Maandelijks archief: mei 2017

vrij in ibiza

Vrij

Stel je zelf voor

Vrij van hunkering voor erkenning

Vrij van zoekend naar bevestiging

Vrij van een hunkering naar liefde

Vrij van een hang naar aandacht

Vrij van een verlangen naar succes

Vrij van een taal

Vrij van herinneringen

Vrij van inprentingen

Vrij van verslavingen

Vrij van moeten

 

Wat blijft er nog over?

Vrij van woorden

Gevoel

 

Wat blijft er over

Als je gevoel bevrijd is van alle pijn en alle hunkeringen

Dat er alleen nog maar die essentie is waarmee je hier bent gekomen

‘Een iets’. Een onbenoembaarheid. Een simpelwegge aanwezigheid met een bepaalde energie of een bepaalde frequentie.

Wat als dat alles is wat je bent. Als al het andere later gekomen is. Helemaal terug naar de basis. Toen was er alleen nog maar ‘zijn’.

 

Zonder woorden

Zonder maatschappij

Zonder cultuur

Kan mijn ‘zijn’ niet verlangen naar:

Lees verder Vrij

verlichting evenwicht

Wil je geluk of verlichting?

Hoe vaak is het nu geweest dat ik een wereldbeeld creëerde op basis van de woorden van anderen die ik aannam als waarheid? En steeds veranderde het weer door voortschrijdend inzicht.

Het is mij nu meerdere keren overkomen dat ik iets aangereikt kreeg via een boek, een coach en ander persoon waardoor ik wijzer dacht te worden. Ik dacht dat ik het steeds allemaal meer op een rijtje kreeg en dat vanuit die wijsheid ook mijn geluksgevoel voortvloeide. Dat het geluksgevoel het bewijs was dat anderen de waarheid spraken.

Nu begint er iets te dagen. Er zijn psychologische en spirituele methodieken om de mind te beïnvloeden. Door die beïnvloeding krijg je een andere beleving van de werkelijkheid en krijg je andere resultaten.

Het leven voelt niet meer zo zwaar. Sterker nog: er is heel wat meer ruimte voor liefde, relaties verbeteren en vreugde. Ook is het in ieder opzicht makkelijker aangenamer geworden om te functioneren in deze wereld, te dealen met alles wat is en ook nog eens om het in maatschappelijk opzicht beter te doen dan voorheen.

Betere relaties, betere relatie met geld, werken vanuit een innerlijke motivatie. Daarnaast hebben we nog een betere gezondheid, meer energie, geen verslavingen (meer), een beter gevoel van psychisch welbevinden en je weet je veel beter raad met het leven.

Er zijn als het ware geen problemen meer. Je hebt het als mens voor elkaar gekregen om vrede te krijgen met het leven zoals het is en geeft er op een manier invulling aan die goed voor je voelt en die je heel veel vreugde geeft.

Toch wel een soort van ideaal als je daar nog niet bent. DAT ideaal kun je bereiken door bijvoorbeeld een pad zoals dat van mij te volgen zoals ik dat eerder beschreven had. Het is een route naar dat soort geluk.

  • Deze route levert een ‘winst’ op waar in wezen iedereen naar verlangt.
  • Iedereen die aan het struggelen is met het leven, komt via deze route in een nieuwe werkelijkheid terecht waarin alles lijkt zoals het bedoeld is: liefdevol, vredig, vreugdevol. Vrijwel ieder aspect van je leven is in lijn komen te liggen met wat jij prettig vindt en alles wat daarvan afwijkt, vat je niet op als een probleem maar als een uitnodiging om te groeien, een les of een spiegel.
  • Deze stand van zaken is zo aangenaam en zo’n groot verschil met waar je vandaan bent gekomen, dat je enthousiast bent om jouw inzichten met de wereld te delen.

Alles is koek en ei tot we onze zinnen gaan zetten op ‘verlichting’. Wanneer je gaat zoeken naar verlichting dan kom je dat OVERAL tegen en het is heel lastig om daar helderheid over te krijgen.

Wat ik tot nu toe heb gemerkt is:

  • Dat verlichting voor veel mensen een streven is geworden, maar dat het in werkelijkheid het ego aan het streven is naar die maatschappelijke gelukstoestand of het overstijgen daarvan.
  • Dat er sprake is van een marktwerking: mensen die verlicht willen worden en een aanbod van leraren en mogelijkheden om verlicht te raken. Zoals mijn hostelgenoot van laatst zei: ‘Verlichting is als een wortel voor spirituele zoekers’.
  • Dat die mogelijkheden om verlicht te raken eerder lijken te leiden naar de maatschappelijke gelukstoestand dan naar verlichting.

Ik geloof niet dat het erg is als de WERKELIJKE vraag en het WERKELIJKE aanbod op elkaar aansluiten. Maar als je WERKELIJKE verlichting zoekt dan is er in het aanbod HEEL VEEL ambiguïteit.

Nou merk ik zelf dat ik nogal geïntrigeerd ben door het idee van verlichting. Ik kan niet eens goed duiden WAAROM, want het schijnt al met al niks op te leveren waar je als mens echt iets aan hebt. Daarnaast maakt het het maatschappelijke leven ook niet eenvoudiger.

Als mens lijk je eigenlijk beter af te zijn met die maatschappelijke gelukstoestand. Dan functioneer je gewoon lekker. Genoeg gelijkgestemden. Een zinvolle levensinvulling. Plezier. Wat wil je nog meer?

Ik wil dat het ECHT is. Ik heb geen zin om een volger of speelbal te zijn van iets of iemand die de waarheid predikt. Waarbij er door voortschrijdend inzicht opeens weer vanalles kan veranderen.

Ik wil niet mijn kracht uit handen te geven aan abstracties als ‘God’, ‘de heilige Geest’, het universum. Want wat doe ik dan WERKELIJK?

Draag ik dan niet bij aan instandhouding van iets wat net zo goed een illusie kan zijn? Of wat geen illusie is maar een cultuur? Of allebei tegelijkertijd?

Een creatie van een MIND waarbij er toch ook belangen in het spel zijn? Of een co-creatie van een groter geheel aan (schijnbaar) (gelijkgestemde) belanghebbers?

Ik weet het niet. Ik weet ook niet of ik kan weten maar ik denk naar ECHT te verlangen zonder te weten of dit ook ECHT zo is. Want als ik er ECHT naar verlang dan denk ik waarschijnlijk dat er toch iets te halen valt. En als ik dat denk dan verlang ik in werkelijkheid niet naar iets wat er te halen valt en dus niet naar ECHT.

Want wat levert ‘echte’  ECHT op? Op basis van wat ik tot nu toe heb uitgevogeld:

  • Niet iets waar je (direct) wat aan hebt
  • Mogelijk uitsluiting/nergens bij horen
  • Mogelijk mensen die iets bij je willen komen halen zonder dat je hier iets voor hoeft te doen

Voor welke prijs krijg je ECHT? Op basis van wat ik tot nu toe heb uitgevogeld:

  • De maatschappelijke gelukstoestand laten varen
  • Volledige onthechting, ook aan alles waarvan je overtuigd bent dat het je dient, plezier geeft. Inclusief onthechting van de eigen identiteit, spiritualiteit en (spirituele) maatschappelijke positie.
  • In een ervaring zitten van continue naaktheid (volgens mij omdat er geen beschermingsmechanismen meer zijn)

Je bent niet IEMAND meer. Je bent als het ware natuur geworden. Er is niet meer iemand die controle heeft of richting kan bepalen. Alles gebeurt zoals dat met de natuur ook gebeurt als deze haar gang gaat.

MET ego heb je misschien de neiging om te denken dat dit supertof is, maar als je erin zit dan… Weet ik niet.

Wil ik dan ECHT of wil ik de maatschappelijke en persoonlijke gelukservaring? Ik weet niet of het een keuze is. Of het een keuze tussen die twee is. Of het een keuze kan zijn. Maar ik merk dat ik in ieder geval een neiging bij mijzelf merk om mij weer even af te keren van alle spirituele boeken, goeroes en leraren. En ik merk dat het pijn doet.

Want ik DACHT dat ik gevonden had.
Ik DACHT dat ik thuis gekomen was.
Ik DACHT de juiste koers te varen.
Ik DACHT wijzer te worden.
Ik DACHT hogere leiding te hebben
Ik DACHT volgens ‘hogere bedoelingen’ te leven.

En NU twijfel ik aan ALLES daarvan. Deze keer wil ik de oplossing van die twijfels niet zoeken buiten mijzelf, want er zijn teveel mensen die mij weer op koers kunnen/willen krijgen. Maar ik heb nu dus de indruk dat dit HUN koers is of die van hun goeroe, leraar of favoriete boek. En DAAR liggen mijn twijfels in.

Ergens denk ik: ‘Daar gaaaaan we weer’, want meestromen is zoveel makkelijker dan verzet tegen de richting van de groep. Toch is mijn insteek op dit moment om niet meer te zoeken buiten mijzelf. Te leven en bij spirituele verlangens in mijzelf op zoek te gaan naar helderheid.

Suus en de onbetaalde rekening

Voor wat ben jij bereid onbetaald verlof te nemen?

Sinds ik bij business coach Veronique Prins een programma volg, begin ik wat kritischer naar mijn bezigheden te kijken.

Als ondernemer leef ik in totale vrijheid. Zeven dagen per week ligt de verantwoordelijkheid bij mij en ik merk dat ik maar weinig declarabele uren maak. Vanochtend bedacht ik me een manier om het eens anders te bekijken.

Wat als ik fulltime in loondienst was en onbetaald vrij zou moeten vragen om taken te doen die buiten mijn functieomschrijving vallen?

Zou ik dan onbetaald verlof aanvragen:

  • Om mensen op Facebook te voorzien van reacties?
  • Om berichten in messenger te beantwoorden?
  • Om te reageren op vragen in What’s App-groepen?
  • Om iemands scriptie na te lopen?
  • Om iemands cv te verbeteren?
  • Om iemands webteksten te redigeren?
  • Om wat creatieve marketingideeën te geven?
  • Om wat extra tips te geven aan klanten via de mail?
  • Om even een tekst te schrijven voor iemand?
  • Om te bloggen voor mijn persoonlijke website?
  • Om wat langer in bed te liggen snoozen?
  • Om te bezinnen?
  • Om blokkades te voelen en op te lossen?
  • Om vrijwilligerswerk te doen?
  • Om een ijsje met een oude bekende te eten?
  • Om naar een verjaardag te gaan?
  • Om uitgebreid in de tuin te lunchen?
  • Om te what’s appen met vrienden?
  • Om in Canva plaatjes te knutselen?
  • Om een cursus, workshop of training te volgen?
  • Om betaalde klussen te doen die niet passen binnen Gelukkig Afstuderen?
  • Om af te wassen?
  • Om schoon te maken?
  • Om boodschappen te doen?
  • Om te netwerken met collega-coaches?
  • Om een boek te lezen?
  • Om te slapen?
  • Om af te stemmen?
  • Om te sporten?
    Om blogs van anderen te lezen?
  • Om YouTube-filmpjes te kijken?

Als ik superveel inspiratie heb voor een persoonlijke blog, ben ik bereid om hem er onder werktijd uit te knallen. Dat dit kan, is juist een reden voor mij om zelfstandig te werken.

Verder kunnen betaalde andere klussen de moeite waard zijn. Afhankelijk hoe goed het betaalt, hoe leuk ik het vindt, hoe zinvol het voelt en hoeveel tijd het kost.

Ook voor trainingen/workshops/cursussen ben ik wel bereid om soms een vrije dag op te nemen. Dat is het eigenlijk wel. De rest kan wat mij betreft wachten, in een pauze gedaan worden of helemaal niet gedaan worden.

Stel dat ik 30 uur reserveer voor Gelukkig afstuderen. Simpelweg omdat ik dit als mijn werk benader. Wanneer ik er niet in slaag om er 6 uur productief aan te werken op vijf van de zeven dagen, dan heb ik in feite ‘onbetaald verlof’ opgenomen.

Zo bekeek ik het eerder niet. Al wat ik zag was een zee van vrijheid. Maar elke keer als ik die productieve uren laat zitten voor dingen uit bovenstaand lijstje, dan is het ook niet zo gek dat ik geen salaris binnenhaal wat ik bij een werkgever voor 30 uur kan verdienen. Laat staan een veelvoud daarvan.

Ik weet dat veel collega-coaches mijn blogs lezen, dus misschien is het zinvol om het ook eens voor jezelf na te gaan.

Vragen om eens voor jezelf te beantwoorden

  1. Hoeveel uur WIL je effectief werken aan je onderneming/praktijk?
  2. Haal je dat?
  3. Zo niet, wat zijn jouw typische onbetaald-verlof-activiteiten?
  4. Voor welke activiteiten ben je werkelijk bereid onbetaald verlof op te nemen?
  5. Welke onbetaald-verlof-activiteiten vind je nog de moeite waard om in het weekend of na een dag (effectief) werken te doen? Welke komen per direct te vervallen?
  6. Welke onbetaald verlofactiviteiten geven zoveel energie dat ze geschikt zijn om in je pauze(s) te doen?
  7. Welke onbetaald-verlof-activiteiten zou je niet meer doen zodra je een goed lopende zaak hebt?

Misschien zou het ook nog helpen om een functieomschrijving voor jezelf te maken. Zeker als je net begint of geen momentum ervaart binnen je onderneming. Of wat dacht je van een eigen CAO met jouw spelregels en ideale hoeveelheid vakantiedagen? Daarnaast is het misschien ook wel zinvol om mijn uren te loggen…

Een paar bezinningsvragen:

  1. Wat maakt dat je onbetaald andere mensen helpt?
  2. Wat maakt dat je huishoudelijke dingen doet onder werktijd?
  3. Wat maakt dat je je tijd en productieve energie niet in je onderneming stopt?
  4. Geeft je huidige situatie je voldoening of frustratie?
  5. Hoe zou het voelen om je onderneming als baan te behandelen?
  6. Hoe zou het voelen om maandelijks minstens zoveel te verdienen als wanneer je op jouw niveau in loondienst had gewerkt?
  7. Op welke gebieden zou je er goed aan doen om grenzen te stellen? En hoe zou het voelen als deze door jou en door anderen gerespecteerd zouden worden?
Gary Renard en Erik

Overgave 2.0

Afgelopen weekend was ik twee dagen naar Soesterberg voor een weekend met de Amerikaanse ECIW-leraar Gary Renard. Ik was uitgenodigd via de jongeren ECIW-groep van Willem Glaudemans en mocht hierdoor gratis bij het weekend aanwezig zijn.

Van Gary Renard had ik eigenlijk nog nooit gehoord. Ik had ook niks van hem gelezen. Ik keek wat filmpjes van Gary op YouTube en ik werd er niet bepaald door gegrepen. Toch vond ik de uitnodiging erg aantrekkelijk.

Toen ik twee dagen voor het seminar besloot een spirituele-content-detox te houden, begon ik toch nog even te twijfelen. Zou ik niet toch liever een weekend vrij hebben? En zou dat niet handiger zijn gezien de training die ik maandag in Den Haag moet geven?

Ik dacht: ‘Wat wil ik? Een voorspelbaar weekend thuis of gewoon gaan en wel zien hoe het is?’ Ik koos voor de laatste optie. De afgelopen weekenden heb ik ook buiten de deur doorbracht en ieder weekend gaf mij iets bijzonders. Grootse inzichten. Inspiratie. Dagboekpagina’s vol dankbaarheid. Vaak kwamen de geschenken vanuit onverwachte hoek. Wat zou dit weekend in petto hebben? Ik wilde het ontdekken.

Dat ik er niet per se supergraag bij wilde zijn, maakte dat ik dit weekend een andere houding had dan anders. Normaal zou ik op de eerste rij willen zitten, aantekeningen maken, nadenken over vragen die ik zou kunnen stellen, vragen stellen, op willen vallen bij de spreker als een ‘goede student’.

Vanzelfsprekend zou ik er vanaf de aanvang bij zijn en nog net iets later vertrekken dan het einde van de eindborrel. Onderweg naar huis zou ik de belangrijkste punten nog eens voor mijzelf op een rijtje zetten. De dag daarna zou ik nodig hebben om bij te komen van een hoofd vol indrukken.

Dit weekend liet ik gebeuren zonder er teveel met mijn hoofd tussen te zitten. Zonder tussentijdse evaluaties. Zonder doelen. Zonder missie. Zonder hoop op iets.

Gewoon ervaren wat is en steeds volgen wat voor mij op het moment het beste voelt. Het leek wel alsof er zo nog veel meer ruimte was voor plezier, voelen, ontmoeten, delen en ontspanning.

  • Het maakte dat ik de eerste helft van de zaterdag miste omdat ik zo’n fijn gesprek had in het hostel waar ik sliep.

Wat een ervaring om te ontdekken dat ik gewoon zaterdagmiddag aan kon schuiven en dat dit geen enkel probleem was. Ik was blij met mijn ochtend in het hostel en had ook nog een inspirerende middag vol mooie ontmoetingen, lekker eten en zonneschijn bij Gary.

  • Het maakte dat ik met mijn hart naar Gary luisterde en voelde wat correspondeerde met mijn eigen innerlijke wijsheid en wat niet.

Heel interessant om eens niet-schrijvend aanwezig te zijn. Ik merkte dat ik zo meer in de ervaring zat en dat ik kon laten gaan wat niet resoneerde of kloppend was met de kennis die ik al had.

Normaal zou ik er kritisch van worden en het er in de pauze met mensen over gaan hebben om uiteindelijk een goede vraag te formuleren of een oordeel te vormen. Nu was ik veel meer aanwezig in het moment en hield ik ruimte in mijn hoofd waardoor ik meer open stond voor spontane interactie.

  • Het maakte dat ik de zaal uit liep toen ik voelde dat ik wel eventjes genoeg had en lekker buiten ging zitten om te ontspannen.

Suus bij hilton

Wat heerlijk om mijzelf te gunnen waar ik werkelijk behoefte aan had. Om geen vrees te hebben iets relevants te missen. Wat bevrijdend om mijn eigen plan te trekken en te merken dat die ruimte er gewoon is.

Toen de zondag op zijn einde liep, had ik al met al weer zo ontzettend veel inzichten opgedaan. Had ik zo erg genoten. Gary’s directe aandeel is misschien 5% geweest.

Hoe fijn is het voor een spreker of leraar dat deze ervan uit mag gaan dat iedereen altijd het juiste krijgt? Dat deze niet hoeft te presteren maar ook enkel mag varen op zijn of haar intuïtie, inspiratie en ingevingen in het moment? Daarnaast beseffend dat hét inzicht helemaal niet rechtstreeks van hem of haar hoeft te komen.

Het leven doet z’n werk wel. Als mensen hoeven we alleen maar niet te verkrampen zodat we lekker mee kunnen varen op de flow.

Mijn instelling is door dit weekend veranderd. Overgave 2.0.

Ik kom niks halen. Ik kom erbij zijn. En ik vertrouw erop dat ik alleen al door er te zijn, krijg wat voor mij het juiste is. Dit schept alle ruimte voor het Goddelijke op precies het juiste te arrangeren.

suus op tv buitenhof

Ik heb ‘ja’ gezegd

Vlak voordat ik mijn training gaf, ben ik nog heel even in het zonnetje gaan zitten bij het Buitenhof. Terwijl ik aan het genieten was, werd ik plotseling aangesproken.

‘Hoi wij zijn van RTL live en wij maken een item over depressie. In de uitzending stellen we de vraag of je depressie aan iemand kan zien. We zijn benieuwd wat jij hierover denkt. Mogen we je wat vragen stellen?’

‘Ja, is goed. Ik heb alleen niet veel tijd.’

‘Het duurt maar drie minuutjes’.

‘Oké’.

Tien seconden later werd ik geïnterviewd. Ik had geen idee van de vragen. Geen tijd om na te denken.
Bam. Ik heb gezegd wat eruit kwam

De interviewer en cameravrouw waren tevreden. Ik ook.

Ondanks dat ik werkelijk geen idee heb wat er straks te zien zal zijn, hoe het gemonteerd wordt en hoe ik straks uiteindelijk uit de verf kom op nationale tv: ik ben blij!

Want ik heb ‘ja’ gezegd.

‘Ja’, tegen de camera.

‘Ja’, tegen de microfoon.

‘Ja’, tegen zichtbaarheid.

Mijzelf laten zien en horen, heb ik heel lang niet gedurfd. Ik was bang. Bang voor oordelen. Ervan overtuigd dat ik raar praatte. Ervan overtuigd dat ik alleen iets zinnigs zou kunnen zeggen als ik er eerst heel goed over had nagedacht. Bang voor de camera. Bang om af te gaan.

Toch is het verlangen er altijd geweest. Ik WIL mij uiten. Ik WIL mij delen met de wereld. Niet alleen veilig via blogs, maar ook voor de camera en op het podium.
Het gat tussen mijn verlangens en angsten is zo groot dat er op dit punt echt een levensuitdaging voor mij ligt.

Vandaag was het ook niet de eerste keer dat ik de kans kreeg om ‘ja’, te zeggen tegen zichtbaarheid op nationale tv.
Zo’n 8 jaar geleden werd ik in Amsterdam gevraagd en reageerde ik met een absolute ‘nee’, terwijl ik diep vanbinnen best wilde. Afgelopen december werd ik in Breda gevraagd en gaf ik een aarzelende ‘nee’, terwijl ik diep vanbinnen eigenlijk wel wilde. Vandaag zei ik ‘ja’ zonder te aarzelen.

Niets is heerlijker dan te beseffen dat ik niet meer bang ben. Want niet meer bang zijn betekent vrij zijn. Vrij zijn betekent dat alles mogelijk is.

What’s next?

Suus met mic

training 'kijken met een bril van liefde'

Bril van cadeautjes

Een tijdje terug kreeg ik een mailtje van een oud-studiegenoot van mij. Ze volgde mijn blog via Facebook en ze vond het heel gaaf wat ze zoal voorbij zag komen.

Ze was bezig met het organiseren van een teamuitje en wilde iets met persoonlijke kracht en wat je zoal kunt doen als het even wat minder gaat allemaal.

Ze zag dat ik persoonlijke trajecten aanbood, maar kon ik misschien ook drie uur lang iets met een team van 12 man doen? Of kende ik misschien iemand die dat kon?

Direct dacht ik: ‘Dit is een kans.’ Maar al gauw ging er een mailtje terug door mijn hoofd met een strekking van: ‘Dit past niet zo bij mij en ik ga focussen op Gelukkig Afstuderen.’ Toch voelde het niet goed om hier ‘nee’ op te zeggen. Ik besloot nog maar even niet te reageren.

Ik ging douchen en daar kwam de magische ingeving. Kijken naar vervelende situaties met een ‘bril van cadeautjes’. Om zo te ontdekken wat het leven je aanreikt om in je kracht te komen.

Direct zag ik het voor me. Mensen die letterlijk een andere bril opzetten om opnieuw naar een lastige situatie te kijken.

Ik was zo enthousiast over het idee dat ik het wilde doen. Ik negeerde alle mogelijke praktische bezwaren en schreef een enthousiaste mail waarin ik gelijk het idee pitchte.

Toen is het balletje gaan rollen. Mijn studiegenoot enthousiast. Haar leidinggevende enthousiast. En toen kreeg ik een definitieve: ‘ja’.

Vandaag mocht ik dan eindelijk ontdekken hoe het voor mij was om een groepstraining te geven. En het was echt supertof!

Ik heb bijna het gevoel dat ik niets gedaan heb en ondertussen werden er vele inzichten geboren en is iedereen met een cadeau naar huis gegaan.

Ook zelf viel ik flink in de prijzen. Ik heb ontdekt dat ik dit kan. Dat ik het leuk vind. En dat ik ertoe in staat ben om alles aan mijn intuïtie over te laten. Geen stress. Geen slapeloze nachten. Gewoon ademen, voelen en volgen.

Super blij en dankbaar dat ik het cadeau van mijn studiegenoot heb ontvangen, aangenomen én uitgepakt.

Het leven schenkt je precies wat je nodig hebt om nog meer in je kracht te gaan staan!

Met welke bril kijk jij naar de wereld-

DSC_1693

bril van cadeautjes

Workshopleider Suus Venings

Geen goeroe maar een Godin

Twee dagen geleden schreef ik dat ik een spirituele-content-detox ging houden. Geen spirituele boeken meer lezen en ook even geen podcasts meer.  Maar wat doe je met spontane ontmoetingen?

Ik weet niet hoe het gebeurde maar toen ik gisteravond mijn hostel-kamer binnenkwam, duurde het drie seconden tot ik in een diepgaand gesprek beland was over spiritualiteit. En niet zomaar een gesprek. Ik heb volgens mij een volledige overview gekregen van de taoïstische kijk op het leven EN ik heb geleerd hoe het zit met het vallei-orgasme. Er was weer eens iemand nieuwsgierig…

Vanochtend vervolgde het gesprek. Ik was al schrijvend op een rijtje aan het zetten wat ik er nou allemaal van begrepen had. Wilde nog wat weten en toen ging het verder. Volgens mij wel twee uur lang en het was zo waardevol en verhelderend voor mij. Ik besloot er een stuk Gary Renard voor te missen. Want wat ik nu leerde kwam over als de echte essentiële shit.

Een andere kijk.

Het ging over het mannelijke en vrouwelijke.

Over de onderdrukking van het vrouwelijke door het mannelijke.

Maar ook over de onderdrukking van het vrouwelijke IN het mannelijke.

Het ging over de kracht van het vrouwelijke.

Over angst in de maatschappij voor de vrouwelijke kracht.

Over alle structuren en aangeleerde culturele dingen die maken dat vrouwen niet hun ware kracht tot uiting brengen.

Ook dat de spirituele ontwikkeling van mannen anders verloopt dan die van vrouwen.

En dat het spirituele aanbod vaak uitgaat van het mannelijke.

Maar als vrouw is er een hele directe verbinding mogelijk met Tao via de baarmoeder.

Het is niet nodig om een mannelijke route te volgen

Naar goeroes te gaan. Dikke boeken te lezen.

Maak de verbinding met de Godin die je bent.

En geef op een voor jou passende manier invulling aan jou Godin-zijn.

Dat was wat mijn kamergenoot mij meegaf.

Weer blijkt het mogelijk om toch weer met een andere kijk naar het spirituele te kijken.

 

Mijn hele kijk op verlichting is veranderd.

Mijn hele kijk op ECIW is veranderd.

Mijn hele kijk op non-dualisme is veranderd.

Het is nog niet bezonken allemaal. Maar het is wat.

Jezelf uitspreken is superbelangrijk en gesprekken zijn waardevol

Vannacht vroeg ik mijzelf nog even af hoe zinvol gesprekken eigenlijk zijn en of het niet een en al ego-bevestiging zoeken en geven is. Deze gedachte deed afbreuk aan al het plezier wat ik uit menselijke interactie haal. Dus het voelde even heel stom allemaal. Maar een reactie op mijn Facebook-post bracht mij weer op andere gedachten.

 1 Jezelf uitspreken is super waardevol

Niet alles is de moeite waard om de stilte te doorbreken, maar als er iets uit moet dan wil er iets uit. Dan is het zoveel beter om te delen in plaats van jezelf in te houden. Juist als je wat je kwijt zou willen ‘stom’, ‘zeurderig’ of iets anders negatiefs vindt. Je hoeft niet alles alleen op te lossen en het kan zoooo enorm opluchten om je uit te spreken. Daarnaast is het ook vaak waardevol voor de relatie, want het geeft de ander de kans om met je te verbinden en compassie te tonen.

Zolang je niet verslaafd bent aan het ontvangen van compassie is uitspreken van alles wat op je hart ligt een supertool om te groeien, helderheid te krijgen en innerlijke rust te ervaren.

Daarnaast kan het een superoefening in vertrouwen zijn. Erop vertrouwen dat je niet afgewezen wordt wanneer je uitspreekt wat je werkelijk op je hart ligt. Als je dit vaak doet, neemt ook het vertrouwen in jezelf toe.

2 Gesprekken zijn super waardevol

Hoeveel wonderen gebeuren er wel niet in interactie? Mensen die tot realisatie komen. Mensen die helderheid krijgen over wat ze echt willen. Prachtige ideeën worden geboren. Co-creatie ontstaat. Spiegels worden voorgehouden.

Zelfs als je een compassie-verslaafde voor je hebt, dan heb je een leersituatie in handen. Want hoe ga je ermee om? Hoe bewaak je je energie.

In interactie liggen oneindige mogelijkheden voor persoonlijke groei, co-creatie en het delen van Liefde.

Bevestiging buiten jezelf

Ik voel pijn en ik voel een leegte.

Het bestaan lijkt opeens zo zinloos.

Ik krijg wel meteen een glimlach nu ik dit zo schrijf.

Zo zwaar is het ook weer niet.

Maar wat er aan de hand is…

Ik besefte dat al die spirituele zelfhulpboeken door mij gebruikt worden als middel om mijzelf te bevestigen

Iets wat alleen een ego nodig kan hebben

Dus ik besloot te stoppen met het consumeren van content over ‘zijn’

Ik deed de afwas en ik vond het echt vet saai zonder non dualisme podcast van Patrick Kicken

En terwijl ik aan het afwassen was, besefte ik opeens het volgende:

Als ik niet eens meer wil luisteren naar de mensen die ‘mijn waarheid’ spreken

Waar gaan gewone gesprekken in het dagelijks leven dan eigenlijk nog over?

Is dat niet ook een continu bevestigen van elkaar

Of botsen omdat je elkaar niet kunt bevestigen

Als ik de bevestiging niet meer in boeken zoek

Dan hoef ik het ook niet meer te zoeken in gesprekken met anderen

En heb ik zin om anderen te bevestigen?

In hun ‘hogere zelf’ of in hun ego?

En als het botst: heb ik dan zin om alsnog tot overeenstemming te komen?

Of kan het mij eigenlijk niet schelen?

Als praten zinloos gaat voelen…

Wat betekent dat voor mijn maatschappelijke leven?

dagboeken1

Ik word mijn eigen goeroe

Ik voel me geroepen een verslaving los te laten. Mijn allergrootste verslaving. Ik hou zelfs zo van mijn verslaving dat ik niet weet hoe ik zonder moet.
 
Want wat moet ik al die uren dat ik in de trein zit? Wat moet ik dan om mij te ontspannen en op te laden? Aaaaahhh
 
Ik ben zo ontzettend verslaafd aan boeken. Niet zomaar boeken. Maar boeken die allemaal op een manier zeggen dat je vooral op je EIGEN innerlijke waarheid moet vertrouwen. Dat alles in jezelf zit.
 
Uiteraard kwam ik door een combinatie van inzichten uit boeken op het idee dat ik A alleen maar mijn ego aan het voeden ben door wijsheid buiten mijzelf te zoeken. En B dat het een van mijn levensdoelen is om helemaal op mijn innerlijke Wijsheid te vertrouwen.
 
Wat als het waar is? Dat ik al die boeken gebruik om zelfvertrouwen aan te ontlenen. Bevestiging te krijgen.
 
Het lezen geeft me altijd een goed gevoel en het inspireert me ook. Daarom zegt er ook iets in mij: ‘Dan kan het toch geen kwaad?’
 
Maar als ik aan de andere kant besef hoe moeilijk mij het lijkt om het lezen los te laten, dan lijkt een dieet mij wel op z’n plaats.
 
Een kijkje in mijn boekenkast bevestigde dit. Vrijwel al mijn boeken gaan op een bepaalde manier over: ‘Hoe je zou moeten leven/kijken/denken om te krijgen wat je wil’.
 
En wat zijn de dingen die ik probeer te ‘krijgen’? Verlichting, leven vanuit overgave en bovenal vertrouwen. Vertrouwen dat alles goed is. Dat ik het juiste doe. Dat ik in lijn leef met wat ik denk dat ‘De Waarheid’ is.
 
Ik heb de boeken waar ik zo van hou in de kast gezet. Een Cursus In Wonderen, Osho, Glaudemans… Uit mijn bed. Uit mijn handtas. Van mijn tafel af. Het voelt oncomfortabel leeg. Alsof ik iets wegduw wat ik als hulp en steun ervaar.
 
Ik ben klaar om te ontdekken hoe het voor me gaat zijn als ik niet lees. Ook kap ik met de voor mij altijd zo inspirerende audio’s, podcasts en Youtube-filmpjes over non dualiteit.
 
Ik heb het consumeren van die dingen altijd als een soort beloning ervaren. Het is dan ook alsof ik mijzelf mijn ultieme beloningen nu ga ontzeggen. Maar ik doe het juist omdat ik het mijzelf zo gun om eens wat anders te ervaren. Ik ben nieuwsgierig wat er gebeurt en wat het mij brengt. 
 
Wel heb ik uitgerekend dit weekend een ECIW-weekend met Gary Renard, maar ik ga er nu naartoe met een andere intentie. Niet om bevestigd te krijgen hoe goed ik in lijn met ‘de Cursus’ ben, maar om eens te zien hoe Gary zijn rol als leraar vervult.
 
Zodra ik merk dat de drang naar mijn favoriete boeken is opgelost, zal ik opnieuw vrij zijn om te kiezen. Niet vanuit honger, maar vanuit vervulling.