Aankondigen dat je vertrekt: wat je kunt leren van de reacties

Aankondigen dat je vertrekt: wat je kunt leren van de reacties

Opgeven, afzeggen, stoppen… veel mensen hebben hier moeite mee. Ze willen een doorzetter zijn en zich misschien ook consistent blijven gedragen naar hun eerdere uitspraken. Want ooit ben je begonnen, met een reden. Misschien heb je er wel heel veel moeite voor gedaan om ergens bij te mogen.

Op een dag wil je niet meer door met hetgeen je begonnen bent. Niet van de een op de andere dag. Je hebt het nog heel lang aangezien, je hebt je best gedaan er iets van te maken voor jezelf, voor anderen. Langzaam maar zeker, begin je het zeker te weten: je wil vertrekken. Maar tegelijkertijd wil je dat jou niks kwalijk genomen wordt.

Of je wil mensen die je een kans hebben gegeven, die op je rekenen simpelweg niet teleur stellen. Toch besluit je voor jezelf te kiezen. Hoe erg je er ook tegenop ziet om het te vertellen. Dit zijn enkele reacties die ik kreeg toen ik aankondigde te stoppen met het demoteam van paaldansen.

“Wat knap dat je voor jezelf durft te kiezen”

“Wat mooi dat je je open stelt en het bij jezelf houdt”

“Het is goed om te zien dat je hier heel goed over hebt nagedacht”

“Ik had het eigenlijk al verwacht”

“Ik vind het jammer en zal je missen”

“De thee staat altijd voor je klaar, met iets lekkers erbij”

Ongelofelijk. Hoe erg ik hier tegenop had gezien. Ik wilde loyaal blijven. Mijn team niet in de steek laten en ik kreeg niet alleen begrip maar ook nog eens allerlei lieve woorden en complimenten. Een groepsknuffel.

Kortom, als jij zeker weet dat iets het niet meer is voor jou dan kun je dit aangeven en hoef je eigenlijk helemaal niets te vrezen. Hoe eerder je de stap durft te zetten hoe korter je in een situatie blijft hangen die je niet gelukkig maakt.

(Uit mijn grote ongepubliceerde blogarchief, geschreven op 19-12-2014)

Misschien ook interessant voor je
Als in: ze zijn te verwezenlijken door mensen in deze wereld in deze tijd. De
De natuur kent geen schuld. De natuur is vrede. Er zijn geen blaadjes die schuld
  Onderstaande had ik best graag willen weten toen ik nog op middelbare school zat.
  Ik zag twee jongens in het park. De een zat op een bankje. De
Het leven gaat om steeds dichterbij jezelf te komen. Je kan dit ook je hogere
Deze ga ik delen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *