stellen, op willen vallen bij de spreker als een ‘goede student’.

Vanzelfsprekend zou ik er vanaf de aanvang bij zijn en nog net iets later vertrekken dan het einde van de eindborrel. Onderweg naar huis zou ik de belangrijkste punten nog eens voor mijzelf op een rijtje zetten. De dag daarna zou ik nodig hebben om bij te komen van een hoofd vol indrukken.

Dit weekend liet ik gebeuren zonder er teveel met mijn hoofd tussen te zitten. Zonder tussentijdse evaluaties. Zonder doelen. Zonder missie. Zonder hoop op iets.

Gewoon ervaren wat is en steeds volgen wat voor mij op het moment het beste voelt. Het leek wel alsof er zo nog veel meer ruimte was voor plezier, voelen, ontmoeten, delen en ontspanning.

  • Het maakte dat ik de eerste helft van de zaterdag miste omdat ik zo’n fijn gesprek had in het hostel waar ik sliep.

Wat een ervaring om te ontdekken dat ik gewoon zaterdagmiddag aan kon schuiven en dat dit geen enkel probleem was. Ik was blij met mijn ochtend in het hostel en had ook nog een inspirerende middag vol mooie ontmoetingen, lekker eten en zonneschijn bij Gary.

  • Het maakte dat ik met mijn hart naar Gary luisterde en voelde wat correspondeerde met mijn eigen innerlijke wijsheid en wat niet.

Heel interessant om eens niet-schrijvend aanwezig te zijn. Ik merkte dat ik zo meer in de ervaring zat en dat ik kon laten gaan wat niet resoneerde of kloppend was met de kennis die ik al had.

Normaal zou ik er kritisch van worden en het er in de pauze met mensen over gaan hebben om uiteindelijk een goede vraag te formuleren of een oordeel te vormen. Nu was ik veel meer aanwezig in het moment en hield ik ruimte in mijn hoofd waardoor ik meer open stond voor spontane interactie.

  • Het maakte dat ik de zaal uit liep toen ik voelde dat ik wel eventjes genoeg had en lekker buiten ging zitten om te ontspannen.

Suus bij hilton

Wat heerlijk om mijzelf te gunnen waar ik werkelijk behoefte aan had. Om geen vrees te hebben iets relevants te missen. Wat bevrijdend om mijn eigen plan te trekken en te merken dat die ruimte er gewoon is.

Toen de zondag op zijn einde liep, had ik al met al weer zo ontzettend veel inzichten opgedaan. Had ik zo erg genoten. Gary’s directe aandeel is misschien 5% geweest.

Hoe fijn is het voor een spreker of leraar dat deze ervan uit mag gaan dat iedereen altijd het juiste krijgt? Dat deze niet hoeft te presteren maar ook enkel mag varen op zijn of haar intuïtie, inspiratie en ingevingen in het moment? Daarnaast beseffend dat hét inzicht helemaal niet rechtstreeks van hem of haar hoeft te komen.

Het leven doet z’n werk wel. Als mensen hoeven we alleen maar niet te verkrampen zodat we lekker mee kunnen varen op de flow.

Mijn instelling is door dit weekend veranderd. Overgave 2.0.

Ik kom niks halen. Ik kom erbij zijn. En ik vertrouw erop dat ik alleen al door er te zijn, krijg wat voor mij het juiste is. Dit schept alle ruimte voor het Goddelijke op precies het juiste te arrangeren.

suus op tv buitenhof

Ik heb ‘ja’ gezegd

Vlak voordat ik mijn training gaf, ben ik nog heel even in het zonnetje gaan zitten bij het Buitenhof. Terwijl ik aan het genieten was, werd ik plotseling aangesproken.

‘Hoi wij zijn van RTL live en wij maken een item over depressie. In de uitzending stellen we de vraag of je depressie aan iemand kan zien. We zijn benieuwd wat jij hierover denkt. Mogen we je wat vragen stellen?’

‘Ja, is goed. Ik heb alleen niet veel tijd.’

‘Het duurt maar drie minuutjes’.

‘Oké’.

Tien seconden later werd ik geïnterviewd. Ik had geen idee van de vragen. Geen tijd om na te denken.
Bam. Ik heb gezegd wat eruit kwam

De interviewer en cameravrouw waren tevreden. Ik ook.

Ondanks dat ik werkelijk geen idee heb wat er straks te zien zal zijn, hoe het gemonteerd wordt en hoe ik straks uiteindelijk uit de verf kom op nationale tv: ik ben blij!

Want ik heb ‘ja’ gezegd.

‘Ja’, tegen de camera.

‘Ja’, tegen de microfoon.

‘Ja’, tegen zichtbaarheid.

Mijzelf laten zien en horen, heb ik heel lang niet gedurfd. Ik was bang. Bang voor oordelen. Ervan overtuigd dat ik raar praatte. Ervan overtuigd dat ik alleen iets zinnigs zou kunnen zeggen als ik er eerst heel goed over had nagedacht. Bang voor de camera. Bang om af te gaan.

Toch is het verlangen er altijd geweest. Ik WIL mij uiten. Ik WIL mij delen met de wereld. Niet alleen veilig via blogs, maar ook voor de camera en op het podium.
Het gat tussen mijn verlangens en angsten is zo groot dat er op dit punt echt een levensuitdaging voor mij ligt.

Vandaag was het ook niet de eerste keer dat ik de kans kreeg om ‘ja’, te zeggen tegen zichtbaarheid op nationale tv.
Zo’n 8 jaar geleden werd ik in Amsterdam gevraagd en reageerde ik met een absolute ‘nee’, terwijl ik diep vanbinnen best wilde. Afgelopen december werd ik in Breda gevraagd en gaf ik een aarzelende ‘nee’, terwijl ik diep vanbinnen eigenlijk wel wilde. Vandaag zei ik ‘ja’ zonder te aarzelen.

Niets is heerlijker dan te beseffen dat ik niet meer bang ben. Want niet meer bang zijn betekent vrij zijn. Vrij zijn betekent dat alles mogelijk is.

What’s next?

Suus met mic

Geen goeroe maar een Godin

Twee dagen geleden schreef ik dat ik een spirituele-content-detox ging houden. Geen spirituele boeken meer lezen en ook even geen podcasts meer.  Maar wat doe je met spontane ontmoetingen?

Ik weet niet hoe het gebeurde maar toen ik gisteravond mijn hostel-kamer binnenkwam, duurde het drie seconden tot ik in een diepgaand gesprek beland was over spiritualiteit. En niet zomaar een gesprek. Ik heb volgens mij een volledige overview gekregen van de taoïstische kijk op het leven EN ik heb geleerd hoe het zit met het vallei-orgasme. Er was weer eens iemand nieuwsgierig…

Vanochtend vervolgde het gesprek. Ik was al schrijvend op een rijtje aan het zetten wat ik er nou allemaal van begrepen had. Wilde nog wat weten en toen ging het verder. Volgens mij wel twee uur lang en het was zo waardevol en verhelderend voor mij. Ik besloot er een stuk Gary Renard voor te missen. Want wat ik nu leerde kwam over als de echte essentiële shit.

Een andere kijk.

Het ging over het mannelijke en vrouwelijke.

Over de onderdrukking van het vrouwelijke door het mannelijke.

Maar ook over de onderdrukking van het vrouwelijke IN het mannelijke.

Het ging over de kracht van het vrouwelijke.

Over angst in de maatschappij voor de vrouwelijke kracht.

Over alle structuren en aangeleerde culturele dingen die maken dat vrouwen niet hun ware kracht tot uiting brengen.

Ook dat de spirituele ontwikkeling van mannen anders verloopt dan die van vrouwen.

En dat het spirituele aanbod vaak uitgaat van het mannelijke.

Maar als vrouw is er een hele directe verbinding mogelijk met Tao via de baarmoeder.

Het is niet nodig om een mannelijke route te volgen

Naar goeroes te gaan. Dikke boeken te lezen.

Maak de verbinding met de Godin die je bent.

En geef op een voor jou passende manier invulling aan jou Godin-zijn.

Dat was wat mijn kamergenoot mij meegaf.

Weer blijkt het mogelijk om toch weer met een andere kijk naar het spirituele te kijken.

 

Mijn hele kijk op verlichting is veranderd.

Mijn hele kijk op ECIW is veranderd.

Mijn hele kijk op non-dualisme is veranderd.

Het is nog niet bezonken allemaal. Maar het is wat.

Jezelf uitspreken is superbelangrijk en gesprekken zijn waardevol

Vannacht vroeg ik mijzelf nog even af hoe zinvol gesprekken eigenlijk zijn en of het niet een en al ego-bevestiging zoeken en geven is. Deze gedachte deed afbreuk aan al het plezier wat ik uit menselijke interactie haal. Dus het voelde even heel stom allemaal. Maar een reactie op mijn Facebook-post bracht mij weer op andere gedachten.

 1 Jezelf uitspreken is super waardevol

Niet alles is de moeite waard om de stilte te doorbreken, maar als er iets uit moet dan wil er iets uit. Dan is het zoveel beter om te delen in plaats van jezelf in te houden. Juist als je wat je kwijt zou willen ‘stom’, ‘zeurderig’ of iets anders negatiefs vindt. Je hoeft niet alles alleen op te lossen en het kan zoooo enorm opluchten om je uit te spreken. Daarnaast is het ook vaak waardevol voor de relatie, want het geeft de ander de kans om met je te verbinden en compassie te tonen.

Zolang je niet verslaafd bent aan het ontvangen van compassie is uitspreken van alles wat op je hart ligt een supertool om te groeien, helderheid te krijgen en innerlijke rust te ervaren.

Daarnaast kan het een superoefening in vertrouwen zijn. Erop vertrouwen dat je niet afgewezen wordt wanneer je uitspreekt wat je werkelijk op je hart ligt. Als je dit vaak doet, neemt ook het vertrouwen in jezelf toe.

2 Gesprekken zijn super waardevol

Hoeveel wonderen gebeuren er wel niet in interactie? Mensen die tot realisatie komen. Mensen die helderheid krijgen over wat ze echt willen. Prachtige ideeën worden geboren. Co-creatie ontstaat. Spiegels worden voorgehouden.

Zelfs als je een compassie-verslaafde voor je hebt, dan heb je een leersituatie in handen. Want hoe ga je ermee om? Hoe bewaak je je energie.

In interactie liggen oneindige mogelijkheden voor persoonlijke groei, co-creatie en het delen van Liefde.

Bevestiging buiten jezelf

Ik voel pijn en ik voel een leegte.

Het bestaan lijkt opeens zo zinloos.

Ik krijg wel meteen een glimlach nu ik dit zo schrijf.

Zo zwaar is het ook weer niet.

Maar wat er aan de hand is…

Ik besefte dat al die spirituele zelfhulpboeken door mij gebruikt worden als middel om mijzelf te bevestigen

Iets wat alleen een ego nodig kan hebben

Dus ik besloot te stoppen met het consumeren van content over ‘zijn’

Ik deed de afwas en ik vond het echt vet saai zonder non dualisme podcast van Patrick Kicken

En terwijl ik aan het afwassen was, besefte ik opeens het volgende:

Als ik niet eens meer wil luisteren naar de mensen die ‘mijn waarheid’ spreken

Waar gaan gewone gesprekken in het dagelijks leven dan eigenlijk nog over?

Is dat niet ook een continu bevestigen van elkaar

Of botsen omdat je elkaar niet kunt bevestigen

Als ik de bevestiging niet meer in boeken zoek

Dan hoef ik het ook niet meer te zoeken in gesprekken met anderen

En heb ik zin om anderen te bevestigen?

In hun ‘hogere zelf’ of in hun ego?

En als het botst: heb ik dan zin om alsnog tot overeenstemming te komen?

Of kan het mij eigenlijk niet schelen?

Als praten zinloos gaat voelen…

Wat betekent dat voor mijn maatschappelijke leven?

dagboeken1

Ik word mijn eigen goeroe

Ik voel me geroepen een verslaving los te laten. Mijn allergrootste verslaving. Ik hou zelfs zo van mijn verslaving dat ik niet weet hoe ik zonder moet.
 
Want wat moet ik al die uren dat ik in de trein zit? Wat moet ik dan om mij te ontspannen en op te laden? Aaaaahhh
 
Ik ben zo ontzettend verslaafd aan boeken. Niet zomaar boeken. Maar boeken die allemaal op een manier zeggen dat je vooral op je EIGEN innerlijke waarheid moet vertrouwen. Dat alles in jezelf zit.
 
Uiteraard kwam ik door een combinatie van inzichten uit boeken op het idee dat ik A alleen maar mijn ego aan het voeden ben door wijsheid buiten mijzelf te zoeken. En B dat het een van mijn levensdoelen is om helemaal op mijn innerlijke Wijsheid te vertrouwen.
 
Wat als het waar is? Dat ik al die boeken gebruik om zelfvertrouwen aan te ontlenen. Bevestiging te krijgen.
 
Het lezen geeft me altijd een goed gevoel en het inspireert me ook. Daarom zegt er ook iets in mij: ‘Dan kan het toch geen kwaad?’
 
Maar als ik aan de andere kant besef hoe moeilijk mij het lijkt om het lezen los te laten, dan lijkt een dieet mij wel op z’n plaats.
 
Een kijkje in mijn boekenkast bevestigde dit. Vrijwel al mijn boeken gaan op een bepaalde manier over: ‘Hoe je zou moeten leven/kijken/denken om te krijgen wat je wil’.
 
En wat zijn de dingen die ik probeer te ‘krijgen’? Verlichting, leven vanuit overgave en bovenal vertrouwen. Vertrouwen dat alles goed is. Dat ik het juiste doe. Dat ik in lijn leef met wat ik denk dat ‘De Waarheid’ is.
 
Ik heb de boeken waar ik zo van hou in de kast gezet. Een Cursus In Wonderen, Osho, Glaudemans… Uit mijn bed. Uit mijn handtas. Van mijn tafel af. Het voelt oncomfortabel leeg. Alsof ik iets wegduw wat ik als hulp en steun ervaar.
 
Ik ben klaar om te ontdekken hoe het voor me gaat zijn als ik niet lees. Ook kap ik met de voor mij altijd zo inspirerende audio’s, podcasts en Youtube-filmpjes over non dualiteit.
 
Ik heb het consumeren van die dingen altijd als een soort beloning ervaren. Het is dan ook alsof ik mijzelf mijn ultieme beloningen nu ga ontzeggen. Maar ik doe het juist omdat ik het mijzelf zo gun om eens wat anders te ervaren. Ik ben nieuwsgierig wat er gebeurt en wat het mij brengt. 
 
Wel heb ik uitgerekend dit weekend een ECIW-weekend met Gary Renard, maar ik ga er nu naartoe met een andere intentie. Niet om bevestigd te krijgen hoe goed ik in lijn met ‘de Cursus’ ben, maar om eens te zien hoe Gary zijn rol als leraar vervult.
 
Zodra ik merk dat de drang naar mijn favoriete boeken is opgelost, zal ik opnieuw vrij zijn om te kiezen. Niet vanuit honger, maar vanuit vervulling.
Hellooo world

Spiritueel ontwaken: hoe doe je dat?

Toen ik ervoor koos om in vrijheid te leven, in de betekenis dat ik mij iedere dag zou laten leiden door creatie, inspiratie en behoeften, had ik verwacht dat ik daarmee een succesvolle ondernemer zou worden. In de zin dat ik dan zoveel zou creëren en zo erg precies zou doen wat mijn hart mij ingaf dat het wel zou leiden tot succes. Want je hart volgen en ‘je passie leven’ en ‘doen wat je leuk vindt’ dat zijn toch allemaal concepten die geassocieerd worden met ondernemerssucces. Als je ondernemers hoort vertellen over succes, dan blijken ze altijd hun hart te volgen, hun roeping of hun passie te leven. Dus ik ging er een beetje vanuit dat als ik een KvK-inschrijving had + zou doen wat mijn hart mij ingaf dat mijn onderneming een succes zou worden, met een beeld van betalende klanten en  (ruime) maandelijkse inkomsten.

Wat er echt gebeurde door in zo’n 15 maanden op te staan zonder ondernemersplan, was dat ik stap voor stap afstevende op spirituele ontwaking in plaats van op ondernemerssucces. Mijn indruk is dan ook dat dit gebeurt wanneer je leeft zonder plan met als enige verlangen ‘een leven in vrijheid’. In de maanden dat ik zo leefde kan ik herleiden wat eraan bijgedragen heeft dat ik uiteindelijk ontwaakte.

Wat is spirituele ontwaking/ wat versta ik eronder?

[ik denk bij nader inzien niet dat hier iets van klopt, maar dit is hoe het voor mij op een moment leek te zijn]

Het is de doordrongenheid, het bewustzijn, van het gegeven dat je niets bent. Dat klinkt supervaag, het hele probleem is eigenlijk dat het niet werkelijk uit te drukken is. Je beseft juist dat jij iets onbenoembaars bent. Wat dus NIET al het benoembare is. Dus alles wat je kan benoemen is het niet. Maar als je een poging doet om het toch te benoemen en anderen een beeld erbij te geven dan zou ik zeggen dat je een bewustzijnstoestand bent zonder gedachten. Als je jezelf even een vel wit papier voorstelt, dan mag je je voorstellen dat iedere gedachte die in je hoofd opkomt, iets is wat op dat witte papier verschijnt. Je zou een gedachte erop kunnen schrijven om het helemaal beeldend te maken. Wie jij werkelijk bent, is dan het witte papier. De ‘blancoheid’ waarin gedachten, impulsen, behoeften, ingevingen verschijnen. Dit is de essentie van ontwaken, MAAR er is wel iets bijzonders aan de hand. Er lijkt nog iets nodig te zijn om dit besef daadwerkelijk te kunnen bevatten of toe te eigenen. Een soort spirituele rijpheid.

Dus het ontwaken zelf is eigenlijk als een flits. Dat gebeurt met een seconde en dat kan dus gebeuren als je werkelijk doordrongen raakt van het gegeven dat jij dus eigenlijk als een velletje wit papier bent waarop al het andere verschijnt.

Het rijp worden is een proces en dat proces heb ik doorlopen door te gaan voor ‘een leven in vrijheid’, waarbij ik dus de verwachting had succesvol te worden als ondernemer maar het werd dus spirituele ontwaking. Wat bleken achteraf belangrijke sleutels die mij rijp maakten waardoor het besef ‘van het lege blad’ werkelijk door kon dringen?

Samengevat zou ik kunnen zeggen dat mijn denken zich begon te ontdoen van allerlei onwaarheden en dat ik in plaats daarvan vanuit nieuwe concepten ben gaan denken. Concepten die ik, op goed vertrouwen, aan ben gaan nemen als waarheid.

1 Het bestaan van universele wetten omarmen

Ik heb mij verdiept in de universele wetten en ik heb aangenomen dat ze waar zijn. Willem Glaudemans heeft hier een superhelder boek over geschreven. Dus als je wil weten hoe het zit met universele wetten dan zou ik zijn boek aanraden.

2 Wat ik wil trilt hoog en wat ik niet wil trilt laag

Ik heb mij verdiept in het idee van de trillingsfrequentie. Het is overigens een aspect van de universele wetten, maar het was voor mij nog wel iets wat mijn zelfbeeld daadwerkelijk veranderd heeft. In-the-end ben je, met je lichaam, materie die hoger of lager trilt. Wat in mijn ogen wenselijk was, dat wordt geassocieerd met een hoge trillingsfrequentie, zoals: vreugde, overvloed, liefde. Wat in mijn ogen onwenselijk was, wordt geassocieerd met een lage trillingsfrequentie, zoals: boosheid, angst, tekort. Dus eigenlijk de tegenpolen van wat je wel wil.

Je trillingsfrequentie wordt verder beïnvloed door wat je eet, door wat je denkt, door de conditie van je lichaam.

Ik heb het idee van de trillingsfrequentie aanvaard en ben gaan leven vanuit de intentie: ik wil wel hoog en ik wil niet laag. Het boek wat mij daar enorm goed bij geholpen heeft en nog altijd helpt, is: Verhoog je trillingsfrequentie van Penny Peirce.

3. Wij beschikken over een hogere zelf en een innerlijke criticus

Ik heb mij verdiept in het volgen van mijn hart en mijn intuïtie. Ik wilde mijn intuïtie volgen want dat lag in lijn met mijn definitie van vrijheid en ‘in vrijheid leven’ was mijn doel/verlangen. Wat ik wilde achterhalen, was hoe ik mijn intuïtie dan kon verstaan. Want in mijn hoofd gebeurde destijds nog zoveel. Waarbij ik wel vaak wist dat ‘iets’ een ingeving was, maar dan daarna kwam er ook weer iets overheen wat heel krachtig was. Ik zag het aan voor ‘sterke intuïtie’ maar nu weet ik dat dit weerstand was in de vorm van angstgedachten van mijn innerlijke criticus of ego. Bij het onderscheid maken tussen intuïtie en een innerlijke criticus heb ik baat gehad van de Volg je hart specialist, Margaretha Schokker.

Daarbij heb ik dan de keuze gemaakt: ik wil mij WEL door intuïtie laten leiden en niet door ego/mijn innerlijke criticus. Wat in de praktijk vaak betekende kiezen voor vertrouwen, angst voelen maar het toch doen en ‘de angst weg willen werken’ als deze hardnekkig was en mij belemmerde in wat ik werkelijk wilde (vrijheid).

4 Je kunt jezelf ontdoen van blokkades en angsten

Als je iets intuïtief graag wil, maar je kan dat niet tot realisatie brengen dan zitten er blokkades tussen. Blokkades zou je gelijk kunnen stellen aan angst. En angst zou je gelijk kunnen stellen aan overtuigingen over hoe de werkelijkeid in elkaar zit + lichamelijke sensaties voortkomend uit een overlevingsstrategie die je op jonge leeftijd eigen hebt gemaakt.

Van Maartje Koper leerde ik mijn gedachten over hoe de werkelijkheid in elkaar zit om te buigen naar nieuwe overtuigingen. Veel later leerde ik een manier van zelfonderzoek doen, waarbij ik ook daadwerkelijk stukjes overlevingsstrategie kon loslaten uit mijn lichaam. Dit proces gaat overigens door na spirituele ontwaking en leidt tot spirituele verlichting. Hoe je zo’n zelfonderzoek uitvoert, heb ik uitgebreid beschreven in een eerdere blog. Wie je daarover ook meer kunnen vertellen zijn: Ferry Maidman en je kan er ook heel veel over lezen op de blog van Bark Berendsen.

De regel waar ik in ieder geval naar ben gaan leven is: ik wil mij ontdoen van alles wat mij niet dient en mijn intuïtie volgen. Dus ik wil mij bevrijden van angsten en blokkades die mij in de weg zitten. Als ik eerlijk ben, is hier de meeste tijd in gaan zitten. Dit vormde misschien wel mijn belangrijkste dagbesteding de afgelopen maanden.

Je moet je namelijk voorstellen dat je iedere overtuiging die je hebt in twijfel trekt en onderzoekt of deze overtuiging jou dient of in de weg staat. Daarnaast dat iedere niet-geuite impuls zoals boos zijn, verdriet een mini-blokkade vormt in je lichaam. Het is een energie die ontladen moet worden en dat doe je door aandachtig te voelen. Voor veel mensen is dit nogal een pijnlijk iets, want je komt alles tegen wat je ooit hebt weg gestopt.

Je hebt een innerlijke drive/motivatie nodig om dit aan te gaan. Dit kan zijn WILLEN wat je NIET hebt. Voor veel mensen die eraan beginnen zijn dat dan ook ziektes, overspannenheid of faillissement. Maar het kan ook een inwendig verlangen zijn naar ‘bereiken’ van je eigen associaties bij concepten als: innerlijke vrijheid, zelfrealisatie, zelfverwezenlijking. Voor sommige mensen is dat zo aantrekkelijk, dat er ‘iets’ ontastbaars is wat op een bepaalde manier staat aangeschreven dat je gewoon wil weten HOE dat dan is. Hoe je het bereikt. Hoe je er komt.

Voor mij hing er altijd een magie om het concept van zelfverwezenlijking, waaraan ik gedachten gekoppeld had: als ik dat bereik DAN ben ik volledig tot mijn recht gekomen. Waarbij ik tot mijn recht komen dan weer voor mij zag als ‘in vrijheid leven’, ‘doen wat ik leuk vind/wat mijn hart mij ingeeft’ en daar ook nog eens overvloedig mee verdienen.

5 Wij zijn onsterfelijke spirituele wezens in een sterfelijk mensenlichaam

Ook dit is een concept om te omarmen om tot ontwaking te komen. Het staat gelijk aan het concept omarmen van reïncarnatie, tenminste dat maakt er deel van uit. We worden natuurlijk (tenminste de meeste van ons) niet groot gebracht met het idee dat dit waarheid is. Zelf ben ik meer groot gebracht met een atheïstische kijk op het leven: op een gegeven moment ga je dood en dan is het afgelopen. Vervolgens heb ik mij nog wel verdiept in het Christelijke geloof, om te onderzoeken of ik dat beeld misschien waar kon zijn. Ik voelde echter een afkeer tegen de uitspraken over ‘goed’ en ‘slecht’.

Daarnaast heb ik het spirituele nooit afgedaan als onzin. Dus Char, Dereck Ogilvy: ik heb nooit verondersteld dat het onzin is. Ook niet dat het zeker waar is. Maar via een open mind aangaande spiritualiteit, ontdekte ik een wereldbeeld waarin ik een waarheid vond die ik mij daadwerkelijk ben gaan toe-eigenen. Volgens mij ligt het in lijn met ‘gnostiek’ alleen ben ik zelf nooit bewust met die term bezig geweest. Een boek wat heel expliciet is in hoe die onsterfelijkheid er dan precies uitziet, is Het boek van het eeuwige leven van Willem Glaudemans. Er is volgens mij extreme openheid voor nodig om de inhoud van dit boek aan te kunnen. Een lichtere variant is het boek: ‘Het zieltje en de dood’ (ofzoiets – ik schrijf dit even snel). Maar je kan jezelf ook voor deze state of mind openen vanuit een belangstelling voor gidsen, engelen, healing en reading. Dan zijn ingangen: Doreen Virtue, Lorna Byrne (Engelen in mijn haar) maar ook een medium als Char.

De openheid voor al deze werken, maken uiteindelijk dat je kunt bevatten dat het ‘witte blaadje’ wat je bent blijvend en constant is en dat het onafhankelijk is van je lichaam en je gedachten. En als je die onafhankelijkheid dus echt inziet en doorvoelt dan veranker je met spirituele ontwaking ook een enorm ‘vrijheidsgewaarzijn’ in je lichaam en denkgeest. Het betekent einde van identificatie met gedachten en lichaam. Daarnaast een einde voor angst voor de dood. Het werpt een nieuw perspectief op het leven en dat maakt alles eigenlijk anders dan voorheen in je gedachten.

6 Er is alleen maar liefde en liefde is al wat is: eenheid

Als er oorlog is, criminaliteit en de wereld langzaam vergaat en JIJ ben in staat om enkel liefde te zien, dan heb je een hele grote stap gemaakt. Spirituele ontwaking valt dan eigenlijk minder rauw op je dak. Het is een soort vangnet waarmee je de realiteit die je beseft op kunt vangen. Want zoals ik in een eerdere blog schreef, gaat ontwaking niet gepaard met toeters, bellen, engelenkoren en een applaus. Het is een heel rauw en kaal besef. Je ontdekt dat je slechts een ‘wit papiertje’ bent en bent daarmee een oneindigheid aan illusies armer. Maar het (dagelijks) leven is niet veranderd, alleen je zelf-bewustzijn. Wat dan enorm helpt, is dat je innerlijk vredig bent. Dat kan je worden door jezelf te trainen door alleen nog maar liefde te zien.

Essentieel aan dat zien van liefde, is dat je eigenlijk uitgaat van eenheid. Wat wordt daarmee bedoeld? Dat we in wezen allemaal ‘dezelfde materie’ zijn. De essentie van ieder zelf, is dat witte papiertje. Alle problemen worden veroorzaakt omdat mensen niet weten dat ze dit witte papiertje zijn. Het witte papiertje schijnt sterrenstof te zijn, eeuwig en allemaal samen zijn we in essentie ook ‘stof’ wat niet los van elkaar kan bestaan. Het is een grote hoop. Een andere metafoor die vaak gebruikt wordt, is dat we samen een oceaan vormen en vaak denken dat we individuele golfjes (kunnen) zijn.

Alleen door ons lichamelijk omhulsel zien we verschillen of afgescheidenheid van elkaar. Alsof er een ‘jij’ en een ‘zij’ en een ‘hij’ is. Door alle onze overtuigingen die we niet grondig onderzocht hebben op waarheid, ons opgebouwde overlevingsmechanisme en talloze energieknopen voor alles wat we niet geuit en gevoeld hebben, gedragen we ons op een bepaalde manier. Hierin zit de kern van oorlog, criminaliteit en alles wat we bestempelen als ‘gemeen’ en ‘niet lief’. Dus dat kan net zo goed een sneer van je werkgever zijn.

Zodra je de oorsprong kent van al ‘het slechte’ wat je voorheen zag, dan is het mogelijk om met compassie naar precies hetzelfde te kijken. Dan zie je niet langer gemene mensen, maar dan zie je zielen die niet weten wie ze werkelijk zijn. Dit maakt dat je onschuld ziet. Dat zijn allemaal aspecten van liefde (compassie, onschuld).

Wanneer je zo naar het leven kijkt, kan je zeggen dat je innerlijk vredig bent. Deze blik van liefde of eenheid heb ik mij eigen gemaakt met behulp van Een Cursus In Wonderen (ECIW). Waarbij ik dagelijks trainde om de wereld op een liefdevolle/onafgescheiden manier te bezien.

7 Wat ik aan mijzelf geef, geef ik een ander toepassen in de praktijk

Zien dat alles liefde en eenheid is, is een ding. Maar je bent dan nog altijd toeschouwer. Er daadwerkelijk naar gaan leven, is een volgende stap. Het behelst leven volgens de regel: wat ik een ander geef, geef ik mijzelf of wat ik mijzelf geef, geef ik een ander.

Overigens hoef je dit niet al volledig te leven om te kunnen ontwaken. Het is misschien wel meer de ‘gouden regel’ voor daarna. Want nogmaals: na ontwaken zit je met lege handen. Een wit vel papier en verder helemaal niets. Deze gouden regel, zal je helpen als richtlijn om je leven mee te vervolgen.

Wat behelst dit? Het betekent eigenlijk een einde aan zelfverloochening, zelfopoffering en pleasen. Het betekent daarnaast volop verantwoordelijkheid nemen voor jezelf. Je zou ook kunnen zeggen dat je trouw bent aan je impulsen. Je weet bijvoorbeeld dat als jij jezelf inhoudt voor een ander, dat dit jou een energieblokkade geeft. En omdat we allemaal een zijn en dus verbonden zijn, geef je niet alleen jezelf een energieblokkade maar ook de ander. Het ‘doen en laten’ van iemand in liefde is heel mooi verwoord in het boek van Licht en Liefde van Willem Glaudemans.

Leven volgens dit principe gaat vaak gepaard met doorlopend zelfonderzoek. Want wat je bijvoorbeeld tegenkomt, is dat je de impuls voelt om weg te lopen van iemand die met een bepaalde energie een verhaal vertelt maar dat er intern vanalles gaat stijgeren van ‘dit is onbeleefd’. Een ego-beschermingsgedachte om afwijzing/uitsluiting te voorkomen. Want afwijzing/uitsluiting voorkomen, heb je heel lang in je leven nodig gehad om simpelweg te overleven. Maar nu ben je in een fase terecht gekomen waarin je weet dat je jezelf en de ander op zielsniveau niet dient als je vast blijft houden aan je (beperkende) overtuigingen over ‘hoe het hoort’ en ‘wat veilig is’.

Op zielsniveau staat je leven na ontwaking eigenlijk in dienst van dit hele verdere ‘ontdoen’-proces. Dit kan doorlopen tot je werkelijk iedere gedachte ontdaan hebt van waarheid. Of hechting. Dus zelfs zo erg dat je zelfs al het bovenstaande, al die concepten over liefde, eenheid, universele wetten, engelen, gidsen, reïncarnatie, een ego in-the-end kunt laten varen. Want gedachten zijn gedachten. Concepten zijn concepten. En dat ben jij niet. Jij bent in werkelijkheid op zielsniveau onuitdrukbaar en wat ik hier schrijf kan ook meteen weer ontkend worden. Het is een zijnstoestand die voorbij gaat aan woorden en concepten.

Ontwaken betekent het einde van de problemen
Verlichting betekent zelf oplossen in ‘de eeuwigheid’

Zoals je misschien begrijpt is de weg naar ontwaken een hele dagbesteding en kun je daarna ook nog aan de gang blijven met ‘het leven volgens de gouden regel’ en jezelf ontdoen van alles wat het leven volgens die gouden regel in de weg staat. Het is een weg richting verlichting. Een koers die je sowieso aan het varen bent of je er nou bewust je fulltime dagbesteding van maakt of niet.

Na ontwaking kan de vraag ontstaan: En nu? Wil ik nog ergens voor gaan in dit leven? Welke keuzes ga ik maken? Het enige wat zich moeiteloos ontvouwt na ontwaking zijn situaties die je uitnodigen om nog vast zittende energieknopen op te laten lossen. Dat is de onvermijdelijke koers van het leven op spiritueel niveau.

Waar je mee kunt worstelen na spiritueel wakker worden

Er komen nieuwe vragen. Want is er nog wel een ‘ik’ die iets te kiezen heeft? Is het vervolg eigenlijk mee (proberen) te varen op de koers van je intuïtie/lichaam? Is het je taak om dusdanig te luisteren dat zich kan ontvouwen wat ‘iets hogers’ lijkt te willen? Of ben je dat witte papiertje en is er meer niet te zeggen? En als er niet meer te zeggen is, is er dan wel meer te voelen?

Het is dat je niet meer kijkt met ogen van ‘problemen en moeilijkheden’, maar anders zou je kunnen zeggen dat je in een soort nieuwe essentiële zijnscrisis belandt. Van: Wie ben ik? Naar:  Is er nog iets om aan vast te houden nu ik het onuitdrukbare blijk te zijn. Mijn illusies zijn komen te vervallen in mijn geloofssysteem. Terwijl ik ondertussen toch nog over een ‘ik’ met ‘een geloofssysteem’ kan spreken.

Is dat de onvermijdelijke dualiteit waar je het op aarde mee te doen hebt ondanks dat je beseft dat je in wezen non-dualistisch (een) bent? En als dat dan zo is, wat is dan verder de bedoeling met het aardse leven? Is er geen bedoeling of is het de bedoeling dat ik oplos, verlicht raak en werkelijk alles loslaat? Maar nog steeds ben ik dan op aarde, dus wat doe ik dan? Trouw zijn aan mijzelf? Als in ‘mijn hogere zelf’? Wat dan weer niet met woorden te benoemen is, maar wel te voelen en te begrijpen door je lichaam als instrument te gebruiken. Dit zijn zoekvragen, terwijl ik ondertussen ook besef dat zoeken zinloos is, op deze manier. Met gedachten. Met mijn denkgeest.

Is het gewoon wat het is en meer niet? Valt dat erover te zeggen? En is het dan niet de aanváárding dat dit het dan is? Maar het léven. Simpelweg aanwezigheid. Zonder alles wat met woorden benoembaar is? Komt dat dan neer op leven in een soort meditatieve toestand?

Het lijkt voor een deel al wat je als ‘ontwaakte’ kan ervaren, maar als ontwaakte schiet je dan toch nog vaak ‘de verhalen’ in. Dus alles waarvoor je woorden nodig hebt of denkt te hebben. Verlichting lijkt een soort volgend energetisch level waarin je in een nog ‘hogere zijnstoestand’ bent waar je niet om de haverklap uitschiet. De situatie van ‘oplossing’ of verlichting.

Maar is dat dan het uiteindelijke antwoord op alles wat ik mij af kan vragen? Is mijn enige ‘keus’ vast blijven houden aan verhalen of verlichting? Dus creëer ik een nieuw verhaal vanuit mijn ontwaking en ga ik dat verhaal leven? Wetende dat ik het zo groots en meeslepend kan maken als ik maar kan bedenken. Of ga ik verder op de koers van het mijzelf verder ontdoen van verhalen wat mij dan naar een andere bewustzijnsstaat brengt? Wat is de winst van het een en wat is de winst van het ander? Tegelijkertijd wetende dat met een denkgeest nooit valt uit te drukken wat verlichting is.

Het soort van frustrerende vind ik dat je er pas bent als je alle vragen loslaat. Maar dan ben je er en dan is er vervolgens niets. Tenminste niet iets om in aards opzicht van te profiteren. Terwijl je via ‘de verhalen’ tot andersoortige ervaringen kan komen dan verlichting die misschien ook wel de moeite waard zijn.

Ik merk dat ik in dit artikel graag tot een besluit wil komen, maar het lijkt er niet te zijn. Hooguit wat ik er zelf met mijn beperkte denkgeest van maak wat het al per definitie onecht maakt.

Er lijkt sprake van een ik die in de illusie is dat er een keuze valt te maken tussen ‘afstevenen op verlichting’ en iets anders. Terwijl die ik tegelijkertijd beseft dat het een illusie is. En ondertussen toch ook denkt dat de koers onvermijdelijk verlichting is wat er ook gekozen wordt, waardoor er helemaal geen sprake is van een keuze. Wat dan toch weer wijst op een visie of overtuiging dat er WEL een waarheid is.

Misschien is de term ‘denken’ in deze zinnen verwarrend. Want wat de ik kan denken is sowieso een illusie, maar wat ‘onkenbaar, onbenoembaar wit papiertje’ (de echte ik) lijkt te weten/voelen, is waarheid. Die waarheid geduid door ‘ikje’(Suus/persoonlijkheid) wordt weergegeven in dit soort woorden. Een wolk van woorden en concepten die allemaal proberen te verwijzen naar het onbenoembare. Iets was dus al bij voorbaat onsuccesvol uitpakt.

Waarom doe ik dit? Waarom de poging? Ik voelde wakker geworden een impuls om te schrijven. Besloot deze op te volgen. Dit ontstaat er vervolgens. Plus impulsen om dit nog eens te delen/openbaren ook.

Terwijl mijn ‘ikje’ toch echt andere plannen had, zoals opstaan, ontbijten en een bedrijf opbouwen. Dus waarom doe ik dit? En hebben plannen dan wel zin? Wat gebeurt er qua energieknopen als ik geen gehoor geef aan dit soort impulsen/neigingen? Niet schrijf. Niet deel. Maar mijzelf een schop onder de kont geef om mijn aandacht aan mijn nieuwe business te besteden?

Laat dit nou precies zijn wat mij op dit moment zorgen baart. Want kan ik een commitment voor het bouwen van een business aangaan als ik ondertussen geleid wordt (en mij meestal ook laat leiden) door dit soort ingevingen/impulsen neigingen? Of is die onderneming die ik op wil zetten gewoon ook een van de ingevingen/impulsen en komt alles zoals het komt en gaat? En hoef ik alleen maar de (beperkende) gedachte los te laten dat focus en kiezen nodig zijn?

Wil je een succesvolle business of wil je overgave/verlichting?

Dan hebben we hier weer de schijnkeuze. Want ongeacht wat ‘ikje wil’, lijkt ‘ikje’ al overgeleverd aan een koers die verlichting vaart.

Willen wat je hebt/krijgt, is nou weer een van de sleutels van verlichting. Maar misschien is het een misstand dat verlichting iets is wat je kunt willen of krijgen. Als ontwaakt ‘ikje’ lijkt het legitiem om een succesvolle business als stip op de horizon te zetten, als bezigheid voor het ‘ikje’ terwijl deze gaandeweg door het leven richting verlichting geleid wordt. Dus die verlichtingswens mag worden opgegeven. Dat is onwensbaar, want dat gebeurt gewoon (of niet). Daar kan je niet iets voor doen.

Is de keuze dan: ‘een onderneming opbouwen’ of ‘steeds mijn ingevingen opvolgen’ (ook wanneer het activiteiten zijn die dus niet bijdragen aan het opbouwen van die onderneming? Vanuit ‘de gouden regel’, doet ‘steeds mijn ingevingen opvolgen’ recht aan het grotere geheel. Maar terwijl ik het opschrijf, besef ik ook dat ik dit verkeerd zie. Want ‘ingevingen’ zijn ook maar lichtflitsen die verschijnen. Je vangt ze op of niet, maar er is geen verplichting om er wat mee te doen. Doe jij het niet, doet een ander het. Juist omdat je een groot geheel bent. Dus ingevingen opvolgen, lijkt geen aspect van liefde. Verplichting iets te doen, kan sowieso geen ware liefde zijn. Een zinvolle vergissing is dit dus (mij geeft het opheldering).

Ik merk dat er bij mij blijkbaar nog iets van een aanname zit dat er iets als ‘juist’ en ‘onjuist’ is. Een goede en een minder goede keus. Terwijl ik mij 100% bewust ben dat er in werkelijk geen goed en fout is, maar toch wil ik ‘het goede’ doen. Daarbij heb ik het ‘voldoend aan de “wetten van liefde” tot het goede gemaakt en daarvan afwijkend het “foute”’.

Ik besef echter dat er slechts een onderscheid te maken valt in frequentie. In plaats van in termen van goed en fout. Keuzes moeten wel een frequentie hebben. Daarbij kun je dus kiezen voor een hogere frequentie en voor een lagere frequentie.

Stel je voor. Als goed en fout niet bestaat: dan is kiezen voor een rol als leerkracht een keuze met een hogere frequentie dan een keuze voor oorlogsvoering. Tenminste, dit klinkt aannemelijk. Maar tegelijkertijd plopt er ook een andere gedachte op. Want kan iemand die voor oorlog kiest op hoger niveau niet juist een bijdrage leveren aan de vergroting van het bewustzijn? Want er zijn altijd twee kanten van de medaille. Is er aan de ene kant oorlog, dan moet er aan de andere kant ook vrede zijn. Daarnaast lijkt iedere persoon oorlog onwenselijk te vinden, dus kan het starten van een oorlog een grote tegenbeweging oproepen van mensen die voor vrede gaan staan. Als je door een oorlog te beginnen tegelijkertijd een beweging voor vrede begint, dan zet je misschien nog wel meer in beweging dan dat je voor de klas gaat staan.

Dus zou het dan zo zijn dat je toch een bepaalde zielsrol hebt? Dat keuzeopties richting die rol zich steeds maar weer aandienen en dat daarvoor kiezen ook een goed, ‘juist’ gevoel geeft? Je trekt als het goed is naar je toe, wat van een gelijke (trillings)frequentie is. Mijn indruk is dat je bij spiritueel ontwaken ook gaat trillen op je eigen kernfrequentie. Dat is een stabiele trilling van een bepaalde hoogte, waarmee je ook simpelweg aantrekt wat daarmee overeenstemt. En omdat het overeenstemt voelt het goed.

Wat voor rollen trek ik dan aan? Dit reikt verder dan beroep. Maar nu komt de inhoud van Willem Glaudemans talentenspel om de hoek kijken. In je leven heb je meerdere rollen die je vervult. Steeds weer. Je zou die rollen ook talenten kunnen noemen.

Ja, dan kom ik weer tot de basis van wie ik ben/wat ik doe als ik ‘niets’ doe. In de context van ‘alleen thuis’ is dat wat ik nu aan het doen ben. Al schrijvend bezinnen of lezen en mij al voelend bezinnen op wat ik gelezen heb. Maar wat is dat in de context van ‘met andere mensen niets doen’, dan neem ik rollen aan als ‘duider’, ‘onderzoeker’, ‘observator’, ‘flirter’, ‘luisteraar’, ‘deler’.

Als ik ‘niets’ doe dan doe ik dingen die worden toegekend aan een filosoof, schrijver of psychotherapeut. ‘Bezinner’, dat is ook een term die mijn gedrag/rol wel heel passend uitdrukt. Maar dat is dan het dominante ding, wanneer ik ‘niets doe’.

Tegelijkertijd neem ik talloze gedaanten aan, vaak zonder dat ik mij er bewust van ben. Mijn huisgenoten zeggen weleens: ‘Jij brengt rust’, nou daar was ik al helemaal nooit bewust mee bezig. Anderen kennen mij helderheid toe. Ook dat is niet iets wat ik doe. Wel weet ik door het boek van licht en liefde van Glaudemans dat dit een aspect is van liefde.

Een zelf, ‘het witte blaadje’ is de potentie tot alles. Alles kan in het zelf verschijnen. Wat verschijnt is potentie verpakt in licht. Persoonlijkheid kan het vervolgens uitpakken door licht om te zetten in materie. Dat is het bijzondere kunstje wat je als ziel met een lichaam wel kan en wat je als ziel zonder lichaam niet kunt.

Vanuit het lichaam met een spiritueel bewustzijn, is het dan ook nog niet zo gek gevraagd: moet ik alles wat ik ontvang uitpakken? Is dat de bedoeling? Het is de bedoeling niet. Pak jij het niet uit dan ontvangt een ander het. EN soms ontvangen heel veel mensen tegelijkertijd het en hoeft ook niet iedereen het uit te pakken. Je pakt uit wat je uitpakt. Dat doe je dan. Terwijl je dat doet, kun je geen andere dingen uitpakken terwijl je die wel ontvangt.

Het venijnige is de gedachte dat alles uitgepakt moet worden. Of dat het meest recente licht pakketje een vervanger is van het vorige. Meer up to date.

Want je kan weliswaar maar een pakje tegelijkertijd uitpakken als mens met je brein, maar je hebt ondertussen als mens ook de mogelijkheid om het ene half uitgepakte pakje weg te leggen en het volgende te openen.

Ik moet bekennen dat dit scenario een weerspiegeling vormt van mijn gedrag. Gestoeld op overtuigingen dat intuïtie veranderlijk is en dat het de bedoeling is dat ik meebeweeg als mens met mijn ingevingen. Dus dat dit rechtvaardigt om dingen steeds net niet af te maken omdat er alweer wat nieuws is wat zich aandient.

Misschien is het tijd om eens wel een pakketje volledig uit te pakken en andere ook supercoole lichtpakketjes aan mij voorbij te laten gaan of door te geven als inspiratie aan anderen.

Als ik de vele pakketjes bekijk die ik ontvangen heb dan zou ik al 112 ondernemingen hebben en 76 boeken hebben uitgebracht, talloze initiatieven ontplooit hebben om mensen dichter bij zichzelf te brengen en te inspireren tot persoonlijke groei/spirituele ontwikkeling. Daarnaast had ik zeker 612 interviews gedaan. Heel veel mensen aangesproken om iets te achterhalen. Vele presentaties gegeven. De wetenschap vernieuwd. Het schoolsysteem vernieuwd. De journalistiek vernieuwd. De manier waarop we hulpverlening bieden aan mensen vernieuwd. Het rechtssysteem vernieuwd.

Het is wel tof, want als ik die pakketjes ontvangen heb, dan hebben anderen dat ook. Aan de andere kant is het misschien een beetje pijnlijk want wat heb ik nou werkelijk tot een goed einde gebracht? Waar ben ik werkelijk voor gegaan?

Nou weiger ik mijzelf een schuldgevoel aan te praten. Er is alleen nu en in het nu is deze helderheid voor mij aan het ontstaan. Ik hoef niet ieder pakketje uit te pakken. Het is ook geen must om ‘het grootst’ mogelijke te doen, want als mens kan je niet inschatten wat de precieze impact van wat dan maar ook zal zijn en wanneer dat dan zo is.

Wat je kan doen in werk-gerelateerde zin, is een pakketje uitpakken met een houding van liefde. Ik vermoed dat je daarmee dan automatisch je grotere bijdrage levert aan de missie van je zielegroep (ja, die is er ook nog..).

Dus als ik een recent idee voor een onderneming tot uitvoer breng dan is dat ‘welbestede tijd’. Maar waarom ben ik dan toch dit artikel gaan schrijven? Waarom liet ik dit pakketje niet aan mij voorbij gaan? En gaat dit dan niet de hele tijd zo zijn, dat ik mijn ‘ondernemingspakketje’ verder wil uitpakken maar dat ik dan toch mijn ingevingen om te schrijven over dit soort dingen opvolg?

Het is niet te voorspellen. Dit is wat nu is. Verder kom ik niet.

Het leven is natuurlijk op spiritueel ook helemaal niet lineair, zoals ingeving -> actie -> manifestatie. Zonder lichaam en aardse context is manifestatie direct. Er bestaat in ieder geval geen tijd. Hier werkt het anders. Trager. De manier om hiermee om te gaan, is voor mij nog niet helder.

Zou een ayahuasca-ervaring meer inzicht kunnen geven in dit alles?

Nog een persoonlijke ontboezeming. Ik ben mij bewust dat ik veel geleerd heb over spiritueel ontwaken. Dat ik iets te betekenen heb voor mensen die dat ook willen. ‘Stiekem’ denk ik dan: ‘Zou ik daar dan niet mijn brood mee kunnen verdienen? En zou dat dan ‘makkelijker’ zijn/minder energie en moeite kosten/plezieriger zijn dan het bouwen van een scriptiebureau?’

Ik voel op dit moment de behoefte niet meer om van ‘ontwaking’ een business te maken of een leven als schrijver van spirituele stukken te  bewerkstelligen. Maar toch had ik altijd in mijn hoofd dat dat mijn leven zou zijn.

Al weet ik ook al dat wat ik straks aan de studenten ga geven, geen pure scriptiebegeleiding is. Het zal ook gaan om studenten terug in hun eigen kracht te zetten. Mindset werk. Energiemanagent. Leren functioneren in een situatie met veel vrijheid.

Liefde trekt een ander jasje aan en mag zo haar werk doen. Ssst. Niet verder vertellen.

En ondertussen schrijft ze een stuk als dit.

Je doet gewoon wat je hier te doen hebt. Denken lijkt niet eens nodig. En wie de uiteindelijke beslissingen neemt weet ik dus ook niet.

Wie besloot voor het ondernemen te gaan?
Wie besloot dit stuk te schrijven?

Beiden zijn als lichtpakjes bezorgd. Neergezet op het lege vel papier dat ik ben. Wie heeft het vervolgens uitgepakt? Dan toch mijn persoonlijkheid? Dat moet wel. Het witte vel kan niks doen, die kan alleen maar ‘zijn’.

Dus ‘het witte vel’ en het stoffelijk omhulsel hebben elkaar eigenlijk nodig. Het stoffelijk omhulsel hoeft zich geen zorgen meer te maken over stoffelijkheid omdat het weet een omhulsel te zijn van een eeuwig iets. Als het stoffelijk omhulsel dat beseft kan het zich in dienst stellen van het eeuwige iets. Dat is precies wat het eeuwige iets nodig heeft, want zonder stoffelijk omhulsel kan het lichtpakjes niet omzetten naar materie (materialiseren).

In dienst leven van ‘het eeuwige’ betekent dan ook lichtpakjes omzetten naar materie. Half werk leveren is dan niet optimaal in dienst staan, maar er is niet iets hogers wat daar daadwerkelijk een oordeel over velt. Dat kan alleen het stoffelijk omhulsel zelf doen (en dat is weer niet dienend, want het vertroebelt het witte papiertje waardoor de lichtpakketjes minder helder zijn).

Dus intentie: ik pak pakketjes volledig uit, stuk voor stuk. Doe ik het anders, dan doe ik het anders.

Verder lezen? Blog over hoe je zelfonderzoek uitvoert (het is een drieluik met een luchtige insteek, maar ik laat je wel stap voor stap zien hoe je een zelfonderzoek uitvoert waarbij je ook het voelen betrekt en zo opgeslagen energie los kan maken.

Blog speciaal voor spirituele zoekers die bezig zijn hun dromen na te jagen en willen duiden waar ze nu staan ten opzichte van het grotere plaatje.

Blog ‘Een leven in vrijheid gaat niet over rozen’.  Over hoe het voor mij in de praktijk was om vrijheid na te streven en hoe het dan mogelijk was qua geld enzo. Belangrijke inzichten!